RE-BOOT GREECE!

Περί Ασύλου – και άλλων αυτονόητων...

2009-12-13T06:00:00.002-05:00

Πολλή κουβέντα σήμερα στα ΜΜΕ για το Άσυλο. Άρθρα, συνεδριάσεις, τηλεοπτικές συζητήσεις, ξανά και ξανά. Πραγματικά αναρωτιέμαι, λοιπόν:

1) Μπορεί άραγε κανείς να επιχειρηματολογήσει περί του ότι «το Άσυλο είναι κάτι καλό, γιατί επιτρέπει στον καθένα να μπαίνει μέσα σε πανεπιστημιακούς χώρους και να σπάει και να καίει ανενόχλητος δημόσια περιουσία, χωρίς να μπορεί να τον σταματήσει κανείς;». Φαντάζει παρανοϊκο. Επειδή δηλ., αντίστοιχα, υπάρχει το «οικιακό άσυλο», μπορεί κάποιος να κρατά φυλακισμένους και να βασανίζει ανθρώπους στο σπίτι του, χωρίς όμως η Αστυνομία να μπορεί να παρέμβει; Έλεος...

2) Μπορεί, επίσης, κανείς να επιχειρηματολογήσει περί του ότι «επειδή κάποιες φορές κάποιοι σπάνε και καίνε χρησιμοποιώντας το Άσυλο, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να το καταργήσουμε για όλους και για πάντα;». Κι αυτό φαντάζει εξίσου παρανοϊκό. Επειδή, αντίστοιχα, κάποιοι χρησιμοποιούν ένα ξύλο για να σπάσουν το κεφάλι κάποιων άλλων, εμείς πρέπει να απαγορεύσουμε για πάντα το εμπόριο ξυλείας; Ξανά έλεος...

Υπάρχει μια ΑΠΛΗ και ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ λύση: Το Άσυλο να ισχύει, όπως ισχύει και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ΟΜΩΣ σε περίπτωση βανδαλισμών, σπασιμάτων και καψιμάτων, να παύει κατ’ εξαίρεση, με εντολή των πρυτανικών αρχών, να ισχύει.

Και κατά διαβολική σύμπτωση, ΑΥΤΟΣ είναι και ο υφιστάμενος νόμος.

Άρα, ΤΙ ΔΙΑΒΟΛΟ συζητάμε τόσες μέρες;

Στη χώρα της παράνοιας που ζούμε, σοβαροί άνθρωποι, καθηγητές, πρυτάνεις, πολιτικοί άρχηγοί και υπουργοί συζητούν και αρθρογραφούν σε σοβαρές εφημερίδες εδώ και μια εβδομάδα, για το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.

Μου ‘ρχεται να βάλω τις φωνές.

Έλεος. Έλεος. Και ξανά έλεος...

Υ.Γ.1: Δεν χρειάζονται δράματα, αίματα, κλάματα και τραγωδίες. Από τη στιγμή που θα πέσει η πρώτη μολότοφ ή θα σπάσει η πρώτη τζαμαρία, η Αστυνομία μπορεί όμορφα και χαλαρά να ανακοινώσει από μια ντουντούκα: «Guys, εμείς σε μισή ωρίτσα θα μπούμε μέσα. Όποιος θέλει, μπορεί να αποχωρήσει ησύχως από την πίσω πόρτα. Όποιος αποφασίσει να μείνει μέσα, θα προσαχθεί ειρηνικά για να διαπιστωθεί αν είχε συμμετοχή σε πιθανές καταστροφές».

Υ.Γ.2: Πάω στοίχημα ότι το μόνο που θα βρούν μέσα, μετά από μισή ώρα, θα είναι η ασώματος κεφαλή του γλύπτη Σβορώνου...

"Ο Παιδονόμος"

2009-12-09T02:55:00.002-05:00

Όποιος έκανε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και στα «καυτά σημεία» των επετειακών επεισοδίων του τριημέρου που πέρασε, σίγουρα παρατήρησε ένα πράγμα – ακουγόταν από τα στόματα όλων των περαστικών που παρακολουθούσαν τον πετροπόλεμο μεταξύ «εξεγερμένων» και «κατασταλτικών μηχανισμών»: Ότι στην συντριπτική τους πλειονότητα οι νεαροί ήταν ανήλικοι. Παιδάκια από 13, 14, 15 έως 18 ετών, μαθητές Γυμνασίου ή Λυκείου. Οι υπόλοιποι ήταν μέχρι 22, άντε 23 χρόνων.

(Ένας συμπαθής ασπρομάλης παππούς με πλησιάζει καθώς παρακολουθώ τις «εχθροπραξίες» της Δευτέρας, στη γωνία Ακαδημίας και Ασκληπιού: «Ρε σκότωμα θέλουν τα κωλόπαιδα!...» φωνάζει εξοργισμένος. Τον κοιτάζω στα μάτια και του ψιθυρίζω εμπιστευτικά: «Να σου πω. Είσαι σίγουρος ότι ΔΕΝ είναι εκεί μέσα και ο ΕΓΓΟΝΟΣ σου;». Το βλέμα του αλλάζει απότομα. Σκοτεινιάζει, σηκώνει τους ώμους: «Χμμ. Δεν ξέρω. Μπορεί και να ‘ναι. Δεν ξέρω. Τί να πω; Έτσι όπως τα κάναμε...». Φεύγει προβληματισμένος. Όντως, ήταν πιθανό. Οι ταραξίες δεν είχαν κέρατα και σουβλερά δόντια, ούτε και γαμψά νύχια. Δεν ήταν τέρατα. Ήταν πιτσιρικάδες. Απλοί, καθημερινοί, συμπαθητικοί πιτσιρικάδες. Σαν τα ανήψια μου ή σαν τα παιδιά ενός φιλικού μου ζευγαριού. Ή τα παιδιάκια της οικογένειας μεταναστών που ζουν στην απέναντι πολυκατοικία. Ή τα παιδιά μιας κοσμηματοπώλη της Βουκουρεστίου. Με φόρμες, αθλητικά παπουτσάκια και hoodies. Με ipod, backpack και skate. Απλά, είχαν καλύψει τα πρόσωπά τους με μαντήλια και μάσκες για τα «χημικά» και για τα «χοιρινά», όπως τα λένε. Όμως, τα λιγνά και μικροκαμωμένα παιδικά κορμιά τους φαίνονταν ξεκάθαρα. Σε όποιον είχε την ψυχραιμία να τα δει).

Κι εδώ μπαίνει το σκληρό ΕΡΩΤΗΜΑ, Κύριε: Όταν ο γιός σου ή η κόρη σου, στα 15 ή τα 16 του/της ή στα 18 του/της, δείχνει ότι «παραστράτησε» - έγινε hooligan ή κάπνισε ένα μπάφο ή έσπασε μια βιτρίνα σε μαθητική πορεία ή έδειρε έναν συμμαθητή του/της – και μάλιστα σε μια χώρα με υπερτριακονταετή παράδοση στα μπάχαλα, ποιά θα πρέπει να είναι η αντίδρασή σου ως υπεύθυνος γονέας; Διαλέγεις και παίρνεις:

Α) Τον/την σπας στο ξύλο, με κλωτσιές, μπουνιές και χαστούκια, ουρλιάζοντας βρισιές που τις ακούει όλη η γειτονιά. Ξεστομίζεις απειλές τύπου «θα σε τσακίσω, κωλόπαιδο», με μίσος στα μάτια σου. Τον/την κλειδώνεις στο υπόγειο. Του/της κόβεις τα μαλλιά με τη βία. Τον/την δένεις σε ένα δέντρο. Του/της απαγορεύεις την έξοδο από το σπίτι. Του/της απαγορεύεις να ξαναδεί τους φίλους του/της. Τον/την ξαναδέρνεις «μέχρι να μάθει, μέχρι να βάλει μυαλό». Μηδενική ανοχή.

Ή

Β) Κοιτάς πρώτα να δεις τί έφταιξε και αντιδρά το παιδί σου έτσι. Μιλάς μαζί του, προσπαθείς να το καταλάβεις. Ψάχνεις να βρεις ποιο είναι το πρόβλημα και συζητάς μαζί του τη λύση. Καλείς και τους φίλους του/της, για κουβέντα. Ζητάς τη συνδρομή ενός ειδικού, ψυχολόγου ή κοινωνικού λειτουργού. Του φέρεσαι με αγάπη και με κατανόηση, δεν του/της πας κόντρα. Είναι το παιδί σου, ρε ΜΑΛΑΚΑ! Και φταις κι εσύ γι’ αυτό που συμβαίνει!

Είναι προφανές ότι στην περίπτωση Α η συμπεριφορά είναι φασιστική, αναχρονιστική, τυρρανική και πρωτόγονη, σε σημείο να σηκώνει ακόμα και ποινική δίωξη για κακοποίηση ανηλίκου. Πας φυλακή – και καλά να πάθεις, κτήνος. Οι εφημερίδες γράφουν: «ΠΑ-ΤΕΡΑΣ βασάνιζε τον 14χρονο γιό του γιατί ήταν “κακό παιδί”»...

Στην περίπτωση Β, κάνεις ό,τι θα έκανε κάθε εχέφρων, δημοκρατικός, σύγχρονος και δίκαιος άνθρωπος. Μόνο «μπράβο» θα εισπράξεις τότε. Αν σε καλέσουν σε μια δημόσια εμφάνιση, θα πάρεις συγχαρητήρια απ’ όλους για την ψυχραιμία σου και για το σωστό χειρισμό ενός δύσκολου θέματος. Ο κοινωνικός περίγυρος και η ευρύτερη οικογένεια θα σε συγχαρούν κι αυτοί.

Ναι, καλά το κατάλαβες: Είναι απείρως πιο εύκολο να σαπίσεις στο ξύλο ένα 15χρονο παιδάκι με τη δερμάτινη ζώνη σου, παρά να κάτσεις και να κάνεις συζήτηση μαζί του/της. Ναι, είναι δύσκολο. Θέλει να έχεις δημοκρατική κουλτούρα. Μόρφωση. Υπομονή. Ψυχραιμία. Δύσκολα πράγματα αυτά...

Δυστυχώς, ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. ανήκει καταφανώς στην πρώτη κατηγορία γονέα. Μετά τη συμπεριφορά του κατά το 3ήμερο της 6ης Δεκέμβρη και τις ημέρες που προηγήθηκαν – και το οποίο έκλεισε με μια εντυπωσιακή τηλεοπτική εμφάνιση αισθητικής George W. Bush (ή… Διαμαντόπουλου στην ελληνική ταινία “Νόμος 4000”) – δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Όπερ έδει δείξαι.

Το δεύτερο ερώτημα είναι σε ΠΟΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ανήκει ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοϊδης; Η συμπεριφορά της περίπτωσης Α «φωνάζει» ότι πρόκειται για Δεξιά, συντηρητική, αρτηριοσκληρωτική νοοτροπία, 100%. Όμως, ο ίδιος έχει εκλεγεί ως βουλευτής του Πανελλήνιου ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ Κινήματος, του οποίου ηγείται ο Γ.Α. Παπανδρέου. Και ούτε οι δημοκρατικοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, ούτε και ο Πρόεδρός του, νομίζω, δεν φαίνονται να είναι από τους τύπους που πλακώνουν στις σφαλιάρες τα παιδιά τους, όταν αυτά εξεγείρονται απέναντι σε κάτι που τους ενοχλεί ή τους μαυρίζει τη ζωή. Νομίζω ότι προτιμούν τον ήπιο και ήρεμο δημοκρατικό διάλογο. Ή τη «δημόσια διαβούλευση», σε άψογη νεο-ΠΑΣΟΚική διάλεκτο...

Πόσο μάλλον όταν ο ίδιος ή οι ίδιοι οι γονείς έχουν την αποκλειστική ευθύνη γι’ αυτό, δημιουργώντας την πραγματικότητα που ζει σήμερα ένας 15χρονος πιτσιρικάς.

Πόσο μάλλον όταν ΟΛΟΙ, εκτός από έναν δογματικό ή έναν κρετίνο, μπορούν να καταλάβουν κάτι πολύ απλό:

Πως εν έτει 2010 όταν κουνάς το δάκτυλο σε έναν ανήσυχο πιτσιρικά, όχι μόνο δεν φοβάται, αλλά τσατίζεται περισσότερο.
Και πως όταν λες σε ένα άτακτο παιδί “ΜΗ”, τότε να το ‘χεις σίγουρο ότι θα κάνει ακριβώς ό,τι του απαγόρευσες.

Ειδικά όταν το κάνουν και οι πιο “wild” φίλοι του στο σχολείο.
Ειδικά όταν τα «Δεκεμβριανά» και ο Αλέξης (που έγινε stencil και t-shirt, ένα γνήσιο pop icon επαναστατικότητας και αντίδρασης) αποτελούν πλέον κορυφαίο στοιχείο του urban culture της νεολαίας.

Η συνέχεια του σήριαλ “Ο Παιδονόμος” επί της οθόνης. Και κάτι μου λέει ότι ξέρω από τώρα ΠΟΙΟΣ θα γελοιοποιηθεί στο τέλος…

Υ.Γ.1: Οξύμωρο Νο1: Τα ΜΑΤ αποτελούνται κατά κύριο λόγο από 20χρονα παιδιά της επαρχίας ή της κατώτερης εισοδηματικά τάξης, αν καθίσεις 10 λεπτά δίπλα τους θα το καταλάβεις – και ούτε αυτοί έχουν κέρατα ή σουβλερά δόντια. Άρα, όταν ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. βγαίνει στην τηλεόραση και λέει «θα πατάξουμε τους ταραξίες», ουσιαστικά ΒΑΖΕΙ τους 20χρονους της χώρας να δέρνονται και να σκοτώνονται με τους 15χρονους της χώρας. Συγχαρητήρια. Ό,τι πιο εποικοδομητικό για τη νεολαία...

Υ.Γ.2: Οξύμωρο Νο2: Το 80% των επεισοδίων στην Αθήνα ήταν επιθέσεις εναντίον της Αστυνομίας, γιατί ΚΑΙ η επέτειος αυτή ΚΑΙ τα συνθήματα των εξεγερμένων πιτσιρικάδων στρέφονται εναντίον της Αστυνομίας και της αστυνομικής βίας. Κι εσύ πας να λύσεις το πρόβλημα ΜΕ την Αστυνομία, η οποία είναι ΜΕΡΟΣ του προβλήματος. Δηλαδή, για να σταματήσεις τον χουλιγκανισμό, θα βάλεις τους τύπους της Θύρας 7 να “φυλάνε” τους τύπους της Θύρας 13 και να τους πείσουν ότι “το πέναλτι δεν ήταν πέναλτι”. Έλεος. Δεν το βλέπεις αυτό;

Υ.Γ.3: Οξύμωρο Νο3: Και μετά τις θριαμβολογίες του υπουργού στα Media των εργολάβων ότι «τα καταφέραμε» και «λύσαμε το πρόβλημα», χθες το βράδυ μόνο, κάηκαν καμιά 10αριά αυτοκίνητα στην Αθήνα, 20 κάδοι στα Εξάρχεια, 5 αυτοκίνητα στην υπόλοιπη Ελλάδα, τρεις – τέσσερις επιθέσεις ομάδων μαθητών σε Αστυνομικά Τμήματα, μολότοφ σε μια Τ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας, και 5-6 πορείες πανελλαδικά. Και πάλι συγχαρητήρια, λοιπόν.
Keep up the good work…

Το νέο "Πολυτεχνείο" (& ο συμβολισμός της 6ης Δεκέμβρη)

2009-12-04T03:12:00.004-05:00

Πριν από ένα χρόνο, ένας ψυχοπαθής ακροδεξιός δολοφόνος – κρατικός υπάλληλος εκτέλεσε εν ψυχρώ ένα 16χρονο παιδάκι. Ένα παιδάκι που δεν έκανε ΤΙΠΟΤΑ παραπάνω απ’ ότι κάνουν τα περισσότερα παιδιά στην ηλικία του (του γράφοντος και δεκάδων φίλων του συμπεριλαμβανομένων) εδώ και δεκαετίες στην Αθήνα. Μια πόλη με μακρά και ιστορικά δικαιολογημένη αντιαστυνομική / αντιεξουσιαστική ΠΑΡΑΔΟΣΗ, που ξεκίνησε με τον Εμφύλιο στα ‘40s, συνεχίστηκε με τον «χωροφύλακα» στα ‘50s και ‘60s, γιγαντωθηκε με τη Χούντα στα ‘70s και μέσα από δεκάδες περιστατικά κρατικής βίας διατηρείται και γιγαντώνεται μέχρι και σήμερα.

Σε μια χώρα όπου το να τραβάει ένας αστυνομικός πιστόλι εναντίον του διαδηλωτή, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΟ.

Το ότι ο 16χρονος Αλέξης μπορεί να πέταξε (όπως πολλοί υποστηρίζουν) ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι σε ένα περιπολικό δεν λέει απολύτως τίποτα. Αν κάθε φορά που γινόταν αυτό, τα τελευταία 60 χρόνια, ο αστυνομικός πυροβολούσε, σήμερα πιθανότατα θα είχαμε χιλιάδες Αλέξηδες. Και δεκάδες νεκροταφεία εφήβων.

Ο Αλέξης δεν ήταν τρομοκράτης ή αναρχικός ή χούλιγκαν ή οτιδήποτε άλλο. Ήταν απλά ένα παιδάκι 16 χρονών, που συμπεριφέρθηκε ακριβώς όπως χιλιάδες άλλα παιδιά της ηλικίας του. Απέναντι σε μια Αστυνομία που, με ευθύνη της, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, δεν έχει κανένα κύρος και δεν είναι αποδεκτή από ένα τεράστιο ποσοστό πολιτών. Αν δούμε την αποδοχή της Αστυνομίας σε άλλες χώρες της Δύσης και την αποδοχή της στην Ελλάδα, θα καταλάβουμε πολλά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το γεγονός της δολοφονίας και η εξέγερση που ακολούθησε έχει σημαδέψει τις ψυχές μιας τεράστιας μερίδας πολιτών στην Αθήνα, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Για κάποιον νεώτερο από 40 χρονών, είναι η μεγαλύτερη εξέγερση που έχει δει ποτέ του, είναι το δικό του «Πολυτεχνείο» ή η «11η Σεπτεμβρίου της Αθήνας».

«Μια νύχτα σαν το τέλος του κόσμου», όπως την περιγράφει στους στίχους της μια καλή μου φίλη, όπου όλοι αισθανθήκαμε ότι γράφεται Ιστορία. Μαύρη σελίδα, σίγουρα. Αλλά και σίγουρα Ιστορία. Στιγμές, στους δρόμους της πόλης, που νόμιζες ότι δεν έχει μείνει πια τίποτα όρθιο. Ότι η οργή ξεχείλισε. Σκηνές που ποτέ δεν είχαμε ξαναδεί. Σκηνικό πολέμου. Τίποτα δεν είναι ίδιο μετά από αυτό. Η 6η Δεκέμβρη, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι ένας τεράστιος «κόμπος» στο ιστορικό timeline της νεώτερης Ελλάδας.

Εκτός από τα ΜΜΕ των κρατικών εργολάβων και τους στοχοποιημένους (και άρα μη αντικειμενικούς) εγχώριους δημοσιογράφους που μιλούσαν για «αλήτες που τα σπάνε χωρίς λόγο», ΟΛΟΣ ο υπόλοιπος πλανήτης, τα διεθνή MME και ο απλός κόσμος, έκαναν τη σωστή, την αυτονόητη ανάλυση: Η εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη δεν ήταν παρά μια αφορμή για να ξεσπάσει η νεολαία της πόλης και ολόκληρης της χώρας, ενάντια στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει και τα αδιέξοδα που της δημιούργησαν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης. Όταν:

1) Η Δεξιά κυβέρνηση συμπεριφέρεται αυταρχικά και βίαια
2) Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια είναι διαλυμένα και παράγουν ανέργους
3) Η ανεργία των νέων φτάνει στο 25%
4) Οι μισθοί των νέων είναι κολλημένοι στα 600 ευρώ
5) Οι μετανάστες ζουν το δικό τους Γολγοθά και βασανίζονται στα Α.Τ.
6) Το κράτος αρνείται την υπηκοότητα σε ανθρώπους που γεννήθηκαν εδώ
6) Τα δεκάδες σκάνδαλα διαφθοράς είναι στην τηλεόραση κάθε βράδυ

...και μέσα σ’ όλα αυτά ένα κάθαρμα σηκώνει το περίστροφό του και σκοτώνει έναν ΑΣΧΕΤΟ 16χρονο χωρίς κανένα λόγο, τότε, συγνώμη κιόλας, αλλά αυτό που ακολούθησε ήταν απολύτως φυσιολογικό, αναμενόμενο και δικαιολογημένο.

Θα τολμούσα να πω ότι ΑΝ κανένας νέος δεν αντιδρούσε σ’ αυτό το σκηνικό με αντι-βία, ΑΝ γύριζαν απλά στα σπίτια τους εκείνο το βράδυ, σαν να μην συνέβη τίποτα, τότε θα έπρεπε να θεωρήσουμε τη χώρα μας, την πόλη μας και τη νεολαία μας, ΚΛΙΝΙΚΑ ΝΕΚΡΗ. Αν οι 16χρονοι και μεγαλύτεροι, μαζί με τους αδικημένους και καταπιεσμενους μετανάστες δεν έκαιγαν την Αθήνα, θα ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη ότι δεν έχουμε κανένα μέλλον. Ότι έχουμε όλοι υποταχθεί σε μια κακή μοίρα, σε ένα μαύρο αύριο. Ότι έχουμε πέσει σε απόλυτη απάθεια. Θα σήμαινε ότι δεν υπάρχει ή δεν έχει μείνει ούτε ψίγμα επαναστατικότητας στους νέους. Και μια χώρα με αποχαυνωμένους και παθητικούς νέους δεν έχει κανένα, μα κανένα μέλλον.

Δεν έχει ούτε καν ΠΑΡΟΝ.

Άλλωστε, αυτή εδώ η χώρα πάντα ήταν περήφανη για τους ξεσηκωμούς της. Του ’21, του ’40, του ’74. Τους γιορτάζουμε ακόμα και σήμερα. «Του Έλληνος ο τράχυλος ζυγό δεν υπομένει». Όταν οι άνθρωποι αυτής της γης φτάνουν στο «αμήν», δεν αντέχουν άλλο και ξεσηκώνονται. Αυτό ακριβώς έγινε και το Δεκέμβρη του ’08. Ας το συνειδητοποιήσουμε.

Ήταν και κάτι άλλο, όμως, που μας κάνει όλους αλληλέγγυους: Εκτός των παραπάνω, η δολοφονία του Αλέξη συμβόλισε ξεκάθαρα και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του νεοελληνικού κράτους, από συστάσεώς του: Τη σχέση μίσους και καχυποψίας μεταξύ του κράτους και του πολίτη. Την κρατική ΑΔΙΚΙΑ.

Ο Κορκονέας συμβολίζει το ανάλγητο, αυταρχικό, παράλογο κράτος – βασανιστή και παντοδύναμο εχθρό, που καταδυναστεύει τον πολίτη του, σε κάθε επαφή μαζί του.

Ο Αλέξης συμβολίζει τον αθώο, «άσχετο» πολίτη, που δεν έχει κάνει τίποτα κακό, όμως την πληρώνει άδικα, χωρίς να φταίει, επειδή τόλμησε να διαμαρτυρηθεί.

Για μένα, ο συμβολισμός αυτός είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρος. Όπως ακριβώς χιλιάδες «άσχετοι» την πληρώνουν καθημερινά στην Ελλάδα, από τους κακούς δρόμους, το οργανωμένο έγκλημα, την ανύπαρκτη αντιναρκωτική πολιτική, τα διαλυμμένα νοσοκομεία, τις διεφθαρμένες δημόσιες υπηρεσίες, τις τράπεζες και πολλά άλλα. Σε ένα βαθμό, είμαστε (ή έχουμε υπάρξει ή θα υπάρξουμε) όλοι Αλέξηδες.

Ο άτυχος πιτσιρικάς απλά βρέθηκε τη λάθος ώρα, στο λάθος σημείο – και βρήκε απέναντί του τον μεγαλύτερο διαχρονικό δυνάστη του πολίτη: Το Κράτος των Ηλιθίων και των Κομπλεξικών. Το αποτέλεσμα ήταν δυστυχώς αναμενόμενο. Άλλο ένα θύμα. Άλλος ένας αδικοχαμένος. Αίμα στο βωμό της νεοελληνικής εγκληματικής μαλακίας.

Το group για τον Αλέξη στο Facebook έφτασε μέσα σε τέσσερις μέρες τα 100.000 μέλη. Οι περισσότερες σχολές της χώρας είναι υπό κατάληψη. Οι διαδηλώσεις έχουν ξεκινήσει εδώ και μέρες. Όλοι μιλάμε γι’ αυτό. Και μιλάμε για ένα ΚΙΝΗΜΑ, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Ένα κίνημα που έχει όλα τα στοιχεία που δημιουργούν ένα κίνημα:

1) Ένα γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας
2) Μια εξέγερση πρωτοφανούς έκτασης και έντασης
3) Έναν νεκρό, αδικοχαμένο ήρωα
4) Τεράστια κοινωνικά προβλήματα που το συνοδεύουν
5) Το πιο ανήσυχο κομμάτι της Νεολαίας στο πλευρό του

Τα μάθατε τα νέα; Η 17η Νοέμβρη πέθανε. Το έχουμε παρατηρήσει όλοι τα τελευταία χρόνια. Και πέθανε γιατί για τη Νεολαία της χώρας, δεν σημαίνει πιά ΤΙΠΟΤΑ. Πέθανε, διότι όλη αυτή η Επανάσταση του ’73 έχει σήμερα καταλήξει είτε στα βουλευτικά έδρανα, είτε στα Βόρεια Προάστια, είτε στους αναπαυτικούς καναπέδες. Πέθανε, διότι για τους νέους η γενιά του Πολυτεχνείου έχει μερίδιο στην κατάρρευση της χώρας και το κράτος – παρωδία στο οποίο όλοι ζούμε σήμερα.

Τα επόμενα 24ωρα οι δρόμοι της Αθήνας θα γεμίσουν από ποτάμια διαδηλωτών. Θα θυμηθούμε όλοι εκείνες τις μέρες, τις «μέρες του Αλέξη». Και ναι, οφείλουμε να θυμόμαστε όλοι αυτή τη Μαύρη Επέτειο, για όσο αναπνέουμε.

Η 6η Δεκέμβρη ΕΙΝΑΙ το «Πολυτεχνείο» της γενιάς μας.

Γιατί όπως η 17η Νοέμβρη του ’73 συμβόλισε, για μια ολόκληρη γενιά, τα αδιέξοδα της εποχής της και τη μάχη απέναντι σε ένα τυρρανικό καθεστώς, έτσι και η 6η Δεκέμβρη του ’08 συμβολίζει τα αδιέξοδα της δικιάς μας γενιάς και την εξέγερση εναντίον όλων αυτών που βίαια μας κρατούν κάτω. Εναντίον ενός τυρρανικού καθεστώτος διαφθοράς, αναξιοκρατίας, κρατικής βίας, αδικίας και κομπλεξισμού.

Άλλωστε, έτσι κάπως μοιάζει μια new age Δικτατορία, εν έτει 2010. Δεν φοράει στρατιωτικό πηλίκιο και χακί στολή, ούτε ακούει εμβατήρια. Φοράει signe ρούχα και ακριβά ρολόγια, ακούει «σκυλάδικα» ή jazz. Όμως, τηρουμένων των αναλογιών, βασανίζει τους πολίτες της το ίδιο σκληρά και απάνθρωπα με τους χειρότερους βασανιστές του ΕΑΤ ΕΣΑ των ‘70s. Και τους δημιουργεί τα ίδια αδιέξοδα και την ίδια απόγνωση, ειδικά στους νέους.

Γι’ αυτό, πάνω απ’ όλα, η 6η Δεκέμβρη είναι η Μαύρη Επέτειος κατά του κακού εαυτού μας. Και κατά μιας σύγχρονης "Δικτατορίας στα σημεία" που κάποιοι κομπλεξικοί, διεφθαρμένοι και αυταρχικοί που ζουν ανάμεσά μας (και θα τους βρεις «χωμένους» σε όλα τα κόμματα και τους θεσμούς) έχουν επιβάλλει στους υπόλοιπους.

Ας είναι η τελευταία φορά που την πληρώνει ένας αθώος, ένας άσχετος.

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ...

Το Placebo του Μάρτη

2009-12-03T03:32:00.000-05:00

Η «φήμη» για τον Μάρτη λειτουργούσε εδώ και μέρες στους πεπτωκότες κυβερνήτες της Δεξιάς. «Δεν θα τα καταφέρει ο Γιωργάκης με την οικονομία, τον Μάρτιο θα τον ρίξουμε με την προεδρική εκλογή». Και ξανά λιμουζίνες και πούρα και Κολωνάκια και χλιδές. Και υπουργικά γραφεία a la Chateau de Versailles. Βέβαια, όλα αυτά ψιθυριστά, στο μεταξύ μας, μη μας ακούσουν και παραέξω και μας πάρουν με τις πέτρες...

Το ‘παίζανε, όμως, αυτό το χαρτί, παρ’ ότι καταφανώς πρόκειται περί ανεκδότου, γιατί συσπειρώνει το ρημάδι. Αλλιώς να έχεις τον (έστω και κρυφό) πόθο ότι σε 2-3 μήνες θα αρχίσει πάλι το πάρτι – κι άλλο ότι θα σου πάρει κάτι χρόνια. Το ψιθυρίζανε πολύ και στην εκλογή της Κυριακής, στις ατελείωτες ουρές. Συνεκτική ουσία.

Αυτό δεν αρέσε καθόλου στον Καρατζαφέρη, η συσπείρωση του Σαμαρά του ρούφηξε μέσα σε 48 ώρες το 17% των ψηφοφόρων του (ALCO). Οπότε, αποφάσισε να ακυρώσει το Placebo του Μάρτη, ξεδιαλύνοντας τα πράγματα, με μια εντελώς καρατζαφερικής αισθητικής προβοκατόρικη κίνηση: «Θα κάνουμε εκλογές το Μάρτιο, Αντώνη;». Το βροντερό «όχι» που εισέπραξε το καταχάρηκε. Αυτός ήταν ο στόχος του.

Προφανώς γιατί ούτε κι ο ίδιος θέλει εκλογές – και τί να τις κάνει; Για να του πάρει τους μισούς η Πιο Δεξιά ΝΔ; Άλλωστε, έτσι αποσυσπειρώνει τους ενθουσιασμένος από την εκλογή Σαμαρά οπαδούς της ΝΔ, χαλώντας τους την φαντασίωση του ΠΑΣΟΚικού διαλλείμματος. Και επίσης κρατάει τους υπ’ ατμόν δικούς του στο ισόγειο της πολυκατοικίας: «Μη βιάζεστε να μετακομίσετε, θ’ αργήσει ακόμα ο Αντώνης. Αρχίζει ανακαίνιση τώρα, και θα του πάρει καιρό»...

Ο νέος Χριστόδουλος (& η «κόκκινη γραμμή»)

2009-12-01T02:53:00.001-05:00

Είναι η πρώτη φορά, ίσως από το ’93, που πλέον υπάρχει μια σαφής διαχωριστική «κόκκινη γραμμή» ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία. Μια γραμμή που πια δεν επιτρέπει σε κανέναν (πλην του μονότονα δογματικού ΚΚΕ) να ισχυριστεί ότι «όλοι ίδιοι είναι». Γιατί, πολύ απλά, ΔΕΝ είναι. Υπάρχουν μεγάλες και ευδιάκριτες διαφορές.

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν είπε ποτέ ότι είναι Κεντρώος. Οι προσωπικές απόψεις του σε μια σειρά από κεντρικά θέματα (εθνικά, μετανάστευση, δημόσια τάξη, σχέσεις κράτους – εκκλησίας κα.) θεωρούνται άκρως Συντηρητικές / Δεξιές, χωρίς καν το «πασπάλισμα» της μετριοπάθειας του «μεσαίου χώρου», που χρησιμοποίησε ο Κ. Καραμανλής. Στα δε θέματα της οικονομίας ο κρατισμός κυριαρχεί, γεγονός που τοποθετεί τον νέο αρχηγό της Ν.Δ. απέναντι σε φιλελεύθερες λογικές διακυβέρνησης.

Όπως έχει πει ξεκάθαρα, άλλωστε, ο στόχος του δεν είναι να μετακινηθεί προς το Κέντρο για να προσεγγίσει τους Κεντρώους, αλλά το ακριβώς αντίστροφο: Να κάνει sexy και ελκυστική τη Δεξιά Συντήρηση, όπως ο Σαρκοζί και η Μέρκελ, για να κάνει τους Κεντρώους να μετακινηθούν αυτοί προς το μέρος του, αξιολογώντας την πρότασή του ως μια αξιόπιστη λύση διακυβέρνησης. Θα απορροφήσει τα πιο μετριοπαθή στοιχεία του ΛΑΟΣ. Θα φλερτάρει με το «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ (ό,τι έχει απομείνει) και τον Παπαθεμελή. Θα σφικταγκαλιαστεί με την Εκκλησία και τις Τ.Ο. των Ενοριών της.

Είναι ο Σαμαράς ο νέος Χριστόδουλος; Πολύ πιθανόν, αν εκτός των παραπάνω συνυπολογίσει κανείς την λαϊκίστικη ρητορική του δεινότητα. Κι αυτό σημαίνει ότι, όπως ακριβώς και ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος, θα συσπειρώσει γύρω του όλα τα Συντηρητικά στοιχεία της χώρας – και είναι πολλά! Η κίνησή του αυτή θα είναι 100% επιτυχημένη, αφού απέναντί του θα έχει έναν καθαρά liberal, νεωτεριστή και διεθνιστή πρωθυπουργό, ο οποίος με τις προοδευτικές πολιτικές που θα εφαρμόζει, θα αντισυσπειρώνει αυτόματα τον συντηρητικό ψηφοφόρο στη Ν.Δ..

Κατά τη γνώμη μου, έρχεται η στιγμή της μεγάλης πολιτικής σύγκρουσης, της τελικής μάχης ιδεών ανάμεσα στις δύο Ελλάδες. Μιας σύγκρουσης που διεξάγεται αδιάκοπα από την περίοδο Σημίτη μέχρι σήμερα (τότε με αντίπαλον δέος τον «Αρχηγό της Δεξιάς, Χριστόδουλο»), αλλά για πρώτη φορά «θεσμοθετείται» και ξεκαθαρίζει κομματικά στα μάτια των ψηφοφόρων, στο δίλλημμα «Πρόοδος ΠΑΣΟΚ VS Συντήρηση Ν.Δ.». Δύο διαφορετικές ιδεολογίες, δύο διαφορετικές κουλτούρες διακυβέρνησης, δύο διαφορετικές νοοτροπίες.

Οι δύο παλιοί συμφοιτητές και συγκάτοικοι του Amherst College διαφέρουν σε όλα. Τότε, ο Αντώνης ήταν το clean cut παιδί με το μπλέηζερ και το γκρίζο παντελόνι, ενώ ο Γιώργος ήταν ο μουσάτος hippie με την κιθάρα. Μιλάμε, δηλαδή, για μια τεράστια απόσταση, η οποία εξακολουθεί να υπάρχει και σήμερα...

Γιατί η νίκη της Ντόρας ΔΕΝ ΗΤΑΝ αυτονόητη – Part IV

2009-11-30T03:36:00.003-05:00

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2009 @ http://re-bootgreece.blogspot.com:

“Το θεωρούν σχεδόν αυτονόητο. Με μια τύπου «Σημίτης ‘04» διαδικασία διαδοχής, η Ντόρα θα πάρει την ηγεσία της Ν.Δ. (….) Για μένα, πάλι, δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Έχοντας θητεύσει στο ρεπορτάζ της Ν.Δ. για περίπου 5-6 χρόνια επί Καραμανλή, για ένα πράγμα δηλώνω απολύτως βέβαιος, γιατί το έχω ζήσει: Η Ν.Δ. είναι μοιρασμένη με... χάρακα και συρματοπλέγματα ανάμεσα στις δύο οικογένειες. Οι Καραμανλήδες (και γενικότερα οι αντι-μητσοτακικοί και υποστηρικτές του λέγκασι του ιδρυτή) είναι περίπου το 50% του κόμματος. Οι Μητσοτάκηδες (όλοι φανατικοί της Αγίας Οικογενείας, ορκισμενοι στο όνομα του Ψηλού και σφικτοδεμένοι σαν «σύστημα») είναι κοντά στο 35%. Και ένα 15% είναι η σκληρή πατριωτική Δεξιά (…) Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο η Ντόρα να σχηματίσει πλειοψηφία μέσα στη Ν.Δ.”.

Νομίζω ότι σήμερα έχω κάθε δικαίωμα να αναφωνήσω το παλιό / γραφικό / cliché της δημοσιογραφίας: «Εδικαιώθημεν»! Η επερχόμενη ήττα των Μητσοτάκηδων ήταν κάτι πολύ προφανές σε μένα, παρ’ ότι α) τα διαπλεκόμενα Media δεν μπορούσαν να το συνειδητοποιήσουν β) ο στενός κομματικός μηχανισμός της ΝΔ δεν μπορούσε να το πιστέψει και γ) η “Αγία Οικογένεια” δεν μπορούσε να το φανταστεί ούτε στους πιο φρικτούς της εφιάλτες.

Πώς την πάτησαν έτσι; Κι όμως, δεν ήταν καθόλου έκπληξη – μια σειρά από πολύ ισχυρούς λόγους οδήγησε τους Μητσοτάκηδες στο χθεσινό αναμενόμενο Βατερλό:

1) Οι “μητσοτακικοί” τα τελευταία 17 χρόνια λειτούργησαν σαν ένα “σκληρό” και “κλειστό” σύστημα μέσα στη Ν.Δ.. Έπαιζαν μόνοι τους, “εμείς και οι άλλοι”, δεν έβαζαν κανέναν άλλο στο παιχνίδι, εκτός κι αν ήταν απολύτως υποτακτικός και έμπειστός τους. Δεν προσπάθησαν καν να αλλάξουν την εικόνα αυτή όταν τα τελευταία 5.5 χρόνια τους δώθηκε η ευκαιρία, συνεχίζοντας επί κυβέρνησης Καραμανλή να δουλεύουν μόνο με τις ορντινάτσες τους. Και όταν πριν από μόλις δύο μήνες άρχισαν να λένε πως “τώρα θα ανοίξουμε τις πόρτες και θα παίξουμε με όλους” κλπ., ΚΑΝΕΙΣ, πολύ φυσιολογικά, δεν τους πίστεψε. Όταν δεν το έκαναν επό 17 χρόνια ευρισκόμενοι στην “απ’ έξω”, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι τώρα που θα βρεθούν στην εξουσία θα το κάνουν; Όλοι ήξεραν ότι πάλι θα παίξουν αυστηρά με τους δικούς τους, όπως έκαναν πάντα.

2) Το “σύστημα” των Μητσοτάκηδων ανέκαθεν ήταν ότι πιο απεχθές και φρικαλέο μέσα στη ΝΔ: Μια παρέα χαμηλής ποιότητας προσωπολατρών του Γέρου και της Ντόρας, μια Καμόρα αποτελούμενη κατά 99.9% από “σφουγκοκωλάριους” και “αυλικούς”, οι οποίοι στρατολογήθηκαν με μοναδικό κριτήριο το πόσο υποτακτικοί και “γλύφτες” της οικογένειας ήταν. Η συμπεριφορά και το ήθος τους, οι βρώμικες επιθέσεις τους σε “αντιφρονούντες” ή “μη υποτακτικούς” όλα αυτά τα χρόνια, έκαναν τους πάντες να τους μισούν και να τους φοβούνται. Νίκη της Ντόρας σήμαινε “μπότα” του απεχθούς “συστήματός” των Μητσοτάκηδων στη Ρηγίλλης. Ποιος το ήθελε αυτό στη ΝΔ; Όπως προέκυψε χθες, κανείς άλλος εκτός από τους ίδιους.

3) Η διαπλοκή και η διαφθορά είναι λέξεις συνυφασμένες με τους Μητσοτάκηδες. Από την υπόπτως μανιώδη υποστήριξη του Πρετεντέρη και του ΔΟΛ (και άλλων διαπλεκόμενων), μέχρι τα τηλεφωνικά κέντρα της Siemens και τον κολλητό τους, Χριστοφοράκο (ο οποίος κάθε μέρα στην ατζέντα του είχε κι από ένα ραντεβού με τη Ντόρα ή τον Κυριάκο...), όλος ο κόσμος ήξερε και είχε συνειδητοποιήσει ότι η «Αγία Οικογένεια» παίζει βρώμικα, από καταβολής της (το ίδιο και οι ορντινάτσες τους). Και σε μια χρονική περίοδο που το τελευταίο πράγμα στον κόσμο που θα μπορούσε να ανεχθεί η κοινωνία είναι η διαπλοκή και η διαφθορά των πολιτικών, οι Μητσοτάκηδες κυκλοφορούσαν και ζητούσαν ψήφο με έναν μεγάλο λεκέ από λάδι στο πουκάμισο...

4) Η λογική του “δακτυλιδιού” από τον Καραμανλή δεν τους βγήκε, γιατί όταν τον έσπρωχναν στον γκρεμό πιέζοντας για εκλογές, δεν μπορούσαν καν να φανταστούν ότι ένας αρχηγός που καταβαραθρώνεται με 11% και γίνεται ο πατέρας της μεγαλύτερης ήττας της Δεξιάς στην Ελλάδα, όχι μόνο δεν μπορεί να μοιράζει… δακτυλίδια, αλλά ούτε καν να πείσει τους πολύ “δικούς του” να στηρίξουν κάποιον υποψήφιο. Η δε αυθόρμητη άρνηση των Μητσοτάκηδων, από καθαρά αντιδημοκρατικά ανακλαστικά, στην πρόταση του Αβραμόπουλου για “εκλογή από τη βάση”, ήρθε να επιβεβαιώσει ότι η Ντόρα ήθελε να πάρει το κόμμα νύχτα, μαζί με την παρέα της, χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Φανέρωσε δε ξεκάθαρα την κουλτούρα της “ιδιοκτησιακής λογικής” που έχουν για το κόμμα: Η “οικογένεια” και το πόπολο. Κι έτσι, το πόπολο, που δεν γουστάρει να μένει στην απ’ έξω, τους τιμώρησε και το ‘φχαριστήθηκε κιόλας…

Κατά τη γνώμη μου (εδώ έρχεται η νέα προφητεία…), η Ντόρα θα φύγει από τη Νέα Δημοκρατία, μαζί με μια ομάδα δικών της. Απλά, γιατί δεν θα αντέξει να είναι ΥΠΟ τον μεγαλύτερο εχθρό της οικογένειάς της. Βεβαίως, δεν πρόκειται να φύγει αμέσως τώρα, για να μην την κατηγορήσουν ότι δεν σέβεται την ετυμηγορία της “βάσης” (παρ’ ότι ακριβώς έτσι είναι), άρα το επόμενο διάστημα θα κάνει το “καλό παιδί”. Θα περιμένει μέχρι το Μάρτιο, για να δει πώς θα τα πάει η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και ποια θα είναι η έκβαση της προεδρικής εκλογής – και μετά, για λόγους ιδεολογικούς, τάχα μου, θα αποχωρήσει με όσους πιστούς θα της έχουν απομείνει, δηλώνοντας ότι “η ΝΔ έχει γείρει Δεξιά” και θα δημιουργήσει ένα μικρό, σφικτό “φιλελεύθερο κόμμα”. Κι έτσι θα συνεχίσει απερίσπαστη, με την ομάδα της, να λειτουργεί όπως λειτουργούσε πάντα: Σαν ένα μικρό, κλειστό μαγαζάκι του τρόμου…

Υ.Γ.: Ο Αντ. Σαμαράς, ένας παλιομοδίτης και ξεπερασμένος πολιτικός, ΔΕΝ κέρδισε τίποτα χθες. Απλά “καβάλησε το κύμα” του αντι-Μητσοτακισμού, ενσωματώνοντας μια ρητορική κατά των “τζακιών” και των “μηχανισμών”, που εκφράζει πλέον πολλούς στη Δεξιά και έτσι συσπείρωσε γύρω του όλους τους εχθρούς της “Αγίας Οικογένειας”, όπως ακριβώς θα γινόταν και με οποιονδήποτε κατέβαινε απέναντι στη Ντόρα. Για να παραφράσω κάτι που είχε πει ο Κώστας Καραμανλής, για να περιγράψει την διαφαινόμενη παντοδυναμία του στις αρχές των ‘00s, «ακόμα και τον... Οφορίκουε να κατεβάσω υποψήφιο, θα κερδίσω σίγουρα». Στην περίπτωσή μας, ο Οφορίκουε έτυχε να είναι ο Αντ. Σαμαράς.

Συνενοχή: Το κλείσιμο του ματιού

2009-11-23T03:48:00.001-05:00

Από τα πιο ενοχλητικά και αηδιαστικά νεοελληνικά φαινόμενα. Η προθυμότητα στη συνενοχή. Από τα σαλόνια μέχρι το πεζοδρόμιο.

Ο γιατρός από το Κολωνάκι «κλείνει το μάτι» στον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος που νοικιάζει για ιατρείο. Δηλώνουν το 1/3 του ενοικίου, κλέβουν μαζί την εφορία (=τους υπόλοιπους), με το χαμόγελο στα χείλη. Δύο ευυπόληπτα μέλη της μεγαλοαστικής τάξης απόφασίζουν την ΚΛΕΨΙΑ αμέσως, χωρίς πολλά – πολλά, όπως ακριβώς δυό κακοποιοί του πεζοδρομίου αποφασίζουν, χωρίς πολλά – πολλά, να κλέψουν την τσάντα της γιαγιάς, που περνάει αυτή τη στιγμή το δρόμο. Ποια είναι η διαφορά; Δεν την βρίσκω.

Στην δεύτερη περίπτωση κλέβω τη σύνταξη της γιαγιάς από την τσάντα της. Στην πρώτη, την κλέβω πριν καν φτάσει να μπει στην τσάντα της.

Με τον ίδιο τρόπο, συνεννοούμαστε και σε άλλα θέματα. Με κοινή συνισταμένη την παρανομία, την κλεψιά, την απάτη. Αν είναι να κερδίσουμε κι οι δύο απέναντι στο «κακό κράτος», τότε μπορούμε να κλέψουμε. Είναι απολύτως αποδεκτό. Χαμογελάμε και οι δύο με ικανοποίηση. Τα καταφέραμε. Τους τα πήραμε. Μας τα πήραμε.

Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει ηθική αναστολή. Και γιατί να υπάρχει; Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Του μεγαλογιατρού. Του ιδιοκτήτη μπαρ. Του εργολάβου. Του καταπατητή. Του «μιζαδόρου». Το δίκιο ΜΟΥ. ΑΥΤΟ είναι ΝΟΜΟΣ. Κι έχω και επιχειρήματα γι’ αυτό. Ακόμα κι αν δεν το κάνω εγώ, θα το κάνουν οι άλλοι. Αφού με κλέβουν κι αυτοί. Αφού το κάνουν όλοι. Άλλωστε, για τα παιδάκια μου το κάνω.

Οι νόμοι είναι αποδεκτοί και τους τηρώ μόνο όταν με συμφέρουν. Τότε, είναι σωστοί. Όταν με βλάπτουν; Τότε είναι άδικοι και αντιλαϊκοί. Πείθω ακόμα και το όργανο της τάξης γι’ αυτό – κι αυτός συνένοχος είναι, άλλωστε: «Μη μου κόψεις κλήση για κράνος / ζώνη / παρκάρισμα. Κι εγώ μεροκαματιάρης είμαι, κυρ Αστυνόμε, όπως κι εσύ…». «ΟΚ, άντε φύγε, κι άλλη φορά…».

Λένε πως αυτή η «λογική» έχει τις ρίζες της στην Τουρκοκρατία, όταν οι υπόδουλοι Έλληνες «τα βρίσκανε» μεταξύ τους, εις βάρος του άδικου κατακτητή. Του κοινού εχθρού.

Δεν ξέρω που είναι οι ρίζες, αλλά το άνθος είναι ακόμα και σήμερα κάτω απ’ τη μύτη μας. Και συνεχίζουμε να το ποτίζουμε.

Η επόμενη μέρα του Άρη...

2009-11-17T07:17:00.001-05:00

ΕΡ: Γιατί ο Άρης πήγε με τη Ντόρα, αφού α) είναι ξεκάθαρο ότι θα χάσει β) όλοι οι «δικοί του» διαφωνούν γ) ποτέ δεν τα πήγε καλά μαζί της δ) είναι "καραμανλικός";
ΑΠ: Για να είναι, στις 30/11, ο Νο1 εκφραστής της φιλελεύθερης πτέρυγας, μετά τον αναμενόμενο παραγκωνισμό της "ψηλής".
Το είπε και ανοικτά, ο άνθρωπος: «Αποφάσισα με ιδεολογικά κριτήρια και όχι με τις ‘‘φιλίες’’ – και με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα»!..
(Status από το Facebook)

Γελάει καλύτερα....

2009-11-17T07:16:00.000-05:00

Όταν μιλούσε για "εκλογή από τη βάση", οι πάντες γελούσαν. Τώρα, το κάνουν όλοι. Όταν μιλούσε για το Internet, οι πάντες γελούσαν. Τώρα, είναι όλοι online. Σήμερα που μιλάει για αξιοκρατία στο Δημόσιο, ΑΣΕΠ & διαγωνισμό μέσω Internet, οι πάντες γελάνε. Σε λίγο, θα το κάνουν όλοι. Υ.Γ.: Σύμπτωση: Γελάνε πάντα οι ίδιοι: εκείνοι που ό,τι δεν καταλαβαίνουν, το θεωρούν λάθος - ή εκείνοι που ξεβολεύονται.
(Status από το Facebook)

Γιατί η νίκη της Ντόρας ΔΕΝ είναι αυτονόητη - Part IΙΙ

2009-11-10T17:33:00.001-05:00

Τα γράφω εδώ και πολύ καιρό. Οι Μητσοτάκηδες ήταν και είναι μειοψηφία στη Νέα Δημοκρατία εδώ και 17 χρόνια, άρα ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ και δεν πρόκειται να δημιουργήσουν τώρα πλειοψηφία (που την χρειάζονται), ώστε η Ντόρα να κερδίσει την εκλογή.

Είναι μειοψηφία διότι, από επιλογή, έτσι λειτουργούσαν πάντα: Σαν μια «κλειστή ομάδα», σαν «κλίκα», σαν σφικτοδεμένο «σύστημα» και πάντοτε στη λογική «εμείς και οι άλλοι». Άρα, αυτή τη στιγμή που χρειάζονται τους «άλλοι», οι τελευταίοι δεν πείθονται με τίποτα...

Και πώς να πειστούν, άλλωστε; Με την συγκεκριμένη συμπεριφορά των «στενών φίλων» και των «κολλητών», που ακολούθησαν ευλαβικά όλα αυτά τα χρόνια οι Μητσοτάκηδες, έχουν καταφέρει να πείσουν και τον τελευταίο μη-Μητσοτακικό νεοδημοκράτη πως άν κερδίσουν την ηγεσία της ΝΔ, θα κάνουν ακριβώς το ίδιο: Θα βάλουν παντού τους «δικούς τους», τους «κολλητούς τους», τους ίδιους που είχαν μέσα στην «Αγία Οικογένεια» τόσα χρόνια.

Και μεταξύ μας, ακριβώς έτσι είναι. Για όποιον ξέρει τη ΝΔ από τα μέσα, είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι όποιος δεν ήταν όλα αυτά τα χρόνια «αρεστός» ή «άνθρωπος της οικογένειας» δεν πρόκειται να δει τη Ρηγίλλης ούτε με το κυάλι. Αυτό, δυστυχώς για τη Ντόρα, είναι κοινός τόπος σε όλη την παράταξη. Το ξέρει βαθιά μέσα του μέχρι κι ο τελευταίος θυρωρός. Γιατί, απλά, το έχει ζήσει.

Η συμμαχία του Δ. Αβραμόπουλου με τον Σαμαρά ήταν απολύτως αναμενόμενη. Ούτε αυτός, όπως ούτε και κανένας άλλος, εμπιστεύεται τους Μητσοτάκηδες για την επόμενη μέρα. Δεν τους πιστεύουν. Το ίδιο ισχύει και για τον Άρη Σπηλιωτόπουλο, ο οποίος βάζω στοίχημα ότι αργά ή γρήγορα θα συνταχθεί με τον Αντώνη Σαμαρά, για τον ίδιο ακριβώς λόγο: Γιατί δεν μπορεί ούτε καν να φανταστεί ότι η «σκληρή κλίκα» των Μητσοτάκηδων ξαφνικά θα αλλάξει τρόπους, θα τον αγκαλιάσει και θα του δώσει ρόλο μετά την εκλογή της Ντόρας στην ηγεσία. Αυτό δεν θα συμβεί ποτέ και ο Άρης δεν είναι χαζός, το ξέρει καλά.

Τα τελευταία χρόνια η Ντόρα το έπαιξε «νομοταγής», δεν ήθελε να χρεωθεί ότι υπονόμευσε τον Καραμανλή, για να της δώσει αυτός το «δαχτυλίδι», όταν θα αποφασίσει να φύγει. Νόμιζε ότι τη δεδομένη στιγμή ο Καραμανλής θα της στείλει «πακέτο» όλους τους δικούς του. Μέγα λάθος. Σήμερα, μετά το βατερλό του 11% και τον πλήρη εξευτελισμό της ΝΔ, ο Καραμανλής δεν «ελέγχει» πλέον ούτε τους συγγενείς του. Ο Αχιλλέας Καραμανλής στηρίζει Σαμαρά. Άρα, ο Κωστάκης δεν μπορεί να της στείλει απολύτως τίποτα.

Αλλά ακόμα κι αν η ίδια η Ντόρα προσπαθούσε να δείξει ότι «παίζει ανοικτά», ότι δήθεν απευθύνεται σε όλους τους κομματικούς και δεν κάνει διακρίσεις, δεν έκανε καθόλου το ίδιο και η «σκληρή κλίκα» των μουτζαχεντίν των Μητσοτάκηδων που βρίσκεται από κάτω της. Αυτοί, οι οποίοι ακόμα και τα τελευταία 6 χρόνια φρόντιζαν να επιβεβαιώνουν παντού με τις συμπεριφορές και το ύφος τους ότι «είμαστε κλειστό σύστημα». Αυτό το μήνυμα έστελναν πάντα, αυτό έστειλαν και κατά τη διάρκεια της τελευταίας κυβέρνησης της ΝΔ. Οπότε, ποιος τους πιστεύει τώρα;

Γιατί το έκαναν; Μα, γιατί έτσι τους έμαθαν οι ίδιοι οι Μητσοτάκηδες, από τον γέρο μέχρι την Ντόρα. Και τώρα, όπως φαίνεται μέχρι στιγμής, ήρθε η ώρα να το πληρώσουν...

Γιατί η νίκη της Ντόρας ΔΕΝ είναι αυτονόητη - Part II

2009-11-08T06:05:00.001-05:00

Μέχρι στιγμής – και αφού ολοκληρώθηκε και το Συνέδριο – η ανάλυσή μου στο προηγούμενο post επιβεβαιώνεται. Είχα πει ότι από την εμπειρία μου στο ρεπορτάζ της ΝΔ, τα ποσοστά μεταξύ των δύο οικογενειών είναι Καραμανλήδες 50%, Μητσοτάκηδες 30% και Δεξιοί 20% (που πάνε συνήθως με τους Καραμανλήδες, αφού οι Μητσοτάκηδες είναι πιο λίμπεραλ). Και ότι η Ντόρα δεν θα καταφέρει να πάρει την πλειοψηφία σ’ αυτό το κόμμα, μ’ αυτούς τους συσχετισμούς.

Όσο ήταν στην κούρσα ο Αβραμόπουλος, είχαμε τη Ντόρα στο 35%, τον Σαμαρά στο 25%, τον Αβραμόπουλο στο 20%, τον Ζορρό στο 10% και 10% αναποφάσιστοι. Δηλαδή:

• 35% οι Μητσοτάκηδες, που αυξήθηκαν λίγο, λόγω ευκαιριακών συμμαχιών, μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας της Ντόρας, όταν ακόμα φαινόταν ότι θα κερδίσει άνετα την αρχηγία.
• 45% οι Καραμανλήδες, μοιρασμένοι ανάμεσα στον υποψήφιο της αρεσκείας τους, Αντώνη ή Δημήτρη.
• 20% Δεξιοί, εκ των οποίων οι μισοί πάνε στον Ζορρό και οι άλλοι το σκέφτονται. Όλο αυτό το παραδοσιακό, ανένταχτο Δεξιό 20% είναι σαφώς πιο κοντά στον Αντώνη (εμμονές στα εθνικά θέματα κλπ.).

Μόλις έφυγε από την κούρσα ο Αβραμόπουλος, συνέβη το απολύτως αναμενόμενο:

• 40% οι Μητσοτάκηδες, αφού η Ντόρα πήρε ό,τι είχε να πάρει από τον Αβραμόπουλο: ένα μικρό κομμάτι Καραμανλικών της άμεσης επιρροής του Καραμανλή, ο οποίος έχει δεσμευθεί ότι θα τη στηρίξει και έτσι της «έστειλε» και τους τελευταίους που είχε.
• 40% οι Καραμανλήδες, συσπειρωμένοι πλέον γύρω από τον Αντώνη, μετά και την προσχώρηση του μεγαλύτερου κομματιού των καραμανλογενών Αβραμοπουλικών.
• 13% ο Ζορρό, που κάτι τσίμπησε κι αυτός από το 10% των Δεξιών αναποφάσιστων, οι οποίοι μειώθηκαν στο 7%.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι η Ντόρα έχει σχεδόν πιάσει «ταβάνι». Ό,τι είχε να πάρει το πήρε, με τη στήριξη του αδύναμου Κ. Καραμανλή (τον οποίο, πλέον, οι Καραμανλήδες δεν ακούνε, ούτε παραδέχονται). Το μεγαλύτερο κομμάτι του 20% των αναποφάσιστων Δεξιών που ακόμα διακυβεύεται ΔΕΝ πρόκειται να πάει σ’ αυτήν αλλά στον Αντώνη. Ειδικά όσο ο Αντώνης τους φλερτάρει («πρέπει να συσπειρώσουμε τον παραδοσιακό κόσμο μας») και η Ντόρα ανοίγεται στο Κέντρο («πρέπει να κερδίσουμε τη μάχη του Κέντρου»). Άλλωστε, άν ήταν φιλικοί προς τους Μητσοτάκηδες θα είχαν ήδη πάει εκεί. Προφανώς, δεν είναι και ούτε θα γίνουν στο τέλος, εκτός από λίγους.

Έτσι, στο Β’ Γύρο, που ο Ζορρό θα έχει βγει απ’ τη μέση, οι δημοσκοπήσεις βλέπουν Σαμαρά στο 50% (έχοντας απορροφήσει τους περισσότερους «Μακεδονομάχους» του Ζορρό και τους αναποφάσιστους), ενώ η Ντόρα θα μείνει στο 45%, παίρνοντας και τους τελευταίους πιθανούς συμμάχους της.

Πώς φτάνουν εκεί τα πράγματα; Αν η Ντόρα ήθελε να κερδίσει αυτή την εκλογή, θα έπρεπε να επιδιώξει ανοικτή ψηφοφορία, όπως στο ΠΑΣΟΚ, χωρίς να χρειάζεται να γίνεις μέλος. Εκεί, θα είχε την ευκαιρία να φέρει κάποιο Κεντρώο κοινό να την ψηφίσει (από εκσυγχρονιστική συνείδηση), ενώ ο Αντώνης δεν θα είχε καμμία τύχη, αφού δεν γοητεύει τον Κεντρώο ψηφοφόρο. Όμως, με την εμμονή της να ψηφίζουν μόνο όσοι γράφονται μέλη, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. Γιατί;

Ξέρετε εσείς κάποιον μετριοπαθή Κεντρώο που σήμερα «γοητεύεται» και ψήφισε τον Γ. Παπανδρέου, που θα σηκωθεί από το σπίτι του Κυριακάτικα και θα πάει να γραφτεί... μέλος μιας μισοδιαλυμμένης ΝΔ, που βρίσκεται στο μέσο μιας σφαγής, που μπορεί ακόμα και να διασπαστεί - και να «χρωματίσει» τον εαυτό του μπλε (ενώ δεν είναι) στο ξεκίνημα μιας τουλάχιστον 4ετους πράσινης κυβέρνησης, την οποία μόλις εξέλεξε και εμπιστεύεται; Εγώ δεν ξέρω κανέναν.

Άρα, αυτοί που θα ψηφίσουν είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι / εμπλεκόμενοι, που είναι ήδη «χρωματισμένοι» μπλε. Και σ’ αυτούς τα ποσοστά είναι όπως τα είπαμε παραπάνω: 50% Καραμανλήδες.

Γιατί το έκανε αυτό η Ντόρα στον εαυτό της; Δεν έχω καταλάβει ακόμα. Ίσως από εμμονή στον έλεγχο του σώματος και τον μηχανισμό, η μηχανιστική, πελατειακή αντίληψη της πολιτικής. Ίσως γιατί φοβήθηκε ότι θα πηγαίνουν οι ΠΑΣΟΚοι και θα ψηφίζουν Σαμαρά και Αβραμόπουλο, θεωρώντας τους πιο εύκολους αντιπάλους για τον Γ. Παπανδρεου.

Εκτός κι αν έχει κάτι άλλο, πιο σατανικό στο μυαλό της. Τότε, θα της βγάλω το καπέλο...

Πλ. Αγ. Παντελεήμονα VS Πλ. Εξαρχείων

2009-11-03T08:06:00.001-05:00

Χθες ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ., Μιχάλης Χρυσοχοϊδης έδωσε επιτέλους λύση σε ένα τεράστιο πρόβλημα. Αποκατέστησε τη νομιμότητα και την τάξη στην πλατεία του Αγ. Παντελεήμονα, διώχνοντας τους ακροδεξιούς που εδώ και ένα χρόνο είχαν κάνει κατάληψη, εξαπολύοντας καθημερινά επιθέσεις κατά μεταναστών και δημιουργώντας κλίμα τρομοκρατίας στους κατοίκους της περιοχής. Είναι μια κίνηση που αξίζει επαίνων. Όλοι την υποδεχθήκαμε με ανακούφιση και ικανοποίηση. Μπράβο, λοιπόν, γι’ αυτό.

Θα ρωτήσει, όμως, κάποιος: “Καλά, τόσες μέρες μας λες ότι η αστυνομοκρατία και η καταστολή δεν είναι η λύση (στα Εξάρχεια) και τώρα επικροτείς την ίδια πρακτική στον Αγ. Παντελεήμονα”; Η απάντηση είναι απλή: Δεν είναι όλες οι πλατείες ίδιες!

Στην περίπτωση του Αγ. Παντελεήμονα, έχεις να κάνεις με εκατό ανεγκέφαλους ακροδεξιούς, φανατισμένους, ξενόφοβους και κομπλεξικούς, χωρίς κανένα έρεισμα στην κοινωνία. Που η μόνη δύναμή τους είναι τα “μπράτσα”, τα ρόπαλα και τα μαχαίρια. Που ο μόνος λόγος που τους οδηγεί να τα κάνουν, είναι η ψυχοπάθειά τους.

Στην περίπτωση της πλ. Εξαρχείων, όμως, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Δεν πρόκειται απλά για εκατό ψυχοπαθείς, αλλά για ένα ολόκληρο κομμάτι της Νεολαίας, το οποίο τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια έχει εξεγερθεί λόγω συγκεκριμένων κοινωνικών προβλημάτων: 25% ανεργία στους νέους. Μισθοί των 600 ευρώ και κρατική διαφθορά εκατομμυρίων. Αστυνομικοί – Ράμπο, ψηφοφόροι του Καρατζαφέρη και της “Χρυσής Αυγής”. Ρατσισμός και επιθέσεις ακροδεξιών. Αυτά έχουν κάνει ένα μεγάλο κομμάτι της Νεολαίας να βγαίνει στους δρόμους και να τα σπάει. Το φαινόμενο, λοιπόν, εδώ είναι μαζικό.

Άρα, προφανέστατα, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με καταστολή, όπως κάνεις με τους εκατό συγκεκριμένους ψυχοπαθείς της “Χρυσής Αυγής” που τους “μαντρώνεις” και τελειώνεις, αλλά μόνο με την εξάλειψη των κοινωνικών προβλημάτων που προκαλούν την εξέγερσή τους. Και τούτο, όχι μόνο διότι οι εξεγερμένοι πιτσιρικάδες δεν είναι ψυχοπαθείς φασίστες (είναι κανονικά παιδιά, που τους έχουμε κάνει να τα πάρουν στο κρανίο), αλλά και γιατί ΠΡΑΚΤΙΚΑ το “αντάρτικο πόλης” που έχουν αρχίσει δεκάδες “πυρήνες” στις γειτονιές της Αθήνας, δεν λύνεται με το να γεμίσεις Αστυνομία τα Εξάρχεια. Σε χτυπάνε στο GANT του Κεφαλαρίου – και γενικά, όπου σε βρουν αφύλακτο.

Ωστόσο, ας μην ξεχνάμε το εξής:

• Στην πλατεία Αγ. Παντελεήμονα το κοινωνικό πρόβλημα ήταν η ανεύθυνη, ανύπαρκτη και απάνθρωπη μεταναστευτική πολιτική και η παρενέργειά του ήταν η εμφάνιση των ακροδεξιών.

• Στην πλατεία Εξαρχείων το κοινωνικό πρόβλημα είναι η ανεργία των νέων, η αστυνομική βία, η κρατική διαφθορά κα. και η παρενέργειά του είναι οι βανδαλισμοί των αναρχικών.

Μπορεί, λοιπόν, πρακτικά να είναι σχετικά εύκολο να “μαζέψεις” τους ακροδεξιούς και να “καθαρίσει” ο Αγ. Παντελεήμονας, ή πολύ πιο δύσκολο πρακτικά να περιορίσεις τους αναρχικούς και να “καθαρίσουν” τα Εξάρχεια, όμως και στις δύο περιπτώσεις έχεις απλά καταπολεμήσει το σύμπτωμα και όχι τη νόσο. Δηλαδή, την παρενέργεια και όχι το ίδιο το κοινωνικό πρόβλημα.

Γ. Παπανδρέου: Αλλαγή πολιτικής στη Δημόσια Τάξη;

2009-10-31T08:06:00.001-04:00

“ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ” – Γιώργος Α. Παπανδρέου.

Η δήλωση αυτή είναι ακριβώς ότι περιμέναμε όλοι να ακούσουμε από τον νέο πρωθυπουργό και την κυβέρνηση. Είναι πραγματικά αυτό που “ταιριάζει” με το δημοκρατικό ήθος του Γ. Παπανδρέου και του κοινωνικού “ρεύματος” που τον ψήφισε και σήμερα στέκεται στο πλευρό του και τον στηρίζει. Όλους εμάς, που ελπίζουμε πολλά. Μια λογική η οποία συνιστά απτή αλλαγή πολιτικής σε σχέση με την προηγούμενη συντηρητική και αυταρχική κυβέρνηση της Δεξιάς. Των Μαρκογιαννάκηδων και των Φαυλόπουλων.

Αναρωτιέμαι, όμως, αν αυτό ταιριάζει με την πολιτική "αστυνομοκρατίας" στα Εξάρχεια. Είναι “περισσότερη Δημοκρατία” το να ξυπνάμε κάθε πρωί και να είναι γεμάτος ο τόπος ΜΑΤ, Δ, ΜΕΑ, Ζ, Ειδικούς Φρουρούς; Όχι. Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Η “αστυνομοκρατία” και η λογική της καταστολής είναι μια καθαρά συντηρητική πολιτική. Την οποία εφάρμοσε απέναντι στην διεθνή τρομοκρατία ο G. Bush, απέτυχε οικτρά, και χαρακτηρίστηκε ως «μαύρη σελίδα της Ιστορίας». Ο διάλογος και η διαπραγμάτευση είναι η προοδευτική, δημοκρατική επιλογή. Και αυτή είναι η πολιτική που επέλεξε ο B. Obama, και έχει στο πλευρό του όλο τον πλανήτη.

Σίγουρα, πάντως, η δήλωση του Γ.Α.Π. ταιριάζει με την απόσυρση των φρουρών των Α.Τ., όπως και με τις συστάσεις του Μιχ. Χρυσοχοϊδη προς την 'Ομάδα Δ" για πιο ήπια συμπεριφορά. Κινήσεις που έγιναν ακριβώς μετά τον καταιγισμό τρομοκρατικών χτυπημάτων τις τελευταίες ημέρες. Οι οποίες απέδειξαν ότι η πόλωση και η όξυνση δεν είναι η σωστή επιλογή. Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αυτή τη στιγμή συντελείται ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ στη δημόσια τάξη.

Και το λέω γιατί είμαι σίγουρος ότι η λογική της άγριας κόντρας μεταξύ Μιχ. Χρυσοχοϊδη και τρομοκρατών / αντιεξουσιαστών ΔΕΝ είναι στη φιλοσοφία του Γ. Παπανδρέου και της νέας κυβέρνησης. Και γι’ αυτό μου έκανε τόσο αρνητική εντύπωση, όλο αυτό το διάστημα. Δεν “κόλλαγε”. Δεν ήταν αυτό που περιμέναμε όλοι.

Ας ελπίσουμε ότι όντως αλλάζει…

Ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ, η ψυχολογία και το “οξυγόνο” των περιθωριακών

2009-10-30T08:46:00.001-04:00

Θα επισημάνω μια λεπτομέρεια που προφανώς διαφεύγει της αντίληψης του υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Είμαι βέβαιος ότι αυτό συμβαίνει διότι γνωρίζει ελάχιστα την ψυχολογία / ψυχοσύνθεση των βίαιων περιθωριακών ομάδων τις οποίες αντιμάχεται, είτε αυτές προέρχονται από την άκρα αριστερά και τον αντιεξουσιαστικό χώρο, είτε από την άκρα δεξιά.

Από την εμπειρία μου, μπορώ να βεβαιώσω ότι τα άτομα που απαρτίζουν αυτές τις ομάδες έχουν, στην πλειονότητά τους, ένα κοινό χαρακτηριστικό: Είναι άτομα με αναίτια μεγάλο ego, που μισούν την κοινωνία και τις κοινωνικές δομές, διότι θεωρούν ότι δεν τους δίνουν την απαραίτητη σημασία / προσοχή που νομίζουν ότι τους αξίζει, δεν τους εκτιμούν, δεν τους αποδέχονται. Και έτσι, επιλέγουν να περιθωριοποιηθούν και να εκδικηθούν με βίαιο τρόπο την κοινωνία, η οποία τους αγνοεί.

Αυτό που θέλουν να πετύχουν με όλα αυτά είναι να τραβήξουν την προσοχή της κοινωνίας. Να κάνουν τους πάντες, με το ζόρι και μέσα από ακραίες ενέργειες, να ασχοληθούν μαζί τους. Να συζητούν όλοι συνέχεια γι’ αυτούς, στα Media, στα καφενεία και στις γειτονιές. Να είναι το επίκεντρο της προσοχής (επιτέλους, μετά από πολύ «φτύσιμο» στην εφηβική και μετεφηβική τους ηλικία). Να δείξουν στην κοινωνία «ποιοί είναι» και να κάνουν τους πολίτες να αισθανθούν φόβο, δέος και περιέργεια. Να είναι στο επίκεντρο της προσοχής.

Δυστυχώς, ο κ. Μ. Χρυσοχοϊδης αγνοεί αυτή την παράμετρο. Όταν, λοιπόν, από την πρώτη μέρα της ανάληψης των καθηκόντων του και έκτοτε σε καθημερινή βάση, ασχολείται με αυτούς, είτε με δηλώσεις του, είτε με πολιτικές του (πχ. αστυνομοκρατία στα Εξάρχεια), το μόνο που καταφέρνει είναι να παίξει το παιχνίδι τους και να τους δώσει «οξυγόνο». Να τους χαρίσει τεράστια δημοσιότητα (αυτό ακριβώς που έψαχναν), να τους κάνει βασικό θέμα του δημόσιου διαλόγου (ψοφάνε γι’ αυτό), να τους δώσει λόγο ύπαρξης (ότι αντιστέκονται στην κρατική καταστολή).

Άρα, κατά τη γνώμη μου (που στηρίζεται στην εμπειρία μου), όσο ασχολείται μαζί τους, τους απειλεί και οξύνει την ατμόσφαιρα, παρασέρνοντας τα Media, τους bloggers και τους πολίτες, τόσο τους κρατά στη ζωή, τόσο τους «εξιτάρει» και τους ενδυναμώνει. It takes two to tango. Ή επί το ελληνικότερον, «χρειάζονται δύο για να γίνει καυγάς». Και ο κ. Χρυσοχοϊδης παίζει το ρόλο του όπως ακριβώς θα τον ήθελαν και οι περιθωριακές ομάδες.

Έτσι, είμαι σίγουρος ότι κάθε φορά που βγαίνει και κάνει λεονταριστικές δηλώσεις στα Media ή “σκούπες” στα Εξάρχεια, αυτοί πορώνονται και ενδυναμώνονται ακόμα περισσότερο, γιατί επιτέλους όλοι ασχολούνται μαζί τους. Και έτσι, στρατολογούν ή αποκτούν έρεισμα σε μεγαλύτερα κομμάτια της νεολαίας. Το ‘χω δει με τα μάτια μου, γι’ αυτό το λέω.

Περί "Σέχτας"...

2009-10-28T05:19:00.003-04:00

Ας δεχθούμε ότι υπάρχουν ορισμένα πράγματα που ενοχλούν πολλούς (και πολύ) στην Ελλάδα: Η διαφθορά, η κρατική αυθαιρεσία, η αστυνομική βία, η φτώχια, οι κοινωνικές ανισότητες, η αδικία, η αναξιοκρατία, ο ρατσισμός. Σε κάθε δημοσκόπηση αυτό καταγράφεται με μεγάλα ποσοστά.

Πώς αντιδρούμε; Ο καθένας με το δικό του τρόπο: Άλλος κάνει κουβέντα στο καφενείο. Άλλος ανοίγει ένα μπλογκ. Άλλος ασχολείται με την πολιτική. Άλλος αδιαφορεί. Άλλος πάει στα Εξάρχεια. Άλλος φεύγει από τη χώρα. Άλλος φτιάχνει μια Μ.Κ.Ο.. Κι άλλος φτιάχνει τη «Σέχτα». Πιο απλά, όλοι αντιδρούμε, όμως το μέγεθος και το είδος της αντίδρασής μας, απέναντι σε κάτι δεδομένα αρνητικό, έχει καθαρά να κάνει με τον ψυχισμό και το ταμπεραμέντο του κάθε ενός.

Όταν γίνεται κάτι χοντρό, ο καφενόβιος βάζει τις φωνές. Ο μπλόγκερ τα «ρίχνει χοντρά» στο ποστ του. Ο πολιτικός κάνει μια σκληρή δήλωση. Ο φευγάτος στέλνει βιογραφικά σε εταιρίες στο Λονδίνο. Ο μπαχαλάκιας σπάει μια βιτρίνα. Ο τύπος της ΜΚΟ παίρνει μια κοινωνική πρωτοβουλία. Και ο τρομοκράτης παίρνει ένα καλάσνικοφ και γαζώνει όποιον βρει μπροστά του, με στολή ή με κρατικό αυτοκίνητο. Δεν τον δικαιολογώ, φυσικά, αλλά απλά καταννοώ γιατί λειτουργεί έτσι.

Το αυτονόητο είναι ότι η εκάστοτε κυβέρνηση προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα, για να σταματήσουν οι φωνές του καφενόβιου, τα σκληρά ποστ του μπλόγκερ κλπ.. Όμως, τι θα συμβεί αν (ενώ τα προβλήματα παραμένουν) η κυβέρνηση αποφασίσει να κλείσει όλα τα καφενεία για να μην γίνεται συζήτηση, όλα τα μπλογκ για να μην γίνεται κριτική, όλα τα αεροδρόμια για να μην φύγει κανένας; Ή τα Εξάρχεια, για να μην μαζεύεται εκεί η αντιδραστική πιτσιρικαρία και σπάει βιτρίνες;

Τότε, ο καθένας που έχει θιγεί, θα αντιδράσει – και θα βρει έναν άλλο δρόμο / τρόπο. Ειδικά όταν μιλάμε για πεισματάρηδες, απείθαρχους και αντιδραστικούς Έλληνες και όχι για Σουηδούς. Οι καφενόβιοι θα οργανωθούν και θα μαζεύονται σε σπίτια. Οι μπλόγκερς θα στέλνουν τα posts τους με email. Οι ΜΚΟ θα κάνουν “γιάφκες”. Ο φευγάτος θα “την κάνει” με βάρκα. Οι μπαχαλάκηδες θα σπάνε “ξέμπαρκες” βιτρίνες. Και οι της “Σέχτας” θα σκοτώνουν στην Αγ. Παρασκευή, την Ηλιούπολη και το Περιστέρι, όπου δεν έχει φύλαξη.

Όλοι, πάντως, θα αντιδράσουν. Οι εποχές που ο ηγεμόνας χτυπούσε το χέρι στο τραπέζι και όλοι σκιάζονταν, έχει περάσει ανεπιστεπτί. Τώρα, όταν ο ηγεμόνας χτυπάει το χέρι, όλοι εξαγριώνονται ακόμα χειρότερα και αντιδρούν. Αυτή είναι η πραγματικότητα του 21ου αιώνα. Καλώς ή κακώς.

Όπως, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι η λογική σου ότι “κλείνω τα μπλογκς και τα καφενεία μέχρι να λύσω τα προβλήματα, για να μην με βρίζουν μέχρι τότε”, έτσι δεν μπορεί να είναι και η λογική σου “κλείνω τα Εξάρχεια, μέχρι να λύσω τα προβλήματα που οδηγούν νέους με επιθετικότητα και έντονο ψυχισμό να τα σπάνε”. Ούτε "βγάζω φωτογραφίες επικίνδυνων καταζητούμενων, με επικύρηξη", για να το παίξω "σκληρός" και "αποφασισμένος".

Γιατί, πολύ απλά, το μόνο που καταφέρνεις είναι να εκνευρίζεις τους πιο εκνευρισμένους απ’ όλους. Τους πιο επιθετικούς. Τους πιο επικίνδυνους. Ρίχνεις λάδι στη φωτιά. Και ποιος την πληρώνει; Απλά, ο αφύλακτος.

Το είδαμε χθες το βράδυ στην Αγ. Παρασκευή.
Θα το ξαναδούμε. Σίγουρα.
Ο υπουργός το είδε; Μάλλον όχι, γιατί συνεχίζει να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι.
Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟ ΕΙΔΕ;

Υ.Γ.: Η τρομοκρατία και το αντάρτικο πόλης δεν σταματούν με καταστολή, γιατί απλά δεν μπορείς να έχεις Αστυνομία παντού. Και όπου δεν έχεις, εκεί θα σε χτυπάνε. Αυτό είναι το δογμα G.W. Bush μετά την 11η Σεπτεμβρίου, που νόμιζε ότι θα τους κλείσει όλους στο Guantanamo Bay. Τελικά, το μόνο που κατάφερε είναι να αιματοκυλήσει τον πλανήτη, να μην πιάσει τον Οσάμα Μπιν Λάντεν και την Αλ Κάιντα και να παρακαλάμε όλοι σήμερα τον Ομπάμα να αλλάξει πολιτική στις ΗΠΑ, για να σταματήσει να σκοτώνεται κόσμος στον υπόγειο του Λονδίνου και της Μαδρίτης, στην Κωνσταντινούπολη, στo Μουμπάι και στη Βαγδάτη.

Γιατί η νίκη της Ντόρας ΔΕΝ είναι αυτονόητη

2009-10-27T07:30:00.003-04:00

Το θεωρούσαν σχεδόν αυτονόητο. Με μια τύπου «Σημίτης ‘04» διαδικασία διαδοχής, η Ντόρα θα πάρει την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, μετά την πολιτική ευθανασία του Καραμανλή και της κυβέρνησής του. Η Ντόρα, που τόσα χρόνια ήταν «καλό κορίτσι» και δεν έκανε ίντριγκες και εσωτερική αντιπολίτευση στον Κ. Καραμανλή, αφού τα ‘χαν βρει: Αυτή θα τον στηρίξει ανοικτά κι εκείνος, όταν είναι να φύγει, θα της αφήσει το κόμμα. Τα ‘χαν συμφωνήσει όλα. Ή τουλάχιστον έτσι διέρρεαν οι διάφοροι «κύκλοι» στο «τρίγωνο» Ρηγίλλης - Μέγαρο Μαξίμου – Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Για μένα, πάλι, δεν ήταν καθόλου αυτονόητο. Έχοντας θητεύσει στο ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας για περίπου 5-6 χρόνια, από το ’96 ώς το ’01, δηλαδή επί Καραμανλή, για ένα πράγμα δηλώνω απολύτως βέβαιος, γιατί το έχω ζήσει:

Η Νέα Δημοκρατία είναι μοιρασμένη με... χάρακα και συρματοπλέγματα ανάμεσα στις δύο οικογένειες. Οι Καραμανλήδες (και γενικότερα οι αντι-μητσοτακικοί και υποστηρικτές του λέγκασι του ιδρυτή) είναι περίπου το 50% του κόμματος. Οι Μητσοτάκηδες (όλοι φανατικοί της Αγίας Οικογενείας, ορκισμενοι στο όνομα του Ψηλού και σφικτοδεμένοι σαν «σύστημα») είναι κοντά στο 30%. Και ένα 20% είναι η σκληρή πατριωτική Δεξιά, η οποία μοιράζεται, ανάλογα με τα συμφέροντα των εκφραστών της, μιά από ‘δώ και μιά από ‘κει. Ωστόσο, πιο κοντά νιώθουν με τους Καραμανλήδες, αφού οι Μητσοτάκηδες τους πέφτουν πολύ λίμπεραλ...

Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο η Ντόρα να σχηματίσει πλειοψηφία μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Όταν τα λουριά σφίξουν, στον δεύτερο γύρο, και η «απειλή Μητσοτάκη» φανεί στον ορίζοντα, πιστεύω ότι ελάχιστοι Καραμανλικοί θα συνταχθούν μαζί της. Όχι γιατί «η Ντορα είναι σαν το Μητσοτάκη με περούκα» (ας δεχθούμε ότι έχει χτίσει αυτόνομη πολιτική παρουσία), αλλά γιατί μαζί της φέρνει όλο το (φρικαλέο για τους αντιπάλους του) «σύστημα» της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και της Αραβαντινού. Κι αυτό για τους Καραμανλικούς είναι απλά ένας εφιάλτης – οι «ανθρωποι» της Ντόρας και του πατέρα της να κάνουν κουμάντο στη Ν.Δ.. Η «μπότα» των Μητσοτακικών στη Ρηγίλλης. Δικαίως δεν βλέπουν με τίποτα τον εαυτό τους σ’ αυτό το κάδρο.

Με αυτή τη δυσκολία ως δεδομένο, θα περίμενε κανείς η Ντόρα να θέλει να «σπάσει» το προκάτ εκλεκτορικό σώμα (όπου αποτελεί μειοψηφία) και να ποντάρει στους εκτός κομματικού μηχανισμού ψηφοφόρους, δηλαδή στους Κεντρώους που ενδεχομένως τη συμπαθούν (περισσότερο από τον Σαμαρά) και θα μπορούσαν να της δώσουν την πλειοψηφία, κόντρα στον «καραμανλικό μηχανισμό». Αντ’ αυτού, ωστόσο, είδαμε το ακριβώς αντίθετο: Τη Ντόρα να θέλει να κάνει την εκλογή αρχηγού όσο πιο «κλειστή» γίνεται, και όσο πιο γρήγορα και με συνοπτικές διαδικασίες. Προτιμούσε από την αρχή να εκλεγεί από το Συνέδριο – κι αν μπορούσε, θα το έκανε και «μόνο από την Κοινοβουλευτική Ομάδα» και χωρίς δίμηνη προεκλογική περίοδο.

Εκεί νομίζω ότι την πάτησε. Έδειξε προς τα έξω ότι ΦΟΒΑΤΑΙ το σπάσιμο των μηχανισμών και το να δοθεί ο λόγος στην κοινωνία. Ή ότι θέλει να «υφαρπάξει» το κόμμα σε μια νύχτα. Το κατάλαβε πρώτος ο Αβραμόπουλος και την στρίμωξε, επαναφέροντας την πρότασή του για εκλογή από το λαό, α λα Παπανδρέου. Ο Σαμαράς «το ‘πιασε» στον αέρα και συμμάχησε αμέσως σε αυτό το επίπεδο με τον Αβραμόπουλο. Μαζί τους πήγε και ο Ψωμιάδης – τι λέγαμε πριν, για συγγένεια των Δεξιών με τους Καραμανλικούς;

Έτσι, έχει πλέον δημιουργηθεί ως ισχυρή εικόνα στην κοινή γνώμη ότι από τη μια μεριά είναι ο Αβραμόπουλος, ο Σαμαράς και ο Ψωμιάδης που θέλουν να ανοίξει το κόμμα και η διαδικασία εκλογής – κι από την άλλη, η Ντόρα (μόνη της), που φοβάται να κατέβει στην κοινωνία και να «ανοίξει» τις πόρτες της ΝΔ. Γνωρίζοντας τη λατρεία και την παραδοσιακή προσήλωση των Μητσοτάκηδων στους «μηχανισμούς» (αποτελούν το πιο καλοκουρδισμένο «σύστημα» της χώρας), το μήνυμα που στέλνει η Ντόρα είναι ότι θέλει να πάρει την ηγεσία με όσο πιο κλειστές διαδικασίες γίνεται, πίσω από κλειστές πόρτες. Και προφανώς, αυτό κάθε άλλο παρά δημοκρατική και συμμετοχική διοίκηση του κόμματος προοιωνίζει. Πώς περιμένει, λοιπόν, να νιώσουν άνετα οι Καραμανλικοί και να την στηρίξουν, όταν τους φοβίζει έτσι με το «καλημέρα»;

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, το «αυτονόητο» έγινε ντέρμπι και οι διαφορές έπεσαν στα όρια του στατιστικού λάθους, με προφανή δυναμική του Σαμαρά, ο οποίος φαίνεται ότι θα πάρει μαζί του και το μεγαλύτερο κομμάτι των υποστηρικτών του Αβραμόπουλου και του Ψωμιάδη. Και μ’ αυτά όλα να συμβαίνουν, ακούμε στις τηλεοράσεις ότι τη Ντόρα την έχει πιάσει νευρικότητα και κάνει το ένα λάθος πίσω απ’ το άλλο. Και τί να ‘κανε; Εκεί που το ‘χε σίγουρο, τώρα φαίνεται ότι αυτός που κατέστρεψε πριν από 16 χρόνια τον πατέρα της, απειλεί τώρα να καταστρέψει κι εκείνη. Λίγο το ‘χεις; Είναι να μην την πιάσει νευρικότητα;

STAGE: «Αφήστε μας να παρανομήσουμε»!!

2009-10-26T06:49:00.002-04:00

Ειλικρινά λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να πω ότι συμπάσχω με τα παιδιά των Stage. Μάλιστα, μόλις μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι μόλις άκουσα την είδηση ότι έχουν ήδη κλείσει την πλατεία Συντάγματος και λένε πως θα συνεχίσουν έτσι, με διαδηλώσεις, όλο το χειμώνα.

Και δεν μπορώ να συμπάσχω διότι πρόκειται για πολίτες που:

Α) Η μόνη φιλοδοξία στη ζωή τους, όπως λένε, είναι να δουλέψουν στο Δημόσιο! Μια 23χρονη δηλώνει ότι «τώρα που με έκοψαν από τα Stage, θα πάω στο ΑΣΕΠ ή θα προσπαθήσω να συγκεντρώσω μόρια από αλλού...» κλπ. Καμία σκέψη, δηλαδή, να ψάξει για μια άλλη δουλειά, εκτός Δημοσίου. Με άλλα λόγια, τα άτομα προφανώς, εμπνέονται από το concept του Δημοσίου: Λίγη και κακής ποιότητας δουλειά, εφ’ όρου ζωής και χωρίς κίνδυνο απόλυσης, άσκηση εξουσίας. Συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να λυπηθώ που δεν τα κατάφερες, φιλενάδα.

Β) Μπήκαν ξέροντας ότι νομικά ΔΕΝ προβλέπεται η μονιμοποίησή τους, αλλά πίστεψαν στα ψέμματα της Δεξιάς κυβέρνησης και έγιναν, χωρίς κανένα ενδοιασμό, συνένοχοι σε μια (απατηλή) συνομωσία ότι «θα γίνει κάποιο μαγικό κόλπο και στο τέλος όλοι θα μονιμοποιηθούν». Με πιο απλά λόγια, ήταν όλοι τους έτοιμοι και πρόθυμοι να συμμετέχουν σε μια ΑΠΑΤΗ για να «βολευτούν» και τώρα διαμαρτύρονται γιατί δεν τους επιτρέπει η κυβέρνηση να παρανομήσουν. Έλεος!

Γ) Δεν λένε, όμως, απολύτως τίποτα γι’ αυτούς που τους κορόιδεψαν και τους είχαν να δουλεύουν τόσα χρόνια με 450 ευρώ και ανασφάλιστοι, λέγοντάς τους ότι «πήγαινε στα Stage για να ‘‘χωθείς’’ και μετά θα σε μονιμοποιήσω». Δηλαδή, αντί να τα ρίξεις σ’ αυτόν που σε έμπλεξε στην απάτη ή στον εαυτό σου που δέχθηκε, διαμαρτύρεσαι στην Αστυνομία, που... σε έπιασε! Υπάρχει πουθενά λογική; Και μάλιστα, ένας από αυτούς που σε έπεισαν να μπεις στην απάτη (με τα γνωστά αποτελέσματα), ο Αντώνης Σαμαράς, σου υπόσχεται ότι θα σε... υποστηρίξει και νομικά!! Ασύλληπτο;

Αυτοί οι τύποι είναι που διαδηλώνουν αυτή τη στιγμή στην Πλατεία Συντάγματος. Παιδιά γαλουχημένα στη λάθος νοοτροπία, που διαμαρτύρονται γιατί δεν τους αφήνει το κράτος να παρανομήσουν, όπως έκαναν άλλοι εδώ και δεκαετίες - και φτάσαμε σ' αυτό το χάλι! Κι ακόμα χειρότερα, αυτό που περίπου μας λένε είναι ότι «ναι, εντάξει, ήταν απάτη, αλλά μην αρχίσετε την εξυγείανση του Δημοσίου από εμάς, αλλά από τους επόμενους...». Ντροπή. Δυστυχώς, έτσι έμαθαν και θα πονέσει πολύ για να ξε-μάθουν.

Υ.Γ.1: Η απόδειξη για όλους τους παραπάνω ισχυρισμούς είναι ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ΔΕΝ έκανε κανένα καινούργιο νόμο για να τους «κόψει», απλά βασίστηκε και εφάρμοσε τον υπάρχοντα νόμο του Προκόπη Φαυλόπουλου. Αρα, εκεί να πάτε να διαδηλώσετε, στο γραφείο του κ. Πάκη. Αυτός σας την «έκανε», guys...
Υ.Γ.2: Αυτά τα γράφει ένας που είχε μπει το 2004 στο Δημόσιο («Αθήνα 9.84») με μισθό και με σύμβαση αορίστου χρόνου και ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ μετά από 2,5 χρόνια, γιατί βαρέθηκε το μίζερο κλίμα. Και ζει ακόμα. Και σίγουρα δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να ξαναδουλέψει στο Δημόσιο...

Προς συντρόφους μηχανόβιους (I'm starting with the man in the mirror...)

2009-10-24T05:47:00.003-04:00

Όσο τραγικά και μοιραία λάθος είναι η πολιτική του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη στα Εξάρχεια, άλλο τόσο σωστή και λυτρωτική είναι η πολιτική του να ξεσκίσει στις κλήσεις τα μηχανάκια που παρκάρουν πάνω στο πεζοδρόμιο. Και το λέω ως οδηγός (αποκλειστικά) δίκυκλων στο κέντρο της Αθήνας εδώ και 16 χρόνια, που στο 70% των περιπτώσεων πάρκαρα ΠΑΝΩ στο πεζοδρόμιο.

Να πω αυτό: Δεν το έκανα μόνο επειδή ήθελα να παρκάρω ακριβώς μπροστά στο κτίριο που επισκεπτόμουν, αλλά κυρίως γιατί “έτσι πρέπει”. Για κάποιο λόγο είχα την εντύπωση ότι αυτό είναι το άτυπο, σιωπηλό, υπέρ νόμων “arrangement” της Αθήνας: Τα αυτοκίνητα παρκάρουν στο δρόμο, τα μηχανάκια στο πεζοδρόμιο. Έτσι έκανα πάντα, προσέχοντας ωστόσο να υπάρχει πάντα χώρος για να περάσουν δύο άτομα που περπατούν δίπλα – δίπλα στα φαρδιά πεζοδρόμια, ή ένα άτομο, στα πιο στενά. Ποτέ σε διαβάσεις ή ράμπες ΑΜΕΑ ή διάφορες εξόδους. Ο άγραφος νόμος. Νομίζω όι οι περισσότεροι σύντροφοι μηχανόβιοι το έχουν επίσης κάπως έτσι στο μυαλό τους.

Κατά τη γνώμη μου, δεν χρειάζονται ειδικοί χώροι παρκαρίσματος για τα μηχανάκια. Καλό θα ήταν, φυσικά, να φτιαχτούν μερικοί εδώ κι εκεί. Και χωρίς αυτούς όμως, μπορούμε πάντα να παρκάρουμε εκεί που παρκάρουν τα αυτοκίνητα, κάθετα προς το πεζοδρόμιο. Αυτό κάνω κι εγώ εδώ και μια εβδομάδα, χωρίς κανένα πρόβλημα – και μάλιστα στο Κέντρο, στα Εξάρχεια και στο Κολωνάκι, που είναι και τα πιο busy κομμάτια της Αθήνας. Άρα, λογικά μπορεί να γίνει παντού. Όποιος έχει μεγάλη μηχανή, θα ταλαιπωρείται λίγο περισσότερο, όπως ταλαιπωρείται και ο Τζιπάτος σε σχέση με τον οδηγό Smart. Εμείς με τις βέσπες, τα σκούτερ και τα παπιά, δεν έχουμε πρόβλημα, χωράνε να παρκάρουν σχεδόν παντού. Αυτή είναι η αλήθεια.

Τέλος, ας αποφασίσουμε όλοι εμείς οι οδηγοί δικύκλων ότι χρησιμοποιώντας τα α) κερδίζουμε χρήμα, είναι πολύ φτηνά β) κερδίζουμε χρόνο στο φανάρι, βγαίνουμε πρώτοι γ) κερδίζουμε χρόνο στη κίνηση, δεν κολλάμε. Η ίδια απόσταση στο κέντρο της Αθήνας μπορεί να είναι 45 λεπτά με αυτοκίνητο και 10 λεπτά με μηχανάκι. Άρα, το να παρκάρουμε ΛΙΓΟ πιο μακριά από την είσοδο του κτιρίου που επισκεπτόμαστε και να περπατήσουμε 1,5 λεπτό μέχρι εκεί, δεν είναι και καμιά μεγάλη θυσία. Γιατί περί αυτού πρόκειται: Μεταξύ μας, είναι απίθανο σε ακτίνα μισού οικοδομικού τετραγώνου να μην βρεις θέση για ένα μηχανάκι, στο δρόμο και όχι πάνω στο πεζοδρόμιο.

Αν είναι, λοιπόν, να περπατάω 3-5 λεπτά παραπάνω κάθε μέρα, προκειμένου να τελειώσει για πάντα αυτό το τριτοκοσμικό μπάχαλο της Αθήνας, θα το κάνω μετά χαράς.

Υ.Γ.1: Για να πάνε όλα καλά, πρέπει επίσης οι οδηγοί αυτοκινήτων να μην μας τρακάρουν στο παρκάρισμα και στο ξεπαρκάρισμα – και φυσικά κι εμείς να μην παρκάρουμε κολλητά πίσω ή μπροστά τους.

Υ.Γ.2: Εδώ κολλάει το άσμα: ''If you wanna make the world a better place, take a look at yourself and make a change"...

ΜΑΤ: Γενική επισκευή και πέταμα.

2009-10-22T09:59:00.007-04:00

Αν δεν το συνειδητοποιήσει άμεσα ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, θα είναι ο πρώτος υπουργός που θα διασυρθεί. Όσα μέτρα κατά της αστυνομικής βίας και να πάρει, όσους και να θέσει σε διαθεσιμότητα έναν - έναν, όσους μετανάστες και να προσλάβει στην ΕΛ.ΑΣ., όσο κι αν το παλαίψει ο Βούγιας, όταν τα αστυνομικά όργανα - και κυρίως οι μονάδες καταστολής, τύπου ΜΑΤ, ΜΕΑ, Δέλτα, Ειδικοί Φρουροί κλπ. είναι ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ, τότε ΤΙΠΟΤΑ δεν πρόκειται να δουλέψει.

Κι αυτή δεν είμαι απλά η γνώμη μου: Όπως αποκάλυψε ο πρώην δήμαρχος Καισαριανής Θ. Μπαρτσώκας στο TVXS του Στ. Κούλογλου, στις Ευρωεκλογές και στις Εκλογές, το ΛΑΟΣ πήρε 15% και η Χρυσή Αυγή 5% στην Καισαριανή. Προφανώς όχι γιατί... "μαύρισε" η παραδοσιακά αριστερή γειτονιά, με τα σκοπευτήρια και τον τοίχο, αλλά γιατί εκεί ψήφισαν, σε ξεχωριστή κάλπη, οι ΜΑΤατζήδες που έχουν εκεί το αρχηγείο τους!! Ε, τι άλλο χρειάζεται ως απόδειξη, μετά από αυτό; Οι άνθρωποι μας έδωσαν και τα ποσοστά τους!

Μ' αυτή την Αστυνομία δεν θα πάει πουθενά. Γιατί απλά, είναι σαν να βάζεις τον Μπους, τον Ράμσφελντ και την Κοντολίζα να σου "τρέξουν" την ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή: Τους έχουμε δει, όλος ο κόσμος ξέρει ποιοι είναι, έχουν σκοτώσει χιλιάδες, γνωρίζουμε ότι ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ σ' αυτή την πολιτική, οπότε προφανέστατα δεν μπορούν και να την εφαρμόσουν. Κι ακόμα χειρότερα, αν ο υπουργός πιστεύει ότι μπορούν, τότε μάλλον δεν ξέρει τι του γίνεται και πρέπει να μπει κάποιος άλλος στη θέση του, για να μην ξανακαεί η Αθήνα το Δεκέμβρη. Εμείς, οι κάτοικοί της, δεν φταίμε σε τίποτα.

Τον ξεφτίλησαν με το καλημέρα σας, σε 3-4 χοντρά περιστατικά. "Σχεδόν κάθε μέρα βγαίνει κι από ένα" λένε στο υπουργείο. Χτες το βράδυ, συνέλλαβαν τον Παπαχρήστο. Γέλασε όλη η Ελλάδα. Και θα συνεχίσουν ακριβώς έτσι. Γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι και δεν θέλουν ν' αλλάξουν. Αυτή η "γενιά" των δυνάμεων καταστολής είναι τόσο αρνητικά φορτισμένη στα μάτια της κοινής γνώμης από τα Δεκεμβριανά, αλλά και τόσο η ίδια αγριεμένη από τη στοχοποίησή της, που ακόμα και ψυχολογικά δεν μπορεί να γίνει ξαφνικά "ήρεμη" και να λειτουργήσει νηφάλια. Και να μην ήταν, έγιναν Ακροδεξιοί. Με μια λέξη: Είναι "καμμένοι". Είναι μέρος του προβλήματος. Κι αν δεν θέλει να τους απολύσει, ας τους βάλει να κάνουν δουλειές γραφείου.

Άρα: ή θα τους διαλύσει ΤΩΡΑ, θα μείνει στην ιστορία, θα αποφορτίσει την κατάσταση και θα τον λατρέψει το 80% του ελληνικού λαού, ή θα τον φάνε αυτοί. Διαλέγει και παίρνει.

Υ.Γ.1: Αναρωτιούνται γιατί έπεσε ξύλο έξω από το Εργασίας την προηγούμενη εβδομάδα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Λοβέρδου. Διότι, πολύ απλά, όταν βάζεις τους ακροδεξιούς να "κάνουν" τους Αστυνομικούς και τους προβοκάτορες του ΠΑΜΕ να "κάνουν" τους αδικημένους εργαζόμενους, τότε το 'χεις σίγουρο το μπάχαλο. Άλλο που δεν θέλουν, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσαματος - της Συντήρησης, του φανατισμού και της αναταραχής. Στραβός είναι και δεν το βλέπει;

Υ.Γ.2: Η εικόνα χθες στην πλατεία Εξαρχείων ήταν κωμικοτραγική. Ένα κοπάδι Ρόμποκοπ με λευκά κράνη και η γενιά του Πολυτεχνείου με το σκοτς στο χέρι, να διαπληκτίζονται, ο καθένας βγάζοντας το άχτι του πάνω στον άλλο. Είμαι σίγουρος ότι και οι δύο πλευρές το απόλαυσαν. Και ήταν οι μόνοι.

LIVE NOW: H Virtual Ανάσταση του blog "Re-Boot Greece!"

2009-10-21T21:39:00.005-04:00

Είχα ξεκινήσει αυτό το blog μετά τα Δεκεμβριανά. Από καθαρή σύμπτωση ήμουν στην Αθήνα εκείνες τις μέρες, είχα έρθει από τη Νέα Υόρκη την προηγούμενη, στις 5 Δεκεμβρίου του '08, για μια εβδομάδα, για διάφορες δουλειές, αλλά και για να δω την οικογένεια και τους φίλους μου για τις γιορτές. Κι έτσι τα είδα όλα.

Αυτά που είδα με ταρακούνησαν. Ένιωσα τυχερός, αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω, που ήμουν παρών σε μια τόσο (αρνητική) ιστορική στιγμή για τη χώρα μου. Για να πω την αλήθεια, θα φρίκαρα τελείως αν δεν ήμουν εκεί και το έβλεπα από το Ίντερνετ. Έτσι, αφού γύρισα στη Ν.Υ., αποφάσισα να αρχίσω αυτό το blog, για να γράψω τι σκεφτόμουν, τι αισθανόμουν για όλα αυτά.

Το βασικό που αισθανόμουν ήταν αηδία για μια πολιτεία που δίνει στον πιτσιρικά 600 ευρώ για να δουλεύει σαν σκύλος με την απειλή της απόλυσης, αν την έχει γλιτώσει και δεν είναι στο 25% των ανέργων. Του παρέχει μια Παιδεία εντελώς last century και στο τέλος του φυτεύει και μια σφαίρα στο στήθος, επειδή στα 15 του τόλμησε και διαμαρτυρήθηκε, πετώντας ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι.

Κι αφού έγραψα τις πρώτες μου αυθόρμητες αντιδράσεις, σκέψεις και προτάσεις, που ακούστηκαν ακόμα και σε μένα κάπως ρομαντικές και ιδεαλιστικές, σκέφτηκα ότι αυτό που κάνω είναι παράλογο: Είμαι στη Νέα Υόρκη, κι αντί να γράφω για το τι γίνεται στη Νέα Υόρκη, εγώ γράφω για το τι γίνεται στην Αθήνα. Θα έλεγε κάποιος: "Ρε Πεκλάρη, δεν μας λες καλύτερα τι γίνεται εκεί που είσαι - κι άσε εμάς, που έχουμε φάει όλο το χημικό, να λέμε τι γίνεται στην Αθήνα"; Κι έτσι το 'κοψα - κι έπεσα με τα μούτρα σ' ένα project που εκείνες τις μέρες ξεκινούσαμε με τον φωτογράφο μου, τον Αλέξανδρο...

Δέκα μήνες μετά, δεν πιστεύω στα μάτια μου. Ειλικρινά, εδώ κολλάει το ''και να μου τό 'λεγε κανείς, δεν θα το πίστευα''. Αυτά τα ''ρομαντικά και ιδεαλιστικά'' είναι πραγματικότητα. Η πρόταση στο post ''Λάδι στη φωτιά (κι ένα ρολόι που μετράει ανάποδα)" για Αριστερό υπουργό Δημόσιας Τάξης είναι γεγονός. Ο Σπύρος Βούγιας είναι ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη. Και η δεύτερη πρόταση, στο post ''Πολύχρωμη ΕΛ.ΑΣ.'', για πρόσληψη μεταναστών στην Ελληνική Αστυνομία, ανακοινώθηκε μόλις χθες από τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη.

Μετά από αυτό, έχω σχεδόν πιστέψει ότι ''όλα γίνονται''. Κι όπως λένε και στο χωριό μου "γειες-ουή-κεν". Γι' αυτό αποφάσισα να προχωρήσω στη Virtual Ανάσταση του blog μου. Και επίσης, το γεγονός ότι θα είμαι πλέον στην Αθήνα για ένα διάστημα, όπως φαίνεται, έχουμε μια νέα κυβέρνηση και ανυπομονώ να δώ τι θα κάνει. So far so good, λέμε οι περισσότεροι νομίζω, αλλά να μη χαλαρώνουμε κιόλας, right? Η λέξη είναι: ΠΙΕΣΗ. Κοινωνική πίεση. Ο καθένας όπως μπορεί. Όλοι, μέσα μας, καταλαβαίνουμε τι πρέπει να γίνει για να βγούμε από τη τρύπα. Ας πιέσουμε, λοιπόν. Αυτός είναι ο ρόλος μας, ως Bloggers, αλλά και ως κάτοικοι της περιοχής.

Ελπίζω να μην τα παρατήσω πάλι. Ελπίζω να με συγχωρέσετε για την απουσία μου.

Peace!

Υ.Γ.2: By the way, διαφωνώ κάθετα με την πολιτική ''ντου στα Εξάρχεια'' - "ΜΑΤ παντού". Το αν έχω δίκιο ή άδικο, θα το δούμε σε 1 - 1,5 μήνα από τώρα, οπότε και θα κριθεί η πολιτική επιλογή του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, να επιλέξει τη βίαιη καταστολή της αντίδρασης, αντί για την εξάλειψη των αιτίων που την προκαλούν. Ίσως, πάλι, να κρατάει μια ισορροπία: με κινήσεις όπως η πρόσληψη των μεταναστών στην ΕΛ.ΑΣ. προσπαθεί να έχει happy το κεντροαριστερό κομμάτι, ενώ με τα "ντου" στα Εξάρχεια να έχει ήσυχους τους "νοικοκυραίους". Δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη; Θα δείξει. Αν δεν πιάσει, πάντως, θα έλεγα ότι οι "νοικοκυραίοι" θα πρέπει να το ξανασκεφτούν, ίσως τελικά η καταστολή να μην είναι η λύση. Ο Μπους, πχ. που πήγε με την ίδια λογική απέναντι στην Αλ Κάιντα, απέτυχε. Όπως επίσης και ο Μαρκογιαννάκης. Αναφέρομαι σ' αυτόν, αφού όπως προέκυψε εκ των υστέρων, ο Καραμανλής δεν πολυασχολιόταν.

Υ.Γ.2: Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στη Μιμίκα που με διάβαζε πάντα και της άρεσα, και δεν είναι πια around. Είμαι σίγουρος όμως ότι είναι online και παίρνει το mail της. RIP, M.

Η A.V. πάει Ουάσινγκτον - Ναι, μπορει!

2009-01-29T14:52:00.001-05:00

(Αυτό είναι το σημερινό μου άρθρο στην αγαπημένη μου "Athens Voice" απο Washington DC - ορκομωσία Obama)

Ο σταθμός λεωφορείων Port Authority, μες στη μέση του Μανχάταν, έχει γεμίσει από κόσμο. Όλοι μοιάζουν σαν να ‘χουν χανγκόβερ. Ζαλισμένοι. Είναι κυρίως πιτσιρικάδες, φοιτητές, shop assistants και πεινασμένοι καλλιτέχνες. Αφροαμερικάνες big mammas με σακίδια, σχιστομάτηδες τουρίστες με καμερες και μια παρέα απο ευρωπαίους μαλλιάδες με κιθάρες σε φθαρμένες μαύρες θήκες. Ατελείωτες ουρές, σαν σε ροκ κονσέρτο (να το πω «Γούντστοκ»;). Τι διάβολο κάνουν εκεί, μέρα αργίας (του Αγ. Μαρτίνου Λουθήρου Βασιλέως) και από τις επτάμισι το πρωί; Παίρνουν σειρά για να μπουν στα φτηνά Grayhound λεωφορεία, με 44 δολάρια round trip, για να ζήσουν από κοντά την Eνθρόνιση του. Ιστορική μέρα για την «χώρα των ελεύθερων και το σπίτι των γενναίων». Τα επόμενα χρόνια όλοι θα ρωτούν: «Που ήσουν, τι έκανες ΕΚΕΙΝΗ τη μέρα;». Όπως γίνεται μέχρι σήμερα και με την 11η Σεπτεμβρίου. Pure history.

Μετά από δύο ώρες ταξίδι, τρεις ώρες αναμονή (στη μέση του πουθενά και σε τρελό, πολικό κρύο, το καταραμένο Greyhound φρόντισε να επιβεβαιώσει την κακή φήμη του και «έμεινε» από ηλεκτρικά) και άλλες δυόμισι ώρες ταξίδι, φτάσαμε στη Ρώμη. Το ολόλευκο «καπέλο» του Καπιτώλιου, έκανε πολλά νεαρά κεφάλια να κολλήσουν στο παράθυρο. Σύμβολο ισχύος, brand αυτοκρατορίας, από τα πιο αναγνωρίσημα και τα πιο ανατριχιαστικά pop icons της εποχής μας. Στο σταθμό του μετρό Union Station, το τσίρκο του λαϊκού αμερικάνικου κιτς έχει αρχίσει προ πολλού. Αι γεννεαί πάσαι, ελαφρώς ανακουφισμέναι. Δίπλα μου, κάποιος πιτσιρικάς με στρογγυλα γυαλάκια σαν του Χάρι Πότερ, λέει στο φίλο του: «Φαντάζεσαι σήμερα να μην ήταν Αυτός, αλλά ο ΜακΚέιν, η Πέιλιν και ο Τζο ο Υδραυλικός;». Ο άλλος γελάει δυνατά. «Εφιάλτης! Πάλι εδώ θα είμασταν, αλλά με αυγά και ζαρζαβατικά».

Μια ομάδα από κυρίες με παράξενες φάτσες, παρδαλά παλτό και καπέλα με φιόγκο, παρελαύνει μοιράζοντας flyers. Δεν είναι της Εκκλησίας, δεν είναι της φιλοζωικής. Μοιράζουν πορτοκαλί χαρτάκια που γράφουν: «Close Guantanamo – 100 days to close Gitmo & end Torture». Σε ακτίνα χιλιομέτρων δεν φαίνεται κανένας που μπορεί να διαφωνεί μ’ αυτό. Μια διμοιρία Ζητάδες, ντυμένοι σαν κρεμμύδια για την παγωνιά και με πλήρη εξάρτηση, έχουν τις μηχανές στο ρελαντί και τα φώτα από τις Harley αναμένα, δημιουργώντας ένα αλλόκοτο «υπερθέαμα» ήχου και φωτός, με μυρωδιά βενζινάδικου. Οι επισκέπτες φωτογραφίζονται μαζί τους, λες κι είναι ο τύπος που ντύνεται Φρέντι Κρούγκερ στην Τάιμς Σκουέρ και πουλάει πολαρόιντ στους τουρίστες για 10 δολάρια. Δεν θέλω να φωτογραφηθώ με μπάτσους, φεύγω.

Η Ουάσινγκτον έχει βγει από τα νερά της. Ο φίλος μου, που με φιλοξενεί, νιώθει λίγο αναστατωμένος. «Παντού αστυνομία, έχει κίνηση, κόσμος στους δρόμους, γαμώτο, δεν θα βρούμε να παρκάρουμε...». Δεν είναι αυτή η εικόνα του DC, που υπό κανονικές συνθήκες είναι clean cut, ήρεμο και οι ανθρώπινες φιγούρες χάνονται μπροστά στα υποβλητικά μαρμάρινα extra large μνημεία και κτίρια. Όμως, αυτές τις μέρες, όλη η Αμερική έχει έρθει εδώ, όλο το Χόλιγουντ και όλη η 5η Λεωφόρος, κάνοντας τους New York Times να αναστενάζουν με ζήλια ότι «χάσαμε την αίγλη μας, τώρα όλη η δύναμη είναι στην Ουάσινγκτον, εκεί μένει το ‘‘ισχυρό ζευγάρι’’».

Στη συναυλία, το ‘‘ισχυρό ζευγάρι’’ βγαίνει στη σκηνή, είναι η Beyonce και ο Jay Z. Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος χορεύει και τραγουδάει για να ζεσταθεί, στο Mall του Λινκολν Μεμόριαλ μπάζει άσχημα απ’ όλες τις μεριές. Ο Ντένζελ Ουάσινγκτον, το στερεότυπο του επιτυχημένου αφροαμερικάνου που έχει να επιδείξει η Δυτική Ακτή, ανοίγει την εκδήλωση με ένα χαιρετισμό – και μετά «τρώει πόρτα» στο green room, o φρουρός στην πόρτα δεν τον αναγνωρίζει και δεν του επιτρέπει την είσοδο. Ο Μπόνο κάτι λέει για την Παλαιστίνη και το Ισραήλ – δίκιο θα ‘χει – ο κόσμος τον χειροκροτάει με μανία, όλοι περίμεναν ότι «κάτι θα πει», σε παγκόσμια ζωντανή σύνδεση – η χαρά του ακτιβιστή. Ο λαϊκός ήρωας Bruce Springsteen και ο συμπαθής γεράκος Πητ Σίγκερ τραγουδάνε βραχνά στη σκηνή: «Από την Καλιφόρνια μέχρι το νησί της Νέας Υόρκης, αυτή η χώρα φτιάχτηκε για σένα και για μένα»! Δάκρυα παγώνουν στα μάγουλα. Οι Αμερικάνοι νιώθουν πάλι ΚΑΠΩΣ περήφανοι για τη χώρα τους. Η «ντροπή με πόδια» ανέβηκε σε ένα ελικόπτερο και έφυγε για το Τέξας. Θ’ αργήσει πολύ να ξεμυτήσει από ‘κει.

Ο όρκος. Το σαρδάμ. Η λεωφόρος Πενσιλβάνια και το royal red κασκόλ του Κενυάτη. Τα αγήματα και οι σημαίες, παρελάσεις και τύμπανα. Σώου σαν αυτά που μόνο οι Αμερικανοί (και παλιότερα οι Ρωμαίοι) ξέρουν να στήνουν. Η Αρίθα ζει! Έχει παχύνει πολύ, έχει γεράσει κι έχει μακρύ μαλλί, αλλά η φωνή αναγνωρίζεται από τις πρώτες νότες. Οι δεκάδες κονκάρδες και τα χρυσά pins στραφταλίζουν στον παγωμένο ήλιο. Οι μύτες τρέχουν ασταμάτητα. Σήμερα, ο κόσμος έχει ξεπεράσει το εκατομμύριο. Ξενοδοχεία, εστιατόρια και pub κάνουν χρυσές δουλειές. Λιμουζίνες παντού, κάθε φορά που ανοίγει μια πόρτα, αρχίζει η ομοβροντία των φλας. Κάποιος θα ‘ναι. Σίγουρα, αφού ΟΛΟΙ είναι εδώ αυτές τις μέρες. Πολύ αυτόγραφο. Πολύ φωτογραφία τύπου facebook «εγώ-με-τον-Τάδε-στην-Ουάσιγκτον». Οργασμός. Celebrity και groupies, μια φωνή και μια γροθιά. Ήρθαν να χειροκροτήσουν το μεγαλύτερο celebrity που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης. Είναι η μέρα του.

Ο ήχος στη σάλα του «Neighborhood Ball» (είναι ο πιο περιζήτητος χωρό των ημερών, εκεί μαζεύτηκε όλο το star system), θυμίζει κάτι σαν γκόσπελ από το Χάρλεμ, ανακατεμένο με Will.i.am και Shakira. Μαύρη κουλτούρα σε όλο της το πληθωρικό και χρυσοδιαμαντένιο μεγαλείο και κατάξανθα πλουσιόπαιδα των κολλεγίων με tuxedos, που προσπαθούν να εναρμονιστούν, κάνουν χειρονομίες hip hop. Το «παλεύουν», έχουν πολύ πλάκα. Ο Στίβι Γουόντερ, με τα μεγάλα μαύρα του γυαλιά, γίνεται δεκτός με επεφημίες. Κι αυτός πάχυνε. Έχω λιγώσει από την πολύ διασημότητα. Παντού, δεξιά κι αριστερά, πάνω στη σκηνή και στο backstage. Vanity μέχρι αηδείας. Δεν αντέχω άλλο.

Ούτε και η Αμερική αντέχει. Άντεξε χωρίς να βάλει τα κλάματα / τις φωνές / τις κουκούλες και τα μαντήλια, επειδή βγήκε αυτός που ήθελαν. Εκτονώθηκαν. Έγινε αυτό που έπρεπε. Ελπίδα. Πεθαίνει πάντα τελευταία. Και τώρα τι γίνεται; Από σήμερα, τελειώνει το πανηγύρι. Το κακό έφυγε, ήρθε το καλό. Και τώρα το καλό πρέπει να κάνει ΚΑΤΙ. Γιατί δεν έχω να πληρώσω το νοίκι μου. Έχασα τη δουλειά μου. Η αντιπροσωπεία αυτοκινήτων στη γειτονιά μου, έκλεισε. Το καλάθι μου (όχι πια γιγάντιο καρότσι, πάνε αυτά...) στο σούπερ μάρκετ έχει μια ντομάτα, ένα αγγούρι, μια μπαγκέτα και το Time, συλλεκτική έκδοση «Inauguration Issue». Δεν θα χορτάσω με μια παλιοσαλάτα και ψωμί, δεν ξέρω πως θα τη βγάλω αυτό το μήνα. Κι αυτές οι δεκάδες γαμημένες κονκάρδες που αγόρασα εδώ κι ένα χρόνο, μου λένε ότι «yes, we can», αλλά δεν μου εξηγούν πώς. Και δεν τρώγωνται.

Σχόλιο Στ. Χαϊκάλη για την απόφαση του Ομπάμα να "παγώσει' τους μισθούς της ελίτ του Λευκού Οίκου

2009-01-22T02:38:00.003-05:00

Η είδηση από την πρώτη μέρα του Ομπάμα:

http://news.yahoo.com/s/ap/20090121/ap_on_go_pr_wh/obama_executive_pay

Το σχόλιο - και η ελληνοποίηση της ιδέας:

http://stathishaikalis.blogspot.com/2009/01/obama_22.html

Καλό θα ήταν να ακουστούν γνώμες πάνω σ' αυτο!

"Οι λεπτές αποχρώσεις του Γκρι'' / Your Painted Smile

2009-01-21T12:42:00.005-05:00

Ένα πάρα πολύ καλό και τεκμηριωμένο κείμενο για το Παλαιστινιακο, από τον Προκόπη Δούκα.

http://prokopisdoukas.blogspot.com/2009/01/blog-post_20.html

(...και ένα δικό μου σχόλιο, που μέχρι τώρα δεν είχα κάνει, πάνω στη σφαγή της Γάζας)

Αντιγράφω από το http://prokopisdoukas.blogspot.com:

Προκόπη, συμφωνώ με το ύφος του άρθρου σου. Τα σχόλιά μου έχουν ως εξής:

α) Ως γενική αρχή, πιστεύω ότι πουθενά δεν υπάρχει απόλυτο δίκιο και απόλυτο άδικο, ή πιο απλά "Άσπρο" - "Μαύρο". Σε μια σύγκρουση και οι δυο πλευρές έχουν ευθύνη, ανεξάρτητα με το ποιος είναι ο δυνατός και ποιος ο αδύναμος, το στοιχείο δηλαδή που θυμικά θα καθορίσει το ποιος είναι ο "συμπαθής" και ποιος ο "αντιπαθής", ποιος είναι ο "θύτης" και το "θύμα", ποιος είναι ο "κακός" και ο "καλός". Ο μαξιμαλισμός της Χαμάς είναι η αφορμή που βρίσκει το Ισραήλ για να στηρίξει τις επιθέσεις του. Δεν θέλω να επιχειρηματολογήσω για το κατά πόσο είναι απάνθρωπο ή "σφαγή" αυτό που διεξάγει στη Γάζα το Ισραήλ, αυτό είναι όχι μόνο προφανές, αλλά και έχει γραφτεί παγκοσμίως κατά κόρον. Αυτό που θέλω να σημειώσω είναι ότι μια οργάνωση που διακυρήττει ότι στόχος της είναι ο αφανισμός του Ισραήλ και ρίχνει χιλιάδες ρουκέτες σε κατοικημένες περιοχές και αρνείται να υπογράψει εκεχειρία με τον υπέροπλο αντίπαλο, σίγουρα έχει ένα μερίδιο ευθύνης για την ανάφλεξη. Μικρό ή μέτριο ή μεγάλο; Δεν ξέρω. Πάντως, δεν είναι αμέτοχη ευθυνών.

β) Έχοντας περάσει αρκετό καιρό στην περιοχή - Ισραήλ και Παλαιστινιακά εδάφη - το συμπέρασμά μου είναι το εξής: Όταν φανατικοί δύο θρησκειών (Ιουδαϊσμός, Ισλάμ) συνωστίζονται σε μια λωρίδα γης μικρότερη από την Πελοπόννησο και όλοι πιστεύουν ότι αυτή η γή τους ανήκει, είναι η "ιερή" τους γη και πρέπει να αφανίσουν τους "άλλους" και να την κάνουν δικιά τους, τότε μην περιμένεις να δεις Ειρήνη. Για μένα οι φανατικοί Ορθόδοξοι Εβραίοι και οι φανατικοί Ισλαμιστές της Χαμάς είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, αμφότεροι υπεύθυνοι για το μίσος και το αίμα. Ανεξάρτητα, και πάλι το τονίζω αυτό, με το ποιος είναι ο "δυνατός" και ποιος ο "αδύναμος", ποιος είναι ο "θύτης" και το "θύμα", άρα και ποιος δικαίως μας είναι "συμπαθής" και ποιος "αντιπαθής".

γ) Κάποτε έκανα ένα ρεπορτάζ στο αραβικό χωριό Σαχνίν της Γαλιλαίας (επικράτεια Ισραήλ). Εκεί υπάρχει μια ποδοσφαιρική ομάδα, η Μπνέι Σαχνίν. Από τους 11 παίκτες της, οι 5 είναι Ισραηλινοί και οι 6 είναι Παλαιστίνιοι. Ο προπονητής είναι Εβραίος και ο πρόεδρος της ομάδας Παλαιστίνιος. Οι οπαδοί είναι μισοί - μισοί. Ζουν αρμονικά, αγαπημένοι και φίλοι, χωρίς το παραμικρό ίχνος μίσους ή έχθρας μεταξύ τους. Όταν κέρδισαν πριν από μερικά χρόνια το κύπελλο, βγήκαν όλοι μαζί στους δρόμους και πανηγύρισαν αγκαλιά. Αυτό είναι μια πραγματικότητα που δεν αμφισβητείται - άρα και ένα τρανό παράδειγμα ότι μπορούν να συνυπάρξουν. Όταν ρώτησα τον Παλαιστίνιο τερματοφύλακα "πώς τα καταφέρνουν", ο 22χρονος μου απάντησε με αφοπλιστική απλότητα: "Εδώ δεν είμαστε ιδιαίτερα θρησκευόμενοι, ο καθένας κρατάει για τον εαυτό του ότι πιστεύει". Μακάρι να ήταν έτσι όλη η περιοχή. Τα πράγματα θα ήταν σίγουρα πολύ καλύτερα...

Πολύχρωμη ΕΛ.ΑΣ.

2009-01-16T02:41:00.012-05:00

Τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, είμασταν μόνοι μας σ’ αυτό το κομμάτι γης. Με μελανιές ακόμα, σ’ όλο το σώμα, από το «γύψο». Με σοσιαλιστικές / "τριτοδρομικές" αναζητήσεις και Ευρωπαϊκό προσανατολισμό στα σπάργανα, αλλά πάλι μόνοι μας. Ένας ξένος («μη Έλλην») ήταν γνωστός σ’ όλη τη γειτονιά του. Ένας έγχρωμος, αφρικανός ή ασιάτης ή άραβας ήταν δακτυλοδεικτούμενος. Ένα ξένο παιδάκι στο σχολείο ήταν «η μύγα μες στο γάλα».

(Θυμάμαι τον Ρίτσαρντ Σάντσεζ από τις Φιλιππίνες, ήταν ο μοναδικός μή Ελληνικής καταγωγής μαθητής στο 60ο Γυμνάσιο Αθηνών – νομίζω ότι ήταν και η Χούλια από το Ιράν (ή το Ιράκ;). Για αρκετά χρόνια καθόμασταν στο ίδιο θρανίο με τον Ρίτσαρντ. Είμασταν κολλητοί, στα διαλλείματα παίζαμε Miami Vice, ήμουν ο Σόνι Κρόκετ και ήταν ο Ρίκο Τάμπς. Κρέμα – σοκολάτα. Μια φόρά με είχε καλέσει στο σπίτι του, στην οδό Επτανήσου,ήταν η πρώτη φορά που μύρισα και έφαγα ανατολίτικη κουζίνα. Ο Ρίτσαρντ μου άρεσε γιατί ήταν διαφορετικός. Μου μάθαινε Φιλιππινέζικα (δεν θυμάμαι τίποτα) και μου έλεγε για τα έθιμά τους. Στο Λύκειο έφυγε. By the way, το 60ο είναι στην Κυψέλη. Μιλάω για τη δεκαετία του ’80...).

Άρα, τότε, μόνοι μας είμασταν και μόνοι μας λύναμε και τα εσωτερικά προβλήματά μας. Ή δεν τα λύναμε. Εντελώς μεταξύ μας, στραβοκοιτάζοντας καχύποπτα οι μισοί τους άλλους μισούς. Οι «από ‘δω» τους «από ‘κει». Αλλά πάντως, μόνοι μας. Το θέμα αφορούσε εμάς και κανέναν άλλον. Άρα, δεν υπήρχε λόγος να εμπλέξουμε άλλους στα εν οίκω. Ας πούμε ότι ήταν λογικό αυτό. Ή έστω συμβατό με την τότε πραγματικότητα.

Αυτό, από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 άλλαξε δραματικά. Αρχικά, με τη μαζική έλευση μεταναστών από την Αλβανία, στη συνέχεια από την υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη. Λίγο αργότερα από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Την τελευταία δεκαετία, πολλοί ήρθαν και από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σήμερα, όσον αφορά στους καταγεγραμμένους / νόμιμους μετανάστες, τα επίσημα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας για το έτος 2008 (http://www.statistics.gr/gr_tables/S201_SPO_2_TB_AN_06_7_Y.pdf) κάνουν λόγο για 695.979 «Non Nationals», εκ των οποίων οι κυριότερες ομάδες είναι:

481.663 Αλβανοί
43.981 Βούλγαροι
25.375 Ρουμάνοι
19.785 Ουκρανοί
15.830 Πακιστανοί
13.635 Ρώσσοι
13.254 Γεωργιανοί
10.043 Ινδοί
9.920 Μολδαβοί
9.461 Αιγύπτιοι
6.465 Φιλιππινέζοι
5.747 Σύριοι
5.661 Μπαγκλαντέσιοι
4.687 Αρμένιοι
3.691 Σέρβοι
2.041 Κινέζοι
1.855 Πολωνοί
1.769 Αμερικανοί (ΗΠΑ)
1.632 Νιγηριανοί
1.111 Κοζάκοι
1.054 Ιρακινοί
15.464 διαφόρων εθνικοτήτων

Στην Κυψέλη, που παλιά το σπίτι του Ρίτσαρντ το ήξεραν όλοι γιατί όταν περνούσες απ’ έξω «μύριζε παράξενα», ζούν δεκάδες χιλάδες μετανάστες. Στην Αθήνα, το 22% των μαθητών είναι αλλοδαποί, πανελλαδικά το ποσοστό είναι στο 10,7 %. Η Παγκοσμιοποίηση, η Μετανάστευση, η Ευρωπαϊκή πραγματικότητα, το Ίντερνετ και οι «εύκολες» μεταφορές, δείχνουν ότι αυτό θα μεγαλώσει περισσότερο τα επόμενα χρόνια. Είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να μικρύνει, ακόμα κι αν η Ελλάδα αποφασίσει να κλείσει αεροστεγώς τα σύνορά της. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Συνεπώς, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ. Και ως εκ τούτου, δεν μπορούμε πια να λύνουμε (ή να μην λύνουμε) τα προβλήματά μας μόνοι μας. Πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη μας και τους «άλλους». Και μια που πολύς λόγος γίνεται (από διάφορες πλευρές) για τη συμμετοχή (ή τη μή συμμετοχή) των αλλοδαπών στο κοινό έγκλημα, στην «Επανάσταση των 16χρονων» ή στη «νέα γενιά τρομοκρατών» (http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=30571628) το πιο λογικό θα ήταν (όπως και συμβαίνει σε όλες τις χώρες της Δύσης, οι οποίες υποδέχονται και ενσωματώνουν μετανάστες), να καθιερωθεί και στην Ελλάδα ΠΟΣΟΣΤΩΣΗ Αλλοδαπών στην Ελληνική Αστυνομία.

Να ένα μέτρο που θα βοηθούσε στον αναγκαίο εκσυγχρονισμό της ΕΛ.ΑΣ.. Που θα την έκανε πιο δημοκρατική, λιγότερο ρατσιστική, περισσότερο «ανοικτόμυαλη» και προοδευτική. Να ένα μέτρο που θα «άλλαζε την εικόνα» για εκατομμύρια Έλληνες και μη κάτοικους της χώρας. Που θα έκανε μια διαφορά σε σχέση με το τι ισχύει σήμερα, ακόμα και σε επίπεδο ενός ισχυρού συμβολισμού. Που ΣΙΓΟΥΡΑ θα εκτόνωνε το κλίμα έχθρας μεταξύ της Αριστεράς, των διαδηλωτών, των μαθητών, των φοιτητών και της ΕΛ.ΑΣ.. Που θα έδινε στους μετανάστες να καταλάβουν ότι δεν είναι οι παρίες της ελληνικής κοινωνίας, ούτε όμως και αμμέτοχοι ευθυνών. Που θα δημιουργούσε μια νέα πραγματικότητα για χιλιάδες παιδιά που θα μεγαλώνουν βλέποντας μια ανοικτή κοινωνία, χωρίς διακρίσεις. Να μια καλή ιδέα, για να ενταχθούν καλύτερα οι μετανάστες. Να κι ένας τρόπος για να ξεριζωθεί από το μυαλό αρκετών η στρεβλή άποψη «ξένος = κλέφτης». Κι ακόμα, αν θέλεις, για να έχει η ΕΛ.ΑΣ. τα μάτια και τ’ αυτιά της πιο κοντά στο κοινό έγκλημα που προέρχεται από αλλοδαπούς μαφιόζους – αυτό έχει ήδη συμβεί σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες.

Δεν ξέρω τι νομίζεις, άλλά εμένα μου φαίνεται ότι δεν "χάνει" πουθενά αυτό.

Προσπαθώ, στίβω το μυαλό μου, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ επιχειρήματα εναντίον αυτής της άποψης. Δηλαδή, τί μπορεί να πει κανείς; Ότι «ο εκπρόσωπος της Τάξης πρέπει να είναι Έλληνας πολίτης»; Μα, είναι αυτονόητο ότι όποιος αλλοδαπός προσληφθεί στην ΕΛ.ΑΣ. θα είναι ήδη Έλληνας πολίτης. Ότι «πρέπει να είναι Χ.Ο.»; Πιστεύω ότι από τους ultra «Χ.Ο.» φτάσαμε εκεί που φτάσαμε σήμερα – και δεν νομίζω ότι κάποιος που θέλει να λέγεται δημοκράτης μπορεί να ισχυριστεί κάτι τέτοιο. Ότι "έγκληματικά στοιχεια θα αλλώσουν την ΕΛ.ΑΣ."; Γιατί, ο Κορκονέας, ο ΜΑΤατζής με το προτεταμένο περίστροφο στη φωτό του (απολυμένου απο τον Κοτρώτσο), φωτογράφου Τσιρώνη, και οι τύποι της "ζαρντινιέρας" τι είναι; Δεν είναι εγκληματικά στοιχεία; Πιστεύω να καταλαβαίνεις ότι ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως πρέπει να γίνεται καλύτερη επιλογή και να περνούν από καλύτερη εκπαίδευση όλοι οι Αστυνομικοί, είτε είναι ελληνικής καταγωγής, είτε όχι.

Έχει αντίρρηση σ’ αυτό το ΠΑΣΟΚ; Αποκλείεται. Έχει η Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ; Δεν μπορώ καν να το διανοηθώ. Είμαι περίεργος να ακούσω την άποψη των αρμοδίων υπουργών κ.κ. Χρ. Μαρκογιαννάκη και Πρ. Παυλόπουλου, καθώς και του κ. Πρωθυπουργού. Μπορεί να είναι η ίδια με τον κ. Καρατζαφέρη. Μπορεί και να μην είναι. Ας μας πουν, τέλος πάντων.

Δεν ξέρω τι νομίζεις εσύ, αλλά εγώ ξέρω σίγουρα ότι αν το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008 σ’ εκείνο το στενό στα Εξάρχεια, το όργανο της τάξης λεγόταν Χασάν Καραχασάν, Σεργκέι Ιβάνοφ ή Ασίς Πατέλ από το εξωτικό Μπαγκλαντές – και δεν λεγόταν Επαμεινώνδας Κορκονέας, εκ Μάνης – σήμερα το πρωί θα άρχιζε ένα ωραίο Σαββατοκύριακο για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και την οικογένειά του. Αμφιβάλλεις;...

Υ.Γ.1: Εννοείται πως η πρόταση δεν αφορά μόνο οικονομικούς μετανάστες, αλλά και πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα θελήσουν να εργαστούν στην ΕΛ.ΑΣ., πρωτάρηδες ή ήδη έμπειρους "κοινοτικούς" αστυνομικούς.
Υ.Γ.2: Για να προλάβω συνήθεις αφορισμούς του τύπου ''καλά, το πρόβλημα της ΕΛ.ΑΣ. είναι ότι δεν έχει Ινδούς και Μολδαβούς;", θα σου πω το εξής: Η εξυγείανση της ΕΛ.ΑΣ. απαιτεί μια σειρά από μέτρα. Ας πούμε, λοιπόν, ότι αυτό είναι μόνο ΕΝΑ από όσα θα ήταν καλό να γίνουν. Όπως επίσης και η προηγούμενη πρότασή μου για Αριστερό υπουργό Δημόσιας Τάξης, ήταν άλλο ένα. Περιμένω ν' ακούσω κι άλλα, από σένα αυτή τη φορά...

Από το TVXS - ''Οι νταβατζήδες, η σεμνή κορασίδα, το ποτάμι και ο κορμός''....

2009-01-12T02:34:00.000-05:00

Πολύ ενδιαφέρον!

http://www.tvxs.gr/v3048

Λάδι στη φωτιά (κι ένα ρολόι που μετράει ανάποδα)

2009-01-09T16:15:00.000-05:00

Είχα την εμπειρία, την περίοδο ’96 – ’01, να γνωρίσω αρκετά καλά τον μόλις διορισθέντα αναπληρωτή υπουργό Δημόσιας Τάξης, ως πολιτικός συντάκτης (κάλυπτα τότε το ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας). Είχα, επίσης, την εμπειρία ως νεαρός «αντιεξουσιαστής» (ή όπως θες πες το, δεν θα κολλήσουμε στις λέξεις), την περίοδο ’87 – ’91, να γνωρίσω αρκετούς σαν εκείνους που σήμερα είναι στο δρόμο και «τα σπάνε» – μαθητές και φοιτητές, απελπισμένους άνεργους και φρικαρισμένους «600άρηδες».

ΛΑΘΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟ / ΘΕΣΗ / ΣΥΓΚΥΡΙΑ

Γνωρίζοντας, λοιπόν, καλά και τις δύο πλευρές, ένα πράγμα μπορώ να πω με βεβαιότητα: Ότι η επιλογή του κ. Μαρκογιαννάκη, για αυτή τη θέση και σ’ αυτή τη συγκυρία, ήταν το λιγότερο ατυχής. Και σίγουρα εντελώς ΛΑΘΟΣ.

Ο κ. Χρήστος (με όλο το σεβασμό στη λαϊκή εντολή που τον έφερε σ’ αυτή τη θέση και στην πολιτική του ιστορία), είναι ένας ΣΚΛΗΡΟΣ «Δεξιός». Ανήκει στην κατηγορία εκείνων που θεωρούν τον κάθε νεαρό διαδηλωτή εκ προοιμίου «αλήτη» και «κωλόπαιδο». Η σχέση του με την πραγματικότητα που βιώνει σήμερα η Νεολαία είναι ανύπαρκτη. Η εικόνα που έχει είναι απολύτως στρεβλή.

Είναι η εικόνα ενός βαθιά συντηρητικού, σκληρού και «κομματικού» πρώην εισαγγελέα, με επαρχιώτικη νοοτροπία, από τον «gun chic» Αποκόρωνα Χανίων. Φυσικά, έτσι τον βλέπει και ο τελευταίος 15χρονος διαδηλωτής. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, επίσης, τυγχάνει και τεράστιας αποδοχής στα (εξίσου) σκληροπυρηνικά κομμάτια της ΕΛ.ΑΣ.. Τα συμβατικά Media το κατέγραψαν στα ρεπορτάζ τους πως «η Αστυνομία υποδέχθηκε με ενθουσιασμό την υπουργοποίησή του» – ναι, ΑΥΤΗ η Αστυνομία. Όπερ έδει δείξαι.

Ούτε ο ίδιος το έκρυψε. Στην τελετή της παράδοσης – παραλαβής του υπουργείου, φρόντισε να δείξει ότι ήρθε αγριεμένος, τσαμπουκαλεμένος και με διάθεση να «βάλει τάξη στο χάος». Αυτό, μάλιστα, ανάγκασε τον κ. Παυλόπουλο να «απαντήσει» αμήχανα ότι αυτός εξακολουθεί να είναι το «αφεντικό».

Το κακό με τον κ. Μαρκογιαννάκη είναι ότι δεν έχει καταλάβει πια είναι η δουλειά του: Όχι το να «βάλει τάξη στο χάος» των διαδηλώσεων, αλλά να βάλει τάξη στα αίτια που τις δημιουργούν, τα οποία κατά σύμπτωση είναι στην αρμοδιότητά του: Η ίδια η ΕΛ.ΑΣ., που απαξιωμένη στα μάτια των πολιτών και «κόκκινο πανί» για την Νεολαία, ξεκίνησε το χάος. Τη μεγαλύτερη κρίση εδώ και δεκαετίες, εκείνο το βράδυ της 6ης του Δεκέμβρη στα Εξάρχεια, με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

ΤΟ «ΔΟΓΜΑ G.W. BUSH»

Δυστυχώς, ο κ. Μαρκογιαννάκης δεν έκατσε μόνος του σ’ αυτή την καρέκλα. Κάποιος τον διόρισε. Κάποιος που επίσης θεωρεί πως το πρόβλημα δεν είναι η απαξίωση των θεσμών, η διαφθορά, η ανεργία, η απογοήτευση της Νεολαίας, η οικονομική κρίση, αλλά «πεντακόσια κωλόπαιδα των Εξαρχείων» που είναι αντιδραστικά και τους αρέσει να τα σπάνε. Και τίποτα παραπάνω. Η απόλυτη, δηλαδή, έλλειψη αυτοκριτικής. Και μάλιστα, στην τελευταία του «ζαριά». Δεν έχει άλλη.

Αυτό είναι 100% λογική George W. Bush: Όταν η Αλ Κάιντα γκρέμισε τους «δίδυμους», αντί να σκεφτεί «τι τους κάναμε και μας επιτέθηκαν έτσι;» ή «γιατί όλοι μας μισούν και μας χτυπάνε;» ή «γιατί ο μισός πλανήτης πανηγύριζε εκείνη τη μέρα;» υιοθέτησε την άποψη ότι «πρόκειται για μερικές χιλιάδες φανατικούς που απλά μας μισούν γιατί είμαστε... ωραίοι και οι οποίοι κρύβονται στα βουνά του Αφγανιστάν και θα τους πατάξουμε στα γρήγορα, για να τελειώνουμε».

Και πάλι, η απόλυτη έλλειψη αυτοκριτικής. Είμαι σε θέση να το γνωρίζω από πρώτο χέρι γιατί εκείνες της μέρες, μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ήμουν στη Νέα Υόρκη, ως ανταποκριτής της «Αξίας», και δεν είχα ακούσει ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ Νεοϋορκέζο να εξηγεί τις επιθέσεις στη λογική ότι «ο κόσμος μας μισεί επειδή έχουμε αιματοκυλήσει το μισό πλανήτη». Σήμερα, βέβαια, το έχουν καταλάβεί καλά. Και γι’ αυτό απέρριψαν τον «βετεράνο στρατάρχη» ΜακΚέιν και ψήφισαν ξεκάθαρα και μαζικά τον «κατά του πολέμου» Μπαράκ Ομπάμα. Και ανεξάρτητα με το τι ο τελευταίος θα κάνει, ως πρόεδρος, ο αμερικανικός λαός αυτό το μήνυμα έστειλε στις 4 Νοεμβρίου).

Όπως αποδείχθηκε ιστορικά, η λογική των «πεντακοσίων αλητών» (ή των «χίλιων φανατικών») είναι 100% λάθος. Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν ζει και βασιλεύει, το Ιράκ και η Μέση Ανατολή φλέγονται, όπως και το «tube» του Λονδίνου, ο υπόγειος της Μαδρίτης και το Ταζ Μαχάλ της Ινδίας. Η τρομοκρατία και η αντιδραστική βία τρέφονται από την κοινωνική αδικία και την πείνα. Κακοί σύμβουλοι. Οι πεντακόσιοι εκτελούνται ή φυλακίζονται στο Guantanamo Bay (ή στον Κορυδαλλό), όμως άλλοι χίλιοι ξεφυτρώνουν αμέσως - και είναι ακόμα πιο νευριασμένοι από τους πρώτους.

Ο κ. Καραμανλής προφανώς δεν το έχει καταλάβει αυτό. Ίσως δεν διαβάζει εφημερίδες, δεν ενημερώνεται, δεν έχει επαφή με τον έξω κόσμο, ή δεν τον βοηθάει η εντελώς «ελληναρίστικη» λογική του. Η λογική του «τσαμπουκά», που χτυπάει το χέρι στο τραπέζι και όλοι τα κάνουν πάνω τους – μια εντελώς ανατολίτικη και παρωχημένη νοοτροπία διακυβέρνησης του 19ου αιώνα, που σήμερα προκαλεί μόνο κοινωνικές εκρήξεις και αναταραχή. Πάει, λοιπόν, με τον «σκληρό» κ. Μαρκογιαννάκη (ώς άλλον Donald Rumsfeld) να «πατάξει» τους «αλήτες». Το μόνο που θα καταφέρει είναι να τους εξαγριώσει περισσότερο, αλλά και να κάνει την κακοφορμισμένη ΕΛ.ΑΣ. να πιστέψει ότι τα πάει μια χαρά, «έχει δίκιο» και τώρα επιτέλους το βρίσκει. Θα το διαπιστώσουν σύντομα. Οι εποχές που ο «ηγεμόνας» χτυπούσε το χέρι στο τραπέζι και όλοι «παγωναν» έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Σήμερα, για να πείσεις χρειάζεσαι επιχείρηματα και πράξεις. Ο «τσαμπουκάς» δεν περνάει σε κανέναν, προκαλεί ακόμα ισχυρότερη αντίδραση. Ειδικά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ

Και για να κάνω και μια ΠΡΟΤΑΣΗ – να μην λένε ότι στη blogόσφαιρα υπάρχουν μόνο διαπιστώσεις, κριτική και γκρίνια. Εγώ, αντί για τον κ. Μαρκογιαννάκη, θα έκανα υπουργό Δημόσιας Τάξης τον κ. Μίμη Ανδρουλάκη. Ή την κ. Μαρία Δαμανάκη. Ή τον κ. Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Ή τέλος πάντων κάποιον άλλο Κρητικό (πλάκα κάνω), ή εγνωσμένης αξίας Αριστερό πολιτικό στέλεχος, από οποιονδήποτε χώρο, εντός ή εκτός Βουλής, εντός ή εκτός Ν.Δ., το οποίο:

Α) μπορεί και αντιλαμβάνεται καλά τις αιτίες που προκαλούν τις κοινωνικές εκρήξεις
Β) έχει φάει ξύλο και δακρυγόνα από την Αστυνομία άλλων, φαιών εποχών.
Γ) είναι αποδεκτό ή έστω συμπαθές από τα Νεολαιίστικα Κινήματα και το «χώρο» του.
Δ) γνωρίζει από πρώτο χέρι τι θα πει «εξέγερση», «κλομπ», «Πολυτεχνείο», «πανεπιστημιακό άσυλο», «Αριστερά», «ΜΑΤ», «πέτρα», «μολότοφ», «διαδήλωση», «δακρυγόνο».
Ε) έχει άποψη για την Παιδεία.

Αυτό και μόνο αυτό θα μπορούσε σίγουρα να φέρει την εκτόνωση. Θα μπορούσε να ξεκινήσει έναν ειλικρινή διάλογο, με ή χωρίς ένταση, αλλά πάντως διάλογο. Θα έφερνε μια άλλη νοοτροπία στην ΕΛ.ΑΣ. (ποιος Κορκονέας θα επιβίωνε ως «Κάλαχαν των Εξαρχειων», με υπουργό τον σύντροφο Μίμη;). Θα έδειχνε στους πολίτες ότι «αλλάζει η πολιτική» και όχι μόνο τα πρόσωπα στις καρέκλες. Θα απεδείκνυε ότι ο κ. Πρωθυπουργός έχει μάθει κάτι από το πάθημα του George W. Bush και αντί να κόβει εσαεί τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας, χύνοντας αίμα, αίμα, αίμα, επιλέγει να κάψει τις απολήξεις τους, για να σταματήσουν να ξεπετάγονται. Με πιο απλά λόγια, αντί να «πατάξει» τους αντιδρώντες, να προσπαθήσει να σταματήσει αυτό που τους κάνει να αντιδρούν. Η ιστορία απέδειξε διεθνώς ότι ΜΟΝΟ αυτή μπορεί να είναι η λύση.

Με τη λογική του κ. Καραμανλή, όμως, θα καταλήξουμε εκεί που καταλήξαμε και με τον Bush: Τυφλή βία, αίμα και μίσος. Και ένα ρολόι, σε περίοπτη θέση στη μέση της μεγάλης πόλης, να μετράει ανάποδα τα δευτερόλεπτα μέχρι τη στιγμή που θα ξεκουμπιστεί από το Λευκό Οίκο. Για τον Bush, η ημερομηνία αυτή είναι η 20η Ιανουαρίου 2009. Για τον κ. Καραμανλή; Δεν την ξέρω ακόμα, όμως το ρολόι ήδη μετράει ανάποδα...

Υστερόγραφο

2009-01-05T01:44:00.000-05:00

Υ.Γ.: Πριν καλά – καλά στεγνώσει το (ηλεκτρονικό) μελάνι από το πρώτο μου post, άγνωστοι «γαζώνουν» διμοιρία των ΜΑΤ έξω από το Υπουργείο Πολιτισμού. Ένας 20χρονος αστυνομικός, ο Διαμαντής, χαροπαλεύει.

Πρέπει να ξέρεις πως όταν το δακρυγόνο γίνεται σφαίρα, τότε και η μολότοφ γίνεται σφαίρα. Και όταν το κλομπ γίνεται περίστροφο, τότε και ο λοστός γίνεται καλάσνικοφ.
Το παιχνίδι χοντραίνει.
Μετατρέπεται σε έναν αλληλοτροφοδοτούμενο κύκλο τρόμου, μίσους και παράνοιας.

Αυτός είναι ο Ελληνικός Φαύλος Κύκλος. Κατάλαβες τώρα τι εννοώ;

Ο έλεγχος (μαζί και η λογική) έχει χαθεί, το σημερινό περιστατικό το αποδεικνύει πλέον περίτρανα. Η βία στην Ελλάδα έχει περάσει σε ένα άλλο, ζοφερό επίπεδο. Δεν χρειάστηκε πολύ. Μέσα σε μια ήδη ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, ένας κομπλεξικός φανατικός έχυσε το πρώτο αίμα. Κάποιοι άλλοι φανατικοί, χθες τα ξημερώματα, απάντησαν με τον ίδιο τρόπο. Κακό, κάκιστο – αυτονόητο. Αλλά, ταυτόχρονα, φυσικό κι αναμενόμενο. Η βία φέρνει βία. Χιλιάδες τα ιστορικά παραδείγματα.

Φοβάμαι ότι αυτό δεν είναι το «πάτσι», που θα δώσει τέλος στη βεντέτα, αλλά απλά η αρχή. Κι αυτό γιατί η κοινωνική συνοχή έχει διαρραγεί. Το μίσος έχει φουντώσει. Διχασμός. Οι φανατικοί τα κατάφεραν. Τώρα, αυτοί κάνουν το παιχνίδι.

Δυστυχώς, δεν βλέπω τον καπετάνιο στο τιμόνι. Που είναι; Τι στο διάβολο κάνει, αυτή την κρίσιμη ώρα;

Ξέρω τι κάνει. Ό,τι κάνει πάντα. Σχεδιάζει. Όχι το πώς θα λύσει το πρόβλημα. Αλλά πώς θα το εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά ή πώς θα κάνει ρελάνς, ώστε να βγει «μάγκας».

Σαν γνήσιος μιμητής του George W. Bush μετά την 11η Σεπτεμβρίου, θα βρει αφορμή να πουλήσει τσαμπουκά, θα απαντήσει με βία. Αντί, δηλαδή, να αναζητήσει τα αίτια που γεννούν την τρομοκρατία (δηλ. Πώς φτάσαμε στις σφαίρες; Γιατί; Τι φταίει;) και να τα εξαλείψει, για να φέρει ειρήνη και δικαιοσύνη στην κοινωνία που κοχλάζει, θα εξαπολύσει τυφλή επίθεση κατά της «ασύμμετρης απειλής». Που όμως επειδή είναι «ασύμμετρη» δεν περιορίζεται με «προσαγωγές νεαρών» στα Εξάρχεια. Αντίθετα, φουντώνει περισσότερο. Λάδι στη φωτιά. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, είναι αφελής.

Μακάρι να κάνω λάθος.

Ο ελληνικός "Φαύλος Κύκλος"

2009-01-01T15:17:00.000-05:00

(Το κείμενο που ακολουθεί είναι το πρώτο κείμενο του «Re-Boot Greece!» και αποτελεί πολιτική ανάλυση, «βάση σκέψης» και σειρά συνολικών διαπιστώσεων, πάνω στις οποίες θα «χτιστεί» η επιχειρηματολογία των επόμενων posts).

Είναι δύσκολο να πεις με ακρίβεια «τι φταίει» και η Ελλάδα έχει καταντήσει ένα απέραντο μπορντέλο διαφθοράς, παρακμής, απαισιοδοξίας και αρνητισμού. Δεν είναι ένα πράγμα, ούτε δύο. Δεν είναι ένας που φταίει. Δεν φταίμε όλοι. Δεν φταις εσύ, ούτε κι εγώ, μόνο. Ούτε φταίνε «Οι Άλλοι»(;). Δεν φταίει η διεθνής οικονομική κρίση. Είναι ένας συνδυασμός στοιχείων, που ξεκινά από πολύ παλιά και εξελίχθηκε, μέσα στο χρόνο, σε αυτό που σήμερα βλέπεις και αηδιάζεις.

Επιχειρώ, μετά από σκέψη, μελέτη και συζητήσεις για πολλά χρόνια με εκπροσώπους διαφορετικών «σχολών σκέψης» (και με αφορμή τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα που «φώτισαν» διάπλατα το τέλμα στο οποίο βρίσκεται η χώρα) να σκιαγραφήσω τον ελληνικό «Φαύλο Κύκλο». Ο στόχος μου είναι ένας: Να σε προβληματίσω (όσο μπορώ) και να συνεισφέρω στον δημόσιο διάλογο μέσα από ένα ανεξάρτητο και ελεύθερο Μέσο, όπως το Internet – και όχι μέσα από τα «συμβατικά» M.M.E. στα οποία εργάζομαι.

Δεν ξέρω αν συμφωνείς ή διαφωνείς μαζί μου. Δεν ξέρω, επίσης, αν θεωρείς τις απόψεις μου «Αριστερές», «Δεξιές», «Κεντρώες», «Αναρχικές» ή απλά ρομαντικές. Αφού θα με διαβάσεις, ας βγάλεις μόνος σου το συμπέρασμά σου. Ούτως ή άλλως, θεωρώ ότι αυτά τα πολιτικά σύνορα έχουν ξεπεραστεί προ πολλού από την κοινωνία. Το μόνο που υπάρχει σήμερα μπροστά μας είναι το δίλλημμα μεταξύ Προόδου (=επίθεσης) και Συντήρησης (=άμυνας). Ποια, δηλαδή, από τις δύο «στάσεις» (η επιθετική ή η αμυντική) είναι αυτή που θα αντιμετωπίσει καλύτερα τα σύγχρονα πολύπλοκα προβλήματα.
Για μένα, είναι η πρώτη.

Ξεκινώ από παλιά, για να καταλήξω στο σήμερα:

1. Το Αναξιόπιστο Κράτος. Το νεοελληνικό Κράτος, από συστάσεώς του και μέχρι σήμερα, έχει χτίσει / κατακτήσει άξια τον τίτλο της παντελούς αναξιοπιστίας. ΄Εχει συνδεθεί βαθιά στο συλλογικό υποσυνείδητο των πολιτών, δηλ. εσένα και εμένα, ως μια εστία υπόγειας συναλλαγής, διαφθοράς, ακραίας γραφειοκρατείας, κοινωνικής αδικίας, διακρίσεων, ταλαιπωρίας, αναξιοκρατίας, ασυνέπειας. Το αποτέλεσμα είναι ότι από τη στιγμή που γεννιέσαι σήμερα στην Ελλάδα, μεγαλώνεις με αυτή την εικόνα: Ότι το κράτος (καθώς και οι νόμοι και οι θεσμοί που απορρέουν από αυτό) βρίσκεται απέναντί σου, είναι αντίπαλός σου στη ζωή, είναι δυνάστης και άδικος αφέντης. Είναι το πρόβλημα και όχι λύση στα προβλήματά σου. Αυτή είναι και η κορυφαία διαφορά μας από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης και του Δυτικού Κόσμου.

2. Η Απαξίωση των Θεσμών. Ως συνέπεια των παραπάνω, εσύ κι εγώ, δικαίως δεν σεβόμαστε και δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη σε μια σειρά από βασικούς θεσμούς, οι οποίοι σε άλλες χώρες αποτελούν τα θεμέλια της Δημοκρατίας και της δίκαιης λειτουργίας του κράτους. Η Δικαιοσύνη είναι καταφανώς άδικη, τυφλή και κουφή. Τα Πολιτικά Κόμματα εξουσίας είναι προφανώς διεφθαρμένα. Η Εκκλησία έχει μετατραπεί σε ένα σκληρό και «κλειστό» σύστημα εξουσίας (έτη φωτός μακριά από την αρχική αποστολή της). Η Ελληνική Αστυνομία είναι διάτρητη, ανεκπαίδευτη, διεφθαρμένη, αντιδημοκρατική, εχθρική, κομπλεξική. Όταν, λοιπόν, εσύ κι εγώ δεν εμπιστευόμαστε καθόλου όλα τα παραπάνω (ρίξε μια ματιά στην τελευταία έρευνα της Public Issue για τους θεσμούς στην Ελλάδα: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_28/12/2008_297516), το κράτος προφανέστατα δεν μπορεί, ούτε και πρόκειται ποτέ να λειτουργήσει.

3. Η Αντίδραση του Πολίτη. Μπροστά σ’ αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα που ζεις στο πετσί σου, έχεις μόνο δύο επιλογές: Η πρώτη είναι να ενσωματωθείς στο υπάρχον διεφθαρμένο Κράτος, να γίνεις μέρος του (=πελατειακές σχέσεις με τα Κόμματα / το πανεθνικό όνειρο του διορισμού στο Δημόσιο κλπ.) και να συμμαχήσεις με το «κακό» λόγω της ανασφάλειάς σου, προκειμένου να «εξασφαλιστείς» εφ’ όρου ζωής. Η δεύτερη επιλογή είναι να λειτουργήσεις στα όρια της παρανομίας (=«φακελάκι», «βίσμα», «μίζα», φοροδιαφυγή, μικροπουστιά, «παραθυράκι» κλπ.) προκειμένου να αντιμετωπίσεις μόνος σου τον «εχθρό» (το παντοδύναμο, πολυπλόκαμο και διεφθαρμένο Κράτος) και να επιβιώσεις σε συνθήκες κατάφορης κοινωνικής αδικίας. Δυστυχώς, δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. Ή τουλάχιστον εγώ δεν τον βλέπω.

4. Η κρατούσα νοοτροπία. Όλα τα παραπάνω, χτυπημένα στο σέικερ, δημιουργούν την νεοελληνική νοοτροπία, η οποία βασίζεται σε τρεις σταθερές: α) Ο Ατομισμός (δεν μπορείς να σκεφτείς το «Εμείς», γιατί πολύ απλά... δεν υπάρχει «Εμείς»: Γύρω σου υπάρχουν μόνο αντίπαλοι – το Κράτος και τα άλλα «Εγώ». Άρα κοιτάς μόνο την πάρτη σου.) β) Ο Φθόνος (η συνολική αίσθηση της κοινωνικής αδικίας οδηγεί στο μηδενιστικό συμπέρασμα ότι αυτός που «τα κατάφερε» σίγουρα δεν το άξιζε, αλλά συμμάχησε με το «κακό» – άρα, έχεις κάθε λόγο να τον φθονείς και να θέλεις την καταστροφή του, κι ας είναι ο γείτονάς σου) γ) Η Συνομωσιολογία (κάποιοι «Άλλοι», που είναι παντοδύναμοι και πανούργοι, κινούν τα νήματα από το παρασκήνιο – Αμερικάνοι, Ε.Ε., Εβραίοι, Τούρκοι, Αλβανοί, ο Πάππας, οι Ιλουμινάτοι, το Παρακράτος, η CIA / MIT / MOSSAD, διάλεξε ό,τι θέλεις – άρα δεν υπάρχει κανένα απολύτως περιθώριο αντίδρασης για σένα. Κι αυτό είναι το αποτελεσματικότερο κατασταλτικό / υπνωτικό «χάπι» που έχει υπάρξει ποτέ, η καλύτερη δικαιολογία για να μην κάνεις ΤΙΠΟΤΑ και απλά να παραμείνεις απαθής στον άνετο καναπέ σου).

5. Η Απόλυτη Επιβεβαίωση. Το Κράτος φροντίζει να επιβεβαιώνει, διαρκώς και με απόλυτο τρόπο, όλα τα παραπάνω: Την ώρα που ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός από σφαίρα φασίστα Αστυνομικού, οι συνάδελφοί του της «ζαρντινιέρας» πέφτουν στα μαλακά, με ποινές της πλάκας. Την ώρα που το 80% της κοινής γνώμης πιστεύει ότι «το Βατοπέδι είναι μεγάλο σκάνδαλο», ο πρωθυπουργός το «κουκουλώνει», αρνείται τη διερεύνηση της υπόθεσης και απορρίπτει το αυτονόητο: τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής. Την ώρα που εσύ πιάνεσαι με έναν μπάφο και πας καρφί στη φυλακή, η Δικαιοσύνη «χαϊδεύει» τον πρώην υπουργό και σύμβουλο του πρωθυπουργού που «προστάτευε» χασισοκαλλιεργητή – ψηφοφόρο του. Την ώρα που ο μισθός σου είναι 600 ευρώ το μήνα (και δουλεύεις σαν σκύλος), η σύζυγος του υπουργού βγάζει 2 εκατομμύρια ευρώ για μια «βρώμικη» υπογραφή. Την ώρα που εδώ και χρόνια σε «πιπιλάνε» ότι «το ασφαλιστικό πνέει τα λοίσθια και κινδυνεύει η σύνταξή σου», αποκαλύπτεται ότι κάποιοι «κολλητοί» έφαγαν ότι είχε απομείνει και μένουν μέχρι σήμερα ατιμώρητοι! Όλα αυτά (και εκατοντάδες άλλα παραδείγματα) πείθουν ακόμα και τον πιο αφελή ή καλοπροαίρετο, ότι στη χώρα αυτή υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ότι κυριαρχεί η αδικία. Ότι δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν. Ότι αν φερθείς σωστά, θα είσαι απλά Ο ΜΑΛΑΚΑΣ.

6. Η Σπασμένη Βιτρίνα / Η Καμμένη Τράπεζα. Η μολότωφ και η πέτρα είναι απλά το φυσικό επακόλουθο. Σημάδι υγείας, αντίδρασης και αντίστασης. Κάποιοι είναι ακόμα ζωντανοί και αντιστέκονται, είτε με σωστό, είτε με λάθος τρόπο. Πάντως, αντιστέκονται. Και είτε σ’ αρέσει, είτε όχι, ο 15χρονος δεν ξέρει να γράφει άρθρα, ούτε να συλλέγει υπογραφές, ούτε να κάνει διαλέξεις σε αίθουσες ξενοδοχείων. Αυτός είναι ο τρόπος αντίδρασής του στην αδικία – άλλωστε, δεν του έμαθες ποτέ και κάποιον άλλο τροπο. Μην δέχεσαι την υποκρισία περί «καημένων καταστηματαρχών του ιστορικού κέντρου». Κι αυτοί ανήκουν στον «φαύλο κύκλο» – με την ακραία ακρίβειά τους κάνουν τη γενιά των 600 ευρώ να αισθάνεται ακόμα πιο δυστυχισμένη. Αυτό που εννοώ, είναι ότι ακόμα και τα λεγόμενα «θύματα των κουκουλοφόρων» δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Έβαλαν – κι αυτοί/κι εσύ/κι εγώ – το πετραδάκι τους για να φτάσει η χώρα εκεί που είναι σήμερα. Είναι οι ίδιοι (όπως και πολλοί άλλοι), που όπλισαν το χέρι του 15χρονου με μια πέτρα. Είναι (και αυτοί) κομμάτι της αιτίας που δημιουργεί το πρόβλημα.

Όπως είπα και πριν, δεν ξέρω αν συμφωνείς ή διαφωνείς με όλα αυτά. Αυτό, όμως, που θέλω οπωσδήποτε από σένα είναι να αποδεχθείς το μερίδιο της ευθύνης σου για το σημερινό κατρακύλισμα. Αν το κάνεις, σε υποδέχομαι με χαρά σ’ αυτό το Ιστολόγιο – και θα έχουμε να πούμε πολλά, από ‘δω και μπρος. Αν, πάλι, δεν είσαι διατεθειμένος να το κάνεις, σε παρακαλώ κλείσε αμέσως αυτή τη σελίδα και γύρνα γρήγορα στον καναπέ σου. Μέχρι να στον κάψουν κι αυτόν, μια φωτεινή νύχτα, που δεν θ' αργήσει να 'ρθει. Ίσως μόνο τότε θα ξυπνήσεις και θα «κόψεις» τα χάπια.