
Όποιος έκανε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και στα «καυτά σημεία» των επετειακών επεισοδίων του τριημέρου που πέρασε, σίγουρα παρατήρησε ένα πράγμα – ακουγόταν από τα στόματα όλων των περαστικών που παρακολουθούσαν τον πετροπόλεμο μεταξύ «εξεγερμένων» και «κατασταλτικών μηχανισμών»: Ότι στην συντριπτική τους πλειονότητα οι νεαροί ήταν ανήλικοι. Παιδάκια από 13, 14, 15 έως 18 ετών, μαθητές Γυμνασίου ή Λυκείου. Οι υπόλοιποι ήταν μέχρι 22, άντε 23 χρόνων.
(Ένας συμπαθής ασπρομάλης παππούς με πλησιάζει καθώς παρακολουθώ τις «εχθροπραξίες» της Δευτέρας, στη γωνία Ακαδημίας και Ασκληπιού: «Ρε σκότωμα θέλουν τα κωλόπαιδα!...» φωνάζει εξοργισμένος. Τον κοιτάζω στα μάτια και του ψιθυρίζω εμπιστευτικά: «Να σου πω. Είσαι σίγουρος ότι ΔΕΝ είναι εκεί μέσα και ο ΕΓΓΟΝΟΣ σου;». Το βλέμα του αλλάζει απότομα. Σκοτεινιάζει, σηκώνει τους ώμους: «Χμμ. Δεν ξέρω. Μπορεί και να ‘ναι. Δεν ξέρω. Τί να πω; Έτσι όπως τα κάναμε...». Φεύγει προβληματισμένος. Όντως, ήταν πιθανό. Οι ταραξίες δεν είχαν κέρατα και σουβλερά δόντια, ούτε και γαμψά νύχια. Δεν ήταν τέρατα. Ήταν πιτσιρικάδες. Απλοί, καθημερινοί, συμπαθητικοί πιτσιρικάδες. Σαν τα ανήψια μου ή σαν τα παιδιά ενός φιλικού μου ζευγαριού. Ή τα παιδιάκια της οικογένειας μεταναστών που ζουν στην απέναντι πολυκατοικία. Ή τα παιδιά μιας κοσμηματοπώλη της Βουκουρεστίου. Με φόρμες, αθλητικά παπουτσάκια και hoodies. Με ipod, backpack και skate. Απλά, είχαν καλύψει τα πρόσωπά τους με μαντήλια και μάσκες για τα «χημικά» και για τα «χοιρινά», όπως τα λένε. Όμως, τα λιγνά και μικροκαμωμένα παιδικά κορμιά τους φαίνονταν ξεκάθαρα. Σε όποιον είχε την ψυχραιμία να τα δει).
Κι εδώ μπαίνει το σκληρό ΕΡΩΤΗΜΑ, Κύριε: Όταν ο γιός σου ή η κόρη σου, στα 15 ή τα 16 του/της ή στα 18 του/της, δείχνει ότι «παραστράτησε» - έγινε hooligan ή κάπνισε ένα μπάφο ή έσπασε μια βιτρίνα σε μαθητική πορεία ή έδειρε έναν συμμαθητή του/της – και μάλιστα σε μια χώρα με υπερτριακονταετή παράδοση στα μπάχαλα, ποιά θα πρέπει να είναι η αντίδρασή σου ως υπεύθυνος γονέας; Διαλέγεις και παίρνεις:
Α) Τον/την σπας στο ξύλο, με κλωτσιές, μπουνιές και χαστούκια, ουρλιάζοντας βρισιές που τις ακούει όλη η γειτονιά. Ξεστομίζεις απειλές τύπου «θα σε τσακίσω, κωλόπαιδο», με μίσος στα μάτια σου. Τον/την κλειδώνεις στο υπόγειο. Του/της κόβεις τα μαλλιά με τη βία. Τον/την δένεις σε ένα δέντρο. Του/της απαγορεύεις την έξοδο από το σπίτι. Του/της απαγορεύεις να ξαναδεί τους φίλους του/της. Τον/την ξαναδέρνεις «μέχρι να μάθει, μέχρι να βάλει μυαλό». Μηδενική ανοχή.
Ή
Β) Κοιτάς πρώτα να δεις τί έφταιξε και αντιδρά το παιδί σου έτσι. Μιλάς μαζί του, προσπαθείς να το καταλάβεις. Ψάχνεις να βρεις ποιο είναι το πρόβλημα και συζητάς μαζί του τη λύση. Καλείς και τους φίλους του/της, για κουβέντα. Ζητάς τη συνδρομή ενός ειδικού, ψυχολόγου ή κοινωνικού λειτουργού. Του φέρεσαι με αγάπη και με κατανόηση, δεν του/της πας κόντρα. Είναι το παιδί σου, ρε ΜΑΛΑΚΑ! Και φταις κι εσύ γι’ αυτό που συμβαίνει!
Είναι προφανές ότι στην περίπτωση Α η συμπεριφορά είναι φασιστική, αναχρονιστική, τυρρανική και πρωτόγονη, σε σημείο να σηκώνει ακόμα και ποινική δίωξη για κακοποίηση ανηλίκου. Πας φυλακή – και καλά να πάθεις, κτήνος. Οι εφημερίδες γράφουν: «ΠΑ-ΤΕΡΑΣ βασάνιζε τον 14χρονο γιό του γιατί ήταν “κακό παιδί”»...
Στην περίπτωση Β, κάνεις ό,τι θα έκανε κάθε εχέφρων, δημοκρατικός, σύγχρονος και δίκαιος άνθρωπος. Μόνο «μπράβο» θα εισπράξεις τότε. Αν σε καλέσουν σε μια δημόσια εμφάνιση, θα πάρεις συγχαρητήρια απ’ όλους για την ψυχραιμία σου και για το σωστό χειρισμό ενός δύσκολου θέματος. Ο κοινωνικός περίγυρος και η ευρύτερη οικογένεια θα σε συγχαρούν κι αυτοί.
Ναι, καλά το κατάλαβες: Είναι απείρως πιο εύκολο να σαπίσεις στο ξύλο ένα 15χρονο παιδάκι με τη δερμάτινη ζώνη σου, παρά να κάτσεις και να κάνεις συζήτηση μαζί του/της. Ναι, είναι δύσκολο. Θέλει να έχεις δημοκρατική κουλτούρα. Μόρφωση. Υπομονή. Ψυχραιμία. Δύσκολα πράγματα αυτά...
Δυστυχώς, ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. ανήκει καταφανώς στην πρώτη κατηγορία γονέα. Μετά τη συμπεριφορά του κατά το 3ήμερο της 6ης Δεκέμβρη και τις ημέρες που προηγήθηκαν – και το οποίο έκλεισε με μια εντυπωσιακή τηλεοπτική εμφάνιση αισθητικής George W. Bush (ή… Διαμαντόπουλου στην ελληνική ταινία “Νόμος 4000”) – δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Όπερ έδει δείξαι.
Το δεύτερο ερώτημα είναι σε ΠΟΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ανήκει ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοϊδης; Η συμπεριφορά της περίπτωσης Α «φωνάζει» ότι πρόκειται για Δεξιά, συντηρητική, αρτηριοσκληρωτική νοοτροπία, 100%. Όμως, ο ίδιος έχει εκλεγεί ως βουλευτής του Πανελλήνιου ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ Κινήματος, του οποίου ηγείται ο Γ.Α. Παπανδρέου. Και ούτε οι δημοκρατικοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, ούτε και ο Πρόεδρός του, νομίζω, δεν φαίνονται να είναι από τους τύπους που πλακώνουν στις σφαλιάρες τα παιδιά τους, όταν αυτά εξεγείρονται απέναντι σε κάτι που τους ενοχλεί ή τους μαυρίζει τη ζωή. Νομίζω ότι προτιμούν τον ήπιο και ήρεμο δημοκρατικό διάλογο. Ή τη «δημόσια διαβούλευση», σε άψογη νεο-ΠΑΣΟΚική διάλεκτο...
Πόσο μάλλον όταν ο ίδιος ή οι ίδιοι οι γονείς έχουν την αποκλειστική ευθύνη γι’ αυτό, δημιουργώντας την πραγματικότητα που ζει σήμερα ένας 15χρονος πιτσιρικάς.
Πόσο μάλλον όταν ΟΛΟΙ, εκτός από έναν δογματικό ή έναν κρετίνο, μπορούν να καταλάβουν κάτι πολύ απλό:
Πως εν έτει 2010 όταν κουνάς το δάκτυλο σε έναν ανήσυχο πιτσιρικά, όχι μόνο δεν φοβάται, αλλά τσατίζεται περισσότερο.
Και πως όταν λες σε ένα άτακτο παιδί “ΜΗ”, τότε να το ‘χεις σίγουρο ότι θα κάνει ακριβώς ό,τι του απαγόρευσες.
Ειδικά όταν το κάνουν και οι πιο “wild” φίλοι του στο σχολείο.
Ειδικά όταν τα «Δεκεμβριανά» και ο Αλέξης (που έγινε stencil και t-shirt, ένα γνήσιο pop icon επαναστατικότητας και αντίδρασης) αποτελούν πλέον κορυφαίο στοιχείο του urban culture της νεολαίας.
Η συνέχεια του σήριαλ “Ο Παιδονόμος” επί της οθόνης. Και κάτι μου λέει ότι ξέρω από τώρα ΠΟΙΟΣ θα γελοιοποιηθεί στο τέλος…
Υ.Γ.1: Οξύμωρο Νο1: Τα ΜΑΤ αποτελούνται κατά κύριο λόγο από 20χρονα παιδιά της επαρχίας ή της κατώτερης εισοδηματικά τάξης, αν καθίσεις 10 λεπτά δίπλα τους θα το καταλάβεις – και ούτε αυτοί έχουν κέρατα ή σουβλερά δόντια. Άρα, όταν ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. βγαίνει στην τηλεόραση και λέει «θα πατάξουμε τους ταραξίες», ουσιαστικά ΒΑΖΕΙ τους 20χρονους της χώρας να δέρνονται και να σκοτώνονται με τους 15χρονους της χώρας. Συγχαρητήρια. Ό,τι πιο εποικοδομητικό για τη νεολαία...
Υ.Γ.2: Οξύμωρο Νο2: Το 80% των επεισοδίων στην Αθήνα ήταν επιθέσεις εναντίον της Αστυνομίας, γιατί ΚΑΙ η επέτειος αυτή ΚΑΙ τα συνθήματα των εξεγερμένων πιτσιρικάδων στρέφονται εναντίον της Αστυνομίας και της αστυνομικής βίας. Κι εσύ πας να λύσεις το πρόβλημα ΜΕ την Αστυνομία, η οποία είναι ΜΕΡΟΣ του προβλήματος. Δηλαδή, για να σταματήσεις τον χουλιγκανισμό, θα βάλεις τους τύπους της Θύρας 7 να “φυλάνε” τους τύπους της Θύρας 13 και να τους πείσουν ότι “το πέναλτι δεν ήταν πέναλτι”. Έλεος. Δεν το βλέπεις αυτό;
Υ.Γ.3: Οξύμωρο Νο3: Και μετά τις θριαμβολογίες του υπουργού στα Media των εργολάβων ότι «τα καταφέραμε» και «λύσαμε το πρόβλημα», χθες το βράδυ μόνο, κάηκαν καμιά 10αριά αυτοκίνητα στην Αθήνα, 20 κάδοι στα Εξάρχεια, 5 αυτοκίνητα στην υπόλοιπη Ελλάδα, τρεις – τέσσερις επιθέσεις ομάδων μαθητών σε Αστυνομικά Τμήματα, μολότοφ σε μια Τ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας, και 5-6 πορείες πανελλαδικά. Και πάλι συγχαρητήρια, λοιπόν.
Keep up the good work…
+of+_MG_2711.jpg)