"Ο Παιδονόμος"

Όποιος έκανε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και στα «καυτά σημεία» των επετειακών επεισοδίων του τριημέρου που πέρασε, σίγουρα παρατήρησε ένα πράγμα – ακουγόταν από τα στόματα όλων των περαστικών που παρακολουθούσαν τον πετροπόλεμο μεταξύ «εξεγερμένων» και «κατασταλτικών μηχανισμών»: Ότι στην συντριπτική τους πλειονότητα οι νεαροί ήταν ανήλικοι. Παιδάκια από 13, 14, 15 έως 18 ετών, μαθητές Γυμνασίου ή Λυκείου. Οι υπόλοιποι ήταν μέχρι 22, άντε 23 χρόνων.

(Ένας συμπαθής ασπρομάλης παππούς με πλησιάζει καθώς παρακολουθώ τις «εχθροπραξίες» της Δευτέρας, στη γωνία Ακαδημίας και Ασκληπιού: «Ρε σκότωμα θέλουν τα κωλόπαιδα!...» φωνάζει εξοργισμένος. Τον κοιτάζω στα μάτια και του ψιθυρίζω εμπιστευτικά: «Να σου πω. Είσαι σίγουρος ότι ΔΕΝ είναι εκεί μέσα και ο ΕΓΓΟΝΟΣ σου;». Το βλέμα του αλλάζει απότομα. Σκοτεινιάζει, σηκώνει τους ώμους: «Χμμ. Δεν ξέρω. Μπορεί και να ‘ναι. Δεν ξέρω. Τί να πω; Έτσι όπως τα κάναμε...». Φεύγει προβληματισμένος. Όντως, ήταν πιθανό. Οι ταραξίες δεν είχαν κέρατα και σουβλερά δόντια, ούτε και γαμψά νύχια. Δεν ήταν τέρατα. Ήταν πιτσιρικάδες. Απλοί, καθημερινοί, συμπαθητικοί πιτσιρικάδες. Σαν τα ανήψια μου ή σαν τα παιδιά ενός φιλικού μου ζευγαριού. Ή τα παιδιάκια της οικογένειας μεταναστών που ζουν στην απέναντι πολυκατοικία. Ή τα παιδιά μιας κοσμηματοπώλη της Βουκουρεστίου. Με φόρμες, αθλητικά παπουτσάκια και hoodies. Με ipod, backpack και skate. Απλά, είχαν καλύψει τα πρόσωπά τους με μαντήλια και μάσκες για τα «χημικά» και για τα «χοιρινά», όπως τα λένε. Όμως, τα λιγνά και μικροκαμωμένα παιδικά κορμιά τους φαίνονταν ξεκάθαρα. Σε όποιον είχε την ψυχραιμία να τα δει).

Κι εδώ μπαίνει το σκληρό ΕΡΩΤΗΜΑ, Κύριε: Όταν ο γιός σου ή η κόρη σου, στα 15 ή τα 16 του/της ή στα 18 του/της, δείχνει ότι «παραστράτησε» - έγινε hooligan ή κάπνισε ένα μπάφο ή έσπασε μια βιτρίνα σε μαθητική πορεία ή έδειρε έναν συμμαθητή του/της – και μάλιστα σε μια χώρα με υπερτριακονταετή παράδοση στα μπάχαλα, ποιά θα πρέπει να είναι η αντίδρασή σου ως υπεύθυνος γονέας; Διαλέγεις και παίρνεις:

Α) Τον/την σπας στο ξύλο, με κλωτσιές, μπουνιές και χαστούκια, ουρλιάζοντας βρισιές που τις ακούει όλη η γειτονιά. Ξεστομίζεις απειλές τύπου «θα σε τσακίσω, κωλόπαιδο», με μίσος στα μάτια σου. Τον/την κλειδώνεις στο υπόγειο. Του/της κόβεις τα μαλλιά με τη βία. Τον/την δένεις σε ένα δέντρο. Του/της απαγορεύεις την έξοδο από το σπίτι. Του/της απαγορεύεις να ξαναδεί τους φίλους του/της. Τον/την ξαναδέρνεις «μέχρι να μάθει, μέχρι να βάλει μυαλό». Μηδενική ανοχή.

Ή

Β) Κοιτάς πρώτα να δεις τί έφταιξε και αντιδρά το παιδί σου έτσι. Μιλάς μαζί του, προσπαθείς να το καταλάβεις. Ψάχνεις να βρεις ποιο είναι το πρόβλημα και συζητάς μαζί του τη λύση. Καλείς και τους φίλους του/της, για κουβέντα. Ζητάς τη συνδρομή ενός ειδικού, ψυχολόγου ή κοινωνικού λειτουργού. Του φέρεσαι με αγάπη και με κατανόηση, δεν του/της πας κόντρα. Είναι το παιδί σου, ρε ΜΑΛΑΚΑ! Και φταις κι εσύ γι’ αυτό που συμβαίνει!

Είναι προφανές ότι στην περίπτωση Α η συμπεριφορά είναι φασιστική, αναχρονιστική, τυρρανική και πρωτόγονη, σε σημείο να σηκώνει ακόμα και ποινική δίωξη για κακοποίηση ανηλίκου. Πας φυλακή – και καλά να πάθεις, κτήνος. Οι εφημερίδες γράφουν: «ΠΑ-ΤΕΡΑΣ βασάνιζε τον 14χρονο γιό του γιατί ήταν “κακό παιδί”»...

Στην περίπτωση Β, κάνεις ό,τι θα έκανε κάθε εχέφρων, δημοκρατικός, σύγχρονος και δίκαιος άνθρωπος. Μόνο «μπράβο» θα εισπράξεις τότε. Αν σε καλέσουν σε μια δημόσια εμφάνιση, θα πάρεις συγχαρητήρια απ’ όλους για την ψυχραιμία σου και για το σωστό χειρισμό ενός δύσκολου θέματος. Ο κοινωνικός περίγυρος και η ευρύτερη οικογένεια θα σε συγχαρούν κι αυτοί.

Ναι, καλά το κατάλαβες: Είναι απείρως πιο εύκολο να σαπίσεις στο ξύλο ένα 15χρονο παιδάκι με τη δερμάτινη ζώνη σου, παρά να κάτσεις και να κάνεις συζήτηση μαζί του/της. Ναι, είναι δύσκολο. Θέλει να έχεις δημοκρατική κουλτούρα. Μόρφωση. Υπομονή. Ψυχραιμία. Δύσκολα πράγματα αυτά...

Δυστυχώς, ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. ανήκει καταφανώς στην πρώτη κατηγορία γονέα. Μετά τη συμπεριφορά του κατά το 3ήμερο της 6ης Δεκέμβρη και τις ημέρες που προηγήθηκαν – και το οποίο έκλεισε με μια εντυπωσιακή τηλεοπτική εμφάνιση αισθητικής George W. Bush (ή… Διαμαντόπουλου στην ελληνική ταινία “Νόμος 4000”) – δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Όπερ έδει δείξαι.

Το δεύτερο ερώτημα είναι σε ΠΟΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ανήκει ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοϊδης; Η συμπεριφορά της περίπτωσης Α «φωνάζει» ότι πρόκειται για Δεξιά, συντηρητική, αρτηριοσκληρωτική νοοτροπία, 100%. Όμως, ο ίδιος έχει εκλεγεί ως βουλευτής του Πανελλήνιου ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ Κινήματος, του οποίου ηγείται ο Γ.Α. Παπανδρέου. Και ούτε οι δημοκρατικοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, ούτε και ο Πρόεδρός του, νομίζω, δεν φαίνονται να είναι από τους τύπους που πλακώνουν στις σφαλιάρες τα παιδιά τους, όταν αυτά εξεγείρονται απέναντι σε κάτι που τους ενοχλεί ή τους μαυρίζει τη ζωή. Νομίζω ότι προτιμούν τον ήπιο και ήρεμο δημοκρατικό διάλογο. Ή τη «δημόσια διαβούλευση», σε άψογη νεο-ΠΑΣΟΚική διάλεκτο...

Πόσο μάλλον όταν ο ίδιος ή οι ίδιοι οι γονείς έχουν την αποκλειστική ευθύνη γι’ αυτό, δημιουργώντας την πραγματικότητα που ζει σήμερα ένας 15χρονος πιτσιρικάς.

Πόσο μάλλον όταν ΟΛΟΙ, εκτός από έναν δογματικό ή έναν κρετίνο, μπορούν να καταλάβουν κάτι πολύ απλό:

Πως εν έτει 2010 όταν κουνάς το δάκτυλο σε έναν ανήσυχο πιτσιρικά, όχι μόνο δεν φοβάται, αλλά τσατίζεται περισσότερο.
Και πως όταν λες σε ένα άτακτο παιδί “ΜΗ”, τότε να το ‘χεις σίγουρο ότι θα κάνει ακριβώς ό,τι του απαγόρευσες.

Ειδικά όταν το κάνουν και οι πιο “wild” φίλοι του στο σχολείο.
Ειδικά όταν τα «Δεκεμβριανά» και ο Αλέξης (που έγινε stencil και t-shirt, ένα γνήσιο pop icon επαναστατικότητας και αντίδρασης) αποτελούν πλέον κορυφαίο στοιχείο του urban culture της νεολαίας.

Η συνέχεια του σήριαλ “Ο Παιδονόμος” επί της οθόνης. Και κάτι μου λέει ότι ξέρω από τώρα ΠΟΙΟΣ θα γελοιοποιηθεί στο τέλος…

Υ.Γ.1: Οξύμωρο Νο1: Τα ΜΑΤ αποτελούνται κατά κύριο λόγο από 20χρονα παιδιά της επαρχίας ή της κατώτερης εισοδηματικά τάξης, αν καθίσεις 10 λεπτά δίπλα τους θα το καταλάβεις – και ούτε αυτοί έχουν κέρατα ή σουβλερά δόντια. Άρα, όταν ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. βγαίνει στην τηλεόραση και λέει «θα πατάξουμε τους ταραξίες», ουσιαστικά ΒΑΖΕΙ τους 20χρονους της χώρας να δέρνονται και να σκοτώνονται με τους 15χρονους της χώρας. Συγχαρητήρια. Ό,τι πιο εποικοδομητικό για τη νεολαία...

Υ.Γ.2: Οξύμωρο Νο2: Το 80% των επεισοδίων στην Αθήνα ήταν επιθέσεις εναντίον της Αστυνομίας, γιατί ΚΑΙ η επέτειος αυτή ΚΑΙ τα συνθήματα των εξεγερμένων πιτσιρικάδων στρέφονται εναντίον της Αστυνομίας και της αστυνομικής βίας. Κι εσύ πας να λύσεις το πρόβλημα ΜΕ την Αστυνομία, η οποία είναι ΜΕΡΟΣ του προβλήματος. Δηλαδή, για να σταματήσεις τον χουλιγκανισμό, θα βάλεις τους τύπους της Θύρας 7 να “φυλάνε” τους τύπους της Θύρας 13 και να τους πείσουν ότι “το πέναλτι δεν ήταν πέναλτι”. Έλεος. Δεν το βλέπεις αυτό;

Υ.Γ.3: Οξύμωρο Νο3: Και μετά τις θριαμβολογίες του υπουργού στα Media των εργολάβων ότι «τα καταφέραμε» και «λύσαμε το πρόβλημα», χθες το βράδυ μόνο, κάηκαν καμιά 10αριά αυτοκίνητα στην Αθήνα, 20 κάδοι στα Εξάρχεια, 5 αυτοκίνητα στην υπόλοιπη Ελλάδα, τρεις – τέσσερις επιθέσεις ομάδων μαθητών σε Αστυνομικά Τμήματα, μολότοφ σε μια Τ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας, και 5-6 πορείες πανελλαδικά. Και πάλι συγχαρητήρια, λοιπόν.
Keep up the good work…

Το νέο "Πολυτεχνείο" (& ο συμβολισμός της 6ης Δεκέμβρη)

Πριν από ένα χρόνο, ένας ψυχοπαθής ακροδεξιός δολοφόνος – κρατικός υπάλληλος εκτέλεσε εν ψυχρώ ένα 16χρονο παιδάκι. Ένα παιδάκι που δεν έκανε ΤΙΠΟΤΑ παραπάνω απ’ ότι κάνουν τα περισσότερα παιδιά στην ηλικία του (του γράφοντος και δεκάδων φίλων του συμπεριλαμβανομένων) εδώ και δεκαετίες στην Αθήνα. Μια πόλη με μακρά και ιστορικά δικαιολογημένη αντιαστυνομική / αντιεξουσιαστική ΠΑΡΑΔΟΣΗ, που ξεκίνησε με τον Εμφύλιο στα ‘40s, συνεχίστηκε με τον «χωροφύλακα» στα ‘50s και ‘60s, γιγαντωθηκε με τη Χούντα στα ‘70s και μέσα από δεκάδες περιστατικά κρατικής βίας διατηρείται και γιγαντώνεται μέχρι και σήμερα.

Σε μια χώρα όπου το να τραβάει ένας αστυνομικός πιστόλι εναντίον του διαδηλωτή, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΟ.

Το ότι ο 16χρονος Αλέξης μπορεί να πέταξε (όπως πολλοί υποστηρίζουν) ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι σε ένα περιπολικό δεν λέει απολύτως τίποτα. Αν κάθε φορά που γινόταν αυτό, τα τελευταία 60 χρόνια, ο αστυνομικός πυροβολούσε, σήμερα πιθανότατα θα είχαμε χιλιάδες Αλέξηδες. Και δεκάδες νεκροταφεία εφήβων.

Ο Αλέξης δεν ήταν τρομοκράτης ή αναρχικός ή χούλιγκαν ή οτιδήποτε άλλο. Ήταν απλά ένα παιδάκι 16 χρονών, που συμπεριφέρθηκε ακριβώς όπως χιλιάδες άλλα παιδιά της ηλικίας του. Απέναντι σε μια Αστυνομία που, με ευθύνη της, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, δεν έχει κανένα κύρος και δεν είναι αποδεκτή από ένα τεράστιο ποσοστό πολιτών. Αν δούμε την αποδοχή της Αστυνομίας σε άλλες χώρες της Δύσης και την αποδοχή της στην Ελλάδα, θα καταλάβουμε πολλά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το γεγονός της δολοφονίας και η εξέγερση που ακολούθησε έχει σημαδέψει τις ψυχές μιας τεράστιας μερίδας πολιτών στην Αθήνα, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Για κάποιον νεώτερο από 40 χρονών, είναι η μεγαλύτερη εξέγερση που έχει δει ποτέ του, είναι το δικό του «Πολυτεχνείο» ή η «11η Σεπτεμβρίου της Αθήνας».

«Μια νύχτα σαν το τέλος του κόσμου», όπως την περιγράφει στους στίχους της μια καλή μου φίλη, όπου όλοι αισθανθήκαμε ότι γράφεται Ιστορία. Μαύρη σελίδα, σίγουρα. Αλλά και σίγουρα Ιστορία. Στιγμές, στους δρόμους της πόλης, που νόμιζες ότι δεν έχει μείνει πια τίποτα όρθιο. Ότι η οργή ξεχείλισε. Σκηνές που ποτέ δεν είχαμε ξαναδεί. Σκηνικό πολέμου. Τίποτα δεν είναι ίδιο μετά από αυτό. Η 6η Δεκέμβρη, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι ένας τεράστιος «κόμπος» στο ιστορικό timeline της νεώτερης Ελλάδας.

Εκτός από τα ΜΜΕ των κρατικών εργολάβων και τους στοχοποιημένους (και άρα μη αντικειμενικούς) εγχώριους δημοσιογράφους που μιλούσαν για «αλήτες που τα σπάνε χωρίς λόγο», ΟΛΟΣ ο υπόλοιπος πλανήτης, τα διεθνή MME και ο απλός κόσμος, έκαναν τη σωστή, την αυτονόητη ανάλυση: Η εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη δεν ήταν παρά μια αφορμή για να ξεσπάσει η νεολαία της πόλης και ολόκληρης της χώρας, ενάντια στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει και τα αδιέξοδα που της δημιούργησαν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης. Όταν:

1) Η Δεξιά κυβέρνηση συμπεριφέρεται αυταρχικά και βίαια
2) Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια είναι διαλυμένα και παράγουν ανέργους
3) Η ανεργία των νέων φτάνει στο 25%
4) Οι μισθοί των νέων είναι κολλημένοι στα 600 ευρώ
5) Οι μετανάστες ζουν το δικό τους Γολγοθά και βασανίζονται στα Α.Τ.
6) Το κράτος αρνείται την υπηκοότητα σε ανθρώπους που γεννήθηκαν εδώ
6) Τα δεκάδες σκάνδαλα διαφθοράς είναι στην τηλεόραση κάθε βράδυ

...και μέσα σ’ όλα αυτά ένα κάθαρμα σηκώνει το περίστροφό του και σκοτώνει έναν ΑΣΧΕΤΟ 16χρονο χωρίς κανένα λόγο, τότε, συγνώμη κιόλας, αλλά αυτό που ακολούθησε ήταν απολύτως φυσιολογικό, αναμενόμενο και δικαιολογημένο.

Θα τολμούσα να πω ότι ΑΝ κανένας νέος δεν αντιδρούσε σ’ αυτό το σκηνικό με αντι-βία, ΑΝ γύριζαν απλά στα σπίτια τους εκείνο το βράδυ, σαν να μην συνέβη τίποτα, τότε θα έπρεπε να θεωρήσουμε τη χώρα μας, την πόλη μας και τη νεολαία μας, ΚΛΙΝΙΚΑ ΝΕΚΡΗ. Αν οι 16χρονοι και μεγαλύτεροι, μαζί με τους αδικημένους και καταπιεσμενους μετανάστες δεν έκαιγαν την Αθήνα, θα ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη ότι δεν έχουμε κανένα μέλλον. Ότι έχουμε όλοι υποταχθεί σε μια κακή μοίρα, σε ένα μαύρο αύριο. Ότι έχουμε πέσει σε απόλυτη απάθεια. Θα σήμαινε ότι δεν υπάρχει ή δεν έχει μείνει ούτε ψίγμα επαναστατικότητας στους νέους. Και μια χώρα με αποχαυνωμένους και παθητικούς νέους δεν έχει κανένα, μα κανένα μέλλον.

Δεν έχει ούτε καν ΠΑΡΟΝ.

Άλλωστε, αυτή εδώ η χώρα πάντα ήταν περήφανη για τους ξεσηκωμούς της. Του ’21, του ’40, του ’74. Τους γιορτάζουμε ακόμα και σήμερα. «Του Έλληνος ο τράχυλος ζυγό δεν υπομένει». Όταν οι άνθρωποι αυτής της γης φτάνουν στο «αμήν», δεν αντέχουν άλλο και ξεσηκώνονται. Αυτό ακριβώς έγινε και το Δεκέμβρη του ’08. Ας το συνειδητοποιήσουμε.

Ήταν και κάτι άλλο, όμως, που μας κάνει όλους αλληλέγγυους: Εκτός των παραπάνω, η δολοφονία του Αλέξη συμβόλισε ξεκάθαρα και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του νεοελληνικού κράτους, από συστάσεώς του: Τη σχέση μίσους και καχυποψίας μεταξύ του κράτους και του πολίτη. Την κρατική ΑΔΙΚΙΑ.

Ο Κορκονέας συμβολίζει το ανάλγητο, αυταρχικό, παράλογο κράτος – βασανιστή και παντοδύναμο εχθρό, που καταδυναστεύει τον πολίτη του, σε κάθε επαφή μαζί του.

Ο Αλέξης συμβολίζει τον αθώο, «άσχετο» πολίτη, που δεν έχει κάνει τίποτα κακό, όμως την πληρώνει άδικα, χωρίς να φταίει, επειδή τόλμησε να διαμαρτυρηθεί.

Για μένα, ο συμβολισμός αυτός είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρος. Όπως ακριβώς χιλιάδες «άσχετοι» την πληρώνουν καθημερινά στην Ελλάδα, από τους κακούς δρόμους, το οργανωμένο έγκλημα, την ανύπαρκτη αντιναρκωτική πολιτική, τα διαλυμμένα νοσοκομεία, τις διεφθαρμένες δημόσιες υπηρεσίες, τις τράπεζες και πολλά άλλα. Σε ένα βαθμό, είμαστε (ή έχουμε υπάρξει ή θα υπάρξουμε) όλοι Αλέξηδες.

Ο άτυχος πιτσιρικάς απλά βρέθηκε τη λάθος ώρα, στο λάθος σημείο – και βρήκε απέναντί του τον μεγαλύτερο διαχρονικό δυνάστη του πολίτη: Το Κράτος των Ηλιθίων και των Κομπλεξικών. Το αποτέλεσμα ήταν δυστυχώς αναμενόμενο. Άλλο ένα θύμα. Άλλος ένας αδικοχαμένος. Αίμα στο βωμό της νεοελληνικής εγκληματικής μαλακίας.

Το group για τον Αλέξη στο Facebook έφτασε μέσα σε τέσσερις μέρες τα 100.000 μέλη. Οι περισσότερες σχολές της χώρας είναι υπό κατάληψη. Οι διαδηλώσεις έχουν ξεκινήσει εδώ και μέρες. Όλοι μιλάμε γι’ αυτό. Και μιλάμε για ένα ΚΙΝΗΜΑ, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Ένα κίνημα που έχει όλα τα στοιχεία που δημιουργούν ένα κίνημα:

1) Ένα γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας
2) Μια εξέγερση πρωτοφανούς έκτασης και έντασης
3) Έναν νεκρό, αδικοχαμένο ήρωα
4) Τεράστια κοινωνικά προβλήματα που το συνοδεύουν
5) Το πιο ανήσυχο κομμάτι της Νεολαίας στο πλευρό του

Τα μάθατε τα νέα; Η 17η Νοέμβρη πέθανε. Το έχουμε παρατηρήσει όλοι τα τελευταία χρόνια. Και πέθανε γιατί για τη Νεολαία της χώρας, δεν σημαίνει πιά ΤΙΠΟΤΑ. Πέθανε, διότι όλη αυτή η Επανάσταση του ’73 έχει σήμερα καταλήξει είτε στα βουλευτικά έδρανα, είτε στα Βόρεια Προάστια, είτε στους αναπαυτικούς καναπέδες. Πέθανε, διότι για τους νέους η γενιά του Πολυτεχνείου έχει μερίδιο στην κατάρρευση της χώρας και το κράτος – παρωδία στο οποίο όλοι ζούμε σήμερα.

Τα επόμενα 24ωρα οι δρόμοι της Αθήνας θα γεμίσουν από ποτάμια διαδηλωτών. Θα θυμηθούμε όλοι εκείνες τις μέρες, τις «μέρες του Αλέξη». Και ναι, οφείλουμε να θυμόμαστε όλοι αυτή τη Μαύρη Επέτειο, για όσο αναπνέουμε.

Η 6η Δεκέμβρη ΕΙΝΑΙ το «Πολυτεχνείο» της γενιάς μας.

Γιατί όπως η 17η Νοέμβρη του ’73 συμβόλισε, για μια ολόκληρη γενιά, τα αδιέξοδα της εποχής της και τη μάχη απέναντι σε ένα τυρρανικό καθεστώς, έτσι και η 6η Δεκέμβρη του ’08 συμβολίζει τα αδιέξοδα της δικιάς μας γενιάς και την εξέγερση εναντίον όλων αυτών που βίαια μας κρατούν κάτω. Εναντίον ενός τυρρανικού καθεστώτος διαφθοράς, αναξιοκρατίας, κρατικής βίας, αδικίας και κομπλεξισμού.

Άλλωστε, έτσι κάπως μοιάζει μια new age Δικτατορία, εν έτει 2010. Δεν φοράει στρατιωτικό πηλίκιο και χακί στολή, ούτε ακούει εμβατήρια. Φοράει signe ρούχα και ακριβά ρολόγια, ακούει «σκυλάδικα» ή jazz. Όμως, τηρουμένων των αναλογιών, βασανίζει τους πολίτες της το ίδιο σκληρά και απάνθρωπα με τους χειρότερους βασανιστές του ΕΑΤ ΕΣΑ των ‘70s. Και τους δημιουργεί τα ίδια αδιέξοδα και την ίδια απόγνωση, ειδικά στους νέους.

Γι’ αυτό, πάνω απ’ όλα, η 6η Δεκέμβρη είναι η Μαύρη Επέτειος κατά του κακού εαυτού μας. Και κατά μιας σύγχρονης "Δικτατορίας στα σημεία" που κάποιοι κομπλεξικοί, διεφθαρμένοι και αυταρχικοί που ζουν ανάμεσά μας (και θα τους βρεις «χωμένους» σε όλα τα κόμματα και τους θεσμούς) έχουν επιβάλλει στους υπόλοιπους.

Ας είναι η τελευταία φορά που την πληρώνει ένας αθώος, ένας άσχετος.

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ...

Το Placebo του Μάρτη

Η «φήμη» για τον Μάρτη λειτουργούσε εδώ και μέρες στους πεπτωκότες κυβερνήτες της Δεξιάς. «Δεν θα τα καταφέρει ο Γιωργάκης με την οικονομία, τον Μάρτιο θα τον ρίξουμε με την προεδρική εκλογή». Και ξανά λιμουζίνες και πούρα και Κολωνάκια και χλιδές. Και υπουργικά γραφεία a la Chateau de Versailles. Βέβαια, όλα αυτά ψιθυριστά, στο μεταξύ μας, μη μας ακούσουν και παραέξω και μας πάρουν με τις πέτρες...

Το ‘παίζανε, όμως, αυτό το χαρτί, παρ’ ότι καταφανώς πρόκειται περί ανεκδότου, γιατί συσπειρώνει το ρημάδι. Αλλιώς να έχεις τον (έστω και κρυφό) πόθο ότι σε 2-3 μήνες θα αρχίσει πάλι το πάρτι – κι άλλο ότι θα σου πάρει κάτι χρόνια. Το ψιθυρίζανε πολύ και στην εκλογή της Κυριακής, στις ατελείωτες ουρές. Συνεκτική ουσία.

Αυτό δεν αρέσε καθόλου στον Καρατζαφέρη, η συσπείρωση του Σαμαρά του ρούφηξε μέσα σε 48 ώρες το 17% των ψηφοφόρων του (ALCO). Οπότε, αποφάσισε να ακυρώσει το Placebo του Μάρτη, ξεδιαλύνοντας τα πράγματα, με μια εντελώς καρατζαφερικής αισθητικής προβοκατόρικη κίνηση: «Θα κάνουμε εκλογές το Μάρτιο, Αντώνη;». Το βροντερό «όχι» που εισέπραξε το καταχάρηκε. Αυτός ήταν ο στόχος του.

Προφανώς γιατί ούτε κι ο ίδιος θέλει εκλογές – και τί να τις κάνει; Για να του πάρει τους μισούς η Πιο Δεξιά ΝΔ; Άλλωστε, έτσι αποσυσπειρώνει τους ενθουσιασμένος από την εκλογή Σαμαρά οπαδούς της ΝΔ, χαλώντας τους την φαντασίωση του ΠΑΣΟΚικού διαλλείμματος. Και επίσης κρατάει τους υπ’ ατμόν δικούς του στο ισόγειο της πολυκατοικίας: «Μη βιάζεστε να μετακομίσετε, θ’ αργήσει ακόμα ο Αντώνης. Αρχίζει ανακαίνιση τώρα, και θα του πάρει καιρό»...

Ο νέος Χριστόδουλος (& η «κόκκινη γραμμή»)

Είναι η πρώτη φορά, ίσως από το ’93, που πλέον υπάρχει μια σαφής διαχωριστική «κόκκινη γραμμή» ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία. Μια γραμμή που πια δεν επιτρέπει σε κανέναν (πλην του μονότονα δογματικού ΚΚΕ) να ισχυριστεί ότι «όλοι ίδιοι είναι». Γιατί, πολύ απλά, ΔΕΝ είναι. Υπάρχουν μεγάλες και ευδιάκριτες διαφορές.

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν είπε ποτέ ότι είναι Κεντρώος. Οι προσωπικές απόψεις του σε μια σειρά από κεντρικά θέματα (εθνικά, μετανάστευση, δημόσια τάξη, σχέσεις κράτους – εκκλησίας κα.) θεωρούνται άκρως Συντηρητικές / Δεξιές, χωρίς καν το «πασπάλισμα» της μετριοπάθειας του «μεσαίου χώρου», που χρησιμοποίησε ο Κ. Καραμανλής. Στα δε θέματα της οικονομίας ο κρατισμός κυριαρχεί, γεγονός που τοποθετεί τον νέο αρχηγό της Ν.Δ. απέναντι σε φιλελεύθερες λογικές διακυβέρνησης.

Όπως έχει πει ξεκάθαρα, άλλωστε, ο στόχος του δεν είναι να μετακινηθεί προς το Κέντρο για να προσεγγίσει τους Κεντρώους, αλλά το ακριβώς αντίστροφο: Να κάνει sexy και ελκυστική τη Δεξιά Συντήρηση, όπως ο Σαρκοζί και η Μέρκελ, για να κάνει τους Κεντρώους να μετακινηθούν αυτοί προς το μέρος του, αξιολογώντας την πρότασή του ως μια αξιόπιστη λύση διακυβέρνησης. Θα απορροφήσει τα πιο μετριοπαθή στοιχεία του ΛΑΟΣ. Θα φλερτάρει με το «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ (ό,τι έχει απομείνει) και τον Παπαθεμελή. Θα σφικταγκαλιαστεί με την Εκκλησία και τις Τ.Ο. των Ενοριών της.

Είναι ο Σαμαράς ο νέος Χριστόδουλος; Πολύ πιθανόν, αν εκτός των παραπάνω συνυπολογίσει κανείς την λαϊκίστικη ρητορική του δεινότητα. Κι αυτό σημαίνει ότι, όπως ακριβώς και ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος, θα συσπειρώσει γύρω του όλα τα Συντηρητικά στοιχεία της χώρας – και είναι πολλά! Η κίνησή του αυτή θα είναι 100% επιτυχημένη, αφού απέναντί του θα έχει έναν καθαρά liberal, νεωτεριστή και διεθνιστή πρωθυπουργό, ο οποίος με τις προοδευτικές πολιτικές που θα εφαρμόζει, θα αντισυσπειρώνει αυτόματα τον συντηρητικό ψηφοφόρο στη Ν.Δ..

Κατά τη γνώμη μου, έρχεται η στιγμή της μεγάλης πολιτικής σύγκρουσης, της τελικής μάχης ιδεών ανάμεσα στις δύο Ελλάδες. Μιας σύγκρουσης που διεξάγεται αδιάκοπα από την περίοδο Σημίτη μέχρι σήμερα (τότε με αντίπαλον δέος τον «Αρχηγό της Δεξιάς, Χριστόδουλο»), αλλά για πρώτη φορά «θεσμοθετείται» και ξεκαθαρίζει κομματικά στα μάτια των ψηφοφόρων, στο δίλλημμα «Πρόοδος ΠΑΣΟΚ VS Συντήρηση Ν.Δ.». Δύο διαφορετικές ιδεολογίες, δύο διαφορετικές κουλτούρες διακυβέρνησης, δύο διαφορετικές νοοτροπίες.

Οι δύο παλιοί συμφοιτητές και συγκάτοικοι του Amherst College διαφέρουν σε όλα. Τότε, ο Αντώνης ήταν το clean cut παιδί με το μπλέηζερ και το γκρίζο παντελόνι, ενώ ο Γιώργος ήταν ο μουσάτος hippie με την κιθάρα. Μιλάμε, δηλαδή, για μια τεράστια απόσταση, η οποία εξακολουθεί να υπάρχει και σήμερα...

Γιατί η νίκη της Ντόρας ΔΕΝ ΗΤΑΝ αυτονόητη – Part IV

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2009 @ http://re-bootgreece.blogspot.com:

“Το θεωρούν σχεδόν αυτονόητο. Με μια τύπου «Σημίτης ‘04» διαδικασία διαδοχής, η Ντόρα θα πάρει την ηγεσία της Ν.Δ. (….) Για μένα, πάλι, δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Έχοντας θητεύσει στο ρεπορτάζ της Ν.Δ. για περίπου 5-6 χρόνια επί Καραμανλή, για ένα πράγμα δηλώνω απολύτως βέβαιος, γιατί το έχω ζήσει: Η Ν.Δ. είναι μοιρασμένη με... χάρακα και συρματοπλέγματα ανάμεσα στις δύο οικογένειες. Οι Καραμανλήδες (και γενικότερα οι αντι-μητσοτακικοί και υποστηρικτές του λέγκασι του ιδρυτή) είναι περίπου το 50% του κόμματος. Οι Μητσοτάκηδες (όλοι φανατικοί της Αγίας Οικογενείας, ορκισμενοι στο όνομα του Ψηλού και σφικτοδεμένοι σαν «σύστημα») είναι κοντά στο 35%. Και ένα 15% είναι η σκληρή πατριωτική Δεξιά (…) Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο η Ντόρα να σχηματίσει πλειοψηφία μέσα στη Ν.Δ.”.

Νομίζω ότι σήμερα έχω κάθε δικαίωμα να αναφωνήσω το παλιό / γραφικό / cliché της δημοσιογραφίας: «Εδικαιώθημεν»! Η επερχόμενη ήττα των Μητσοτάκηδων ήταν κάτι πολύ προφανές σε μένα, παρ’ ότι α) τα διαπλεκόμενα Media δεν μπορούσαν να το συνειδητοποιήσουν β) ο στενός κομματικός μηχανισμός της ΝΔ δεν μπορούσε να το πιστέψει και γ) η “Αγία Οικογένεια” δεν μπορούσε να το φανταστεί ούτε στους πιο φρικτούς της εφιάλτες.

Πώς την πάτησαν έτσι; Κι όμως, δεν ήταν καθόλου έκπληξη – μια σειρά από πολύ ισχυρούς λόγους οδήγησε τους Μητσοτάκηδες στο χθεσινό αναμενόμενο Βατερλό:

1) Οι “μητσοτακικοί” τα τελευταία 17 χρόνια λειτούργησαν σαν ένα “σκληρό” και “κλειστό” σύστημα μέσα στη Ν.Δ.. Έπαιζαν μόνοι τους, “εμείς και οι άλλοι”, δεν έβαζαν κανέναν άλλο στο παιχνίδι, εκτός κι αν ήταν απολύτως υποτακτικός και έμπειστός τους. Δεν προσπάθησαν καν να αλλάξουν την εικόνα αυτή όταν τα τελευταία 5.5 χρόνια τους δώθηκε η ευκαιρία, συνεχίζοντας επί κυβέρνησης Καραμανλή να δουλεύουν μόνο με τις ορντινάτσες τους. Και όταν πριν από μόλις δύο μήνες άρχισαν να λένε πως “τώρα θα ανοίξουμε τις πόρτες και θα παίξουμε με όλους” κλπ., ΚΑΝΕΙΣ, πολύ φυσιολογικά, δεν τους πίστεψε. Όταν δεν το έκαναν επό 17 χρόνια ευρισκόμενοι στην “απ’ έξω”, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι τώρα που θα βρεθούν στην εξουσία θα το κάνουν; Όλοι ήξεραν ότι πάλι θα παίξουν αυστηρά με τους δικούς τους, όπως έκαναν πάντα.

2) Το “σύστημα” των Μητσοτάκηδων ανέκαθεν ήταν ότι πιο απεχθές και φρικαλέο μέσα στη ΝΔ: Μια παρέα χαμηλής ποιότητας προσωπολατρών του Γέρου και της Ντόρας, μια Καμόρα αποτελούμενη κατά 99.9% από “σφουγκοκωλάριους” και “αυλικούς”, οι οποίοι στρατολογήθηκαν με μοναδικό κριτήριο το πόσο υποτακτικοί και “γλύφτες” της οικογένειας ήταν. Η συμπεριφορά και το ήθος τους, οι βρώμικες επιθέσεις τους σε “αντιφρονούντες” ή “μη υποτακτικούς” όλα αυτά τα χρόνια, έκαναν τους πάντες να τους μισούν και να τους φοβούνται. Νίκη της Ντόρας σήμαινε “μπότα” του απεχθούς “συστήματός” των Μητσοτάκηδων στη Ρηγίλλης. Ποιος το ήθελε αυτό στη ΝΔ; Όπως προέκυψε χθες, κανείς άλλος εκτός από τους ίδιους.

3) Η διαπλοκή και η διαφθορά είναι λέξεις συνυφασμένες με τους Μητσοτάκηδες. Από την υπόπτως μανιώδη υποστήριξη του Πρετεντέρη και του ΔΟΛ (και άλλων διαπλεκόμενων), μέχρι τα τηλεφωνικά κέντρα της Siemens και τον κολλητό τους, Χριστοφοράκο (ο οποίος κάθε μέρα στην ατζέντα του είχε κι από ένα ραντεβού με τη Ντόρα ή τον Κυριάκο...), όλος ο κόσμος ήξερε και είχε συνειδητοποιήσει ότι η «Αγία Οικογένεια» παίζει βρώμικα, από καταβολής της (το ίδιο και οι ορντινάτσες τους). Και σε μια χρονική περίοδο που το τελευταίο πράγμα στον κόσμο που θα μπορούσε να ανεχθεί η κοινωνία είναι η διαπλοκή και η διαφθορά των πολιτικών, οι Μητσοτάκηδες κυκλοφορούσαν και ζητούσαν ψήφο με έναν μεγάλο λεκέ από λάδι στο πουκάμισο...

4) Η λογική του “δακτυλιδιού” από τον Καραμανλή δεν τους βγήκε, γιατί όταν τον έσπρωχναν στον γκρεμό πιέζοντας για εκλογές, δεν μπορούσαν καν να φανταστούν ότι ένας αρχηγός που καταβαραθρώνεται με 11% και γίνεται ο πατέρας της μεγαλύτερης ήττας της Δεξιάς στην Ελλάδα, όχι μόνο δεν μπορεί να μοιράζει… δακτυλίδια, αλλά ούτε καν να πείσει τους πολύ “δικούς του” να στηρίξουν κάποιον υποψήφιο. Η δε αυθόρμητη άρνηση των Μητσοτάκηδων, από καθαρά αντιδημοκρατικά ανακλαστικά, στην πρόταση του Αβραμόπουλου για “εκλογή από τη βάση”, ήρθε να επιβεβαιώσει ότι η Ντόρα ήθελε να πάρει το κόμμα νύχτα, μαζί με την παρέα της, χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Φανέρωσε δε ξεκάθαρα την κουλτούρα της “ιδιοκτησιακής λογικής” που έχουν για το κόμμα: Η “οικογένεια” και το πόπολο. Κι έτσι, το πόπολο, που δεν γουστάρει να μένει στην απ’ έξω, τους τιμώρησε και το ‘φχαριστήθηκε κιόλας…

Κατά τη γνώμη μου (εδώ έρχεται η νέα προφητεία…), η Ντόρα θα φύγει από τη Νέα Δημοκρατία, μαζί με μια ομάδα δικών της. Απλά, γιατί δεν θα αντέξει να είναι ΥΠΟ τον μεγαλύτερο εχθρό της οικογένειάς της. Βεβαίως, δεν πρόκειται να φύγει αμέσως τώρα, για να μην την κατηγορήσουν ότι δεν σέβεται την ετυμηγορία της “βάσης” (παρ’ ότι ακριβώς έτσι είναι), άρα το επόμενο διάστημα θα κάνει το “καλό παιδί”. Θα περιμένει μέχρι το Μάρτιο, για να δει πώς θα τα πάει η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και ποια θα είναι η έκβαση της προεδρικής εκλογής – και μετά, για λόγους ιδεολογικούς, τάχα μου, θα αποχωρήσει με όσους πιστούς θα της έχουν απομείνει, δηλώνοντας ότι “η ΝΔ έχει γείρει Δεξιά” και θα δημιουργήσει ένα μικρό, σφικτό “φιλελεύθερο κόμμα”. Κι έτσι θα συνεχίσει απερίσπαστη, με την ομάδα της, να λειτουργεί όπως λειτουργούσε πάντα: Σαν ένα μικρό, κλειστό μαγαζάκι του τρόμου…

Υ.Γ.: Ο Αντ. Σαμαράς, ένας παλιομοδίτης και ξεπερασμένος πολιτικός, ΔΕΝ κέρδισε τίποτα χθες. Απλά “καβάλησε το κύμα” του αντι-Μητσοτακισμού, ενσωματώνοντας μια ρητορική κατά των “τζακιών” και των “μηχανισμών”, που εκφράζει πλέον πολλούς στη Δεξιά και έτσι συσπείρωσε γύρω του όλους τους εχθρούς της “Αγίας Οικογένειας”, όπως ακριβώς θα γινόταν και με οποιονδήποτε κατέβαινε απέναντι στη Ντόρα. Για να παραφράσω κάτι που είχε πει ο Κώστας Καραμανλής, για να περιγράψει την διαφαινόμενη παντοδυναμία του στις αρχές των ‘00s, «ακόμα και τον... Οφορίκουε να κατεβάσω υποψήφιο, θα κερδίσω σίγουρα». Στην περίπτωσή μας, ο Οφορίκουε έτυχε να είναι ο Αντ. Σαμαράς.

Συνενοχή: Το κλείσιμο του ματιού

Από τα πιο ενοχλητικά και αηδιαστικά νεοελληνικά φαινόμενα. Η προθυμότητα στη συνενοχή. Από τα σαλόνια μέχρι το πεζοδρόμιο.

Ο γιατρός από το Κολωνάκι «κλείνει το μάτι» στον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος που νοικιάζει για ιατρείο. Δηλώνουν το 1/3 του ενοικίου, κλέβουν μαζί την εφορία (=τους υπόλοιπους), με το χαμόγελο στα χείλη. Δύο ευυπόληπτα μέλη της μεγαλοαστικής τάξης απόφασίζουν την ΚΛΕΨΙΑ αμέσως, χωρίς πολλά – πολλά, όπως ακριβώς δυό κακοποιοί του πεζοδρομίου αποφασίζουν, χωρίς πολλά – πολλά, να κλέψουν την τσάντα της γιαγιάς, που περνάει αυτή τη στιγμή το δρόμο. Ποια είναι η διαφορά; Δεν την βρίσκω.

Στην δεύτερη περίπτωση κλέβω τη σύνταξη της γιαγιάς από την τσάντα της. Στην πρώτη, την κλέβω πριν καν φτάσει να μπει στην τσάντα της.

Με τον ίδιο τρόπο, συνεννοούμαστε και σε άλλα θέματα. Με κοινή συνισταμένη την παρανομία, την κλεψιά, την απάτη. Αν είναι να κερδίσουμε κι οι δύο απέναντι στο «κακό κράτος», τότε μπορούμε να κλέψουμε. Είναι απολύτως αποδεκτό. Χαμογελάμε και οι δύο με ικανοποίηση. Τα καταφέραμε. Τους τα πήραμε. Μας τα πήραμε.

Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει ηθική αναστολή. Και γιατί να υπάρχει; Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Του μεγαλογιατρού. Του ιδιοκτήτη μπαρ. Του εργολάβου. Του καταπατητή. Του «μιζαδόρου». Το δίκιο ΜΟΥ. ΑΥΤΟ είναι ΝΟΜΟΣ. Κι έχω και επιχειρήματα γι’ αυτό. Ακόμα κι αν δεν το κάνω εγώ, θα το κάνουν οι άλλοι. Αφού με κλέβουν κι αυτοί. Αφού το κάνουν όλοι. Άλλωστε, για τα παιδάκια μου το κάνω.

Οι νόμοι είναι αποδεκτοί και τους τηρώ μόνο όταν με συμφέρουν. Τότε, είναι σωστοί. Όταν με βλάπτουν; Τότε είναι άδικοι και αντιλαϊκοί. Πείθω ακόμα και το όργανο της τάξης γι’ αυτό – κι αυτός συνένοχος είναι, άλλωστε: «Μη μου κόψεις κλήση για κράνος / ζώνη / παρκάρισμα. Κι εγώ μεροκαματιάρης είμαι, κυρ Αστυνόμε, όπως κι εσύ…». «ΟΚ, άντε φύγε, κι άλλη φορά…».

Λένε πως αυτή η «λογική» έχει τις ρίζες της στην Τουρκοκρατία, όταν οι υπόδουλοι Έλληνες «τα βρίσκανε» μεταξύ τους, εις βάρος του άδικου κατακτητή. Του κοινού εχθρού.

Δεν ξέρω που είναι οι ρίζες, αλλά το άνθος είναι ακόμα και σήμερα κάτω απ’ τη μύτη μας. Και συνεχίζουμε να το ποτίζουμε.

Η επόμενη μέρα του Άρη...

ΕΡ: Γιατί ο Άρης πήγε με τη Ντόρα, αφού α) είναι ξεκάθαρο ότι θα χάσει β) όλοι οι «δικοί του» διαφωνούν γ) ποτέ δεν τα πήγε καλά μαζί της δ) είναι "καραμανλικός";
ΑΠ: Για να είναι, στις 30/11, ο Νο1 εκφραστής της φιλελεύθερης πτέρυγας, μετά τον αναμενόμενο παραγκωνισμό της "ψηλής".
Το είπε και ανοικτά, ο άνθρωπος: «Αποφάσισα με ιδεολογικά κριτήρια και όχι με τις ‘‘φιλίες’’ – και με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα»!..
(Status από το Facebook)