Γιατί η νίκη της Ντόρας ΔΕΝ είναι αυτονόητη - Part II

Μέχρι στιγμής – και αφού ολοκληρώθηκε και το Συνέδριο – η ανάλυσή μου στο προηγούμενο post επιβεβαιώνεται. Είχα πει ότι από την εμπειρία μου στο ρεπορτάζ της ΝΔ, τα ποσοστά μεταξύ των δύο οικογενειών είναι Καραμανλήδες 50%, Μητσοτάκηδες 30% και Δεξιοί 20% (που πάνε συνήθως με τους Καραμανλήδες, αφού οι Μητσοτάκηδες είναι πιο λίμπεραλ). Και ότι η Ντόρα δεν θα καταφέρει να πάρει την πλειοψηφία σ’ αυτό το κόμμα, μ’ αυτούς τους συσχετισμούς.

Όσο ήταν στην κούρσα ο Αβραμόπουλος, είχαμε τη Ντόρα στο 35%, τον Σαμαρά στο 25%, τον Αβραμόπουλο στο 20%, τον Ζορρό στο 10% και 10% αναποφάσιστοι. Δηλαδή:

• 35% οι Μητσοτάκηδες, που αυξήθηκαν λίγο, λόγω ευκαιριακών συμμαχιών, μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας της Ντόρας, όταν ακόμα φαινόταν ότι θα κερδίσει άνετα την αρχηγία.
• 45% οι Καραμανλήδες, μοιρασμένοι ανάμεσα στον υποψήφιο της αρεσκείας τους, Αντώνη ή Δημήτρη.
• 20% Δεξιοί, εκ των οποίων οι μισοί πάνε στον Ζορρό και οι άλλοι το σκέφτονται. Όλο αυτό το παραδοσιακό, ανένταχτο Δεξιό 20% είναι σαφώς πιο κοντά στον Αντώνη (εμμονές στα εθνικά θέματα κλπ.).

Μόλις έφυγε από την κούρσα ο Αβραμόπουλος, συνέβη το απολύτως αναμενόμενο:

• 40% οι Μητσοτάκηδες, αφού η Ντόρα πήρε ό,τι είχε να πάρει από τον Αβραμόπουλο: ένα μικρό κομμάτι Καραμανλικών της άμεσης επιρροής του Καραμανλή, ο οποίος έχει δεσμευθεί ότι θα τη στηρίξει και έτσι της «έστειλε» και τους τελευταίους που είχε.
• 40% οι Καραμανλήδες, συσπειρωμένοι πλέον γύρω από τον Αντώνη, μετά και την προσχώρηση του μεγαλύτερου κομματιού των καραμανλογενών Αβραμοπουλικών.
• 13% ο Ζορρό, που κάτι τσίμπησε κι αυτός από το 10% των Δεξιών αναποφάσιστων, οι οποίοι μειώθηκαν στο 7%.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι η Ντόρα έχει σχεδόν πιάσει «ταβάνι». Ό,τι είχε να πάρει το πήρε, με τη στήριξη του αδύναμου Κ. Καραμανλή (τον οποίο, πλέον, οι Καραμανλήδες δεν ακούνε, ούτε παραδέχονται). Το μεγαλύτερο κομμάτι του 20% των αναποφάσιστων Δεξιών που ακόμα διακυβεύεται ΔΕΝ πρόκειται να πάει σ’ αυτήν αλλά στον Αντώνη. Ειδικά όσο ο Αντώνης τους φλερτάρει («πρέπει να συσπειρώσουμε τον παραδοσιακό κόσμο μας») και η Ντόρα ανοίγεται στο Κέντρο («πρέπει να κερδίσουμε τη μάχη του Κέντρου»). Άλλωστε, άν ήταν φιλικοί προς τους Μητσοτάκηδες θα είχαν ήδη πάει εκεί. Προφανώς, δεν είναι και ούτε θα γίνουν στο τέλος, εκτός από λίγους.

Έτσι, στο Β’ Γύρο, που ο Ζορρό θα έχει βγει απ’ τη μέση, οι δημοσκοπήσεις βλέπουν Σαμαρά στο 50% (έχοντας απορροφήσει τους περισσότερους «Μακεδονομάχους» του Ζορρό και τους αναποφάσιστους), ενώ η Ντόρα θα μείνει στο 45%, παίρνοντας και τους τελευταίους πιθανούς συμμάχους της.

Πώς φτάνουν εκεί τα πράγματα; Αν η Ντόρα ήθελε να κερδίσει αυτή την εκλογή, θα έπρεπε να επιδιώξει ανοικτή ψηφοφορία, όπως στο ΠΑΣΟΚ, χωρίς να χρειάζεται να γίνεις μέλος. Εκεί, θα είχε την ευκαιρία να φέρει κάποιο Κεντρώο κοινό να την ψηφίσει (από εκσυγχρονιστική συνείδηση), ενώ ο Αντώνης δεν θα είχε καμμία τύχη, αφού δεν γοητεύει τον Κεντρώο ψηφοφόρο. Όμως, με την εμμονή της να ψηφίζουν μόνο όσοι γράφονται μέλη, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. Γιατί;

Ξέρετε εσείς κάποιον μετριοπαθή Κεντρώο που σήμερα «γοητεύεται» και ψήφισε τον Γ. Παπανδρέου, που θα σηκωθεί από το σπίτι του Κυριακάτικα και θα πάει να γραφτεί... μέλος μιας μισοδιαλυμμένης ΝΔ, που βρίσκεται στο μέσο μιας σφαγής, που μπορεί ακόμα και να διασπαστεί - και να «χρωματίσει» τον εαυτό του μπλε (ενώ δεν είναι) στο ξεκίνημα μιας τουλάχιστον 4ετους πράσινης κυβέρνησης, την οποία μόλις εξέλεξε και εμπιστεύεται; Εγώ δεν ξέρω κανέναν.

Άρα, αυτοί που θα ψηφίσουν είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι / εμπλεκόμενοι, που είναι ήδη «χρωματισμένοι» μπλε. Και σ’ αυτούς τα ποσοστά είναι όπως τα είπαμε παραπάνω: 50% Καραμανλήδες.

Γιατί το έκανε αυτό η Ντόρα στον εαυτό της; Δεν έχω καταλάβει ακόμα. Ίσως από εμμονή στον έλεγχο του σώματος και τον μηχανισμό, η μηχανιστική, πελατειακή αντίληψη της πολιτικής. Ίσως γιατί φοβήθηκε ότι θα πηγαίνουν οι ΠΑΣΟΚοι και θα ψηφίζουν Σαμαρά και Αβραμόπουλο, θεωρώντας τους πιο εύκολους αντιπάλους για τον Γ. Παπανδρεου.

Εκτός κι αν έχει κάτι άλλο, πιο σατανικό στο μυαλό της. Τότε, θα της βγάλω το καπέλο...

Πλ. Αγ. Παντελεήμονα VS Πλ. Εξαρχείων

Χθες ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ., Μιχάλης Χρυσοχοϊδης έδωσε επιτέλους λύση σε ένα τεράστιο πρόβλημα. Αποκατέστησε τη νομιμότητα και την τάξη στην πλατεία του Αγ. Παντελεήμονα, διώχνοντας τους ακροδεξιούς που εδώ και ένα χρόνο είχαν κάνει κατάληψη, εξαπολύοντας καθημερινά επιθέσεις κατά μεταναστών και δημιουργώντας κλίμα τρομοκρατίας στους κατοίκους της περιοχής. Είναι μια κίνηση που αξίζει επαίνων. Όλοι την υποδεχθήκαμε με ανακούφιση και ικανοποίηση. Μπράβο, λοιπόν, γι’ αυτό.

Θα ρωτήσει, όμως, κάποιος: “Καλά, τόσες μέρες μας λες ότι η αστυνομοκρατία και η καταστολή δεν είναι η λύση (στα Εξάρχεια) και τώρα επικροτείς την ίδια πρακτική στον Αγ. Παντελεήμονα”; Η απάντηση είναι απλή: Δεν είναι όλες οι πλατείες ίδιες!

Στην περίπτωση του Αγ. Παντελεήμονα, έχεις να κάνεις με εκατό ανεγκέφαλους ακροδεξιούς, φανατισμένους, ξενόφοβους και κομπλεξικούς, χωρίς κανένα έρεισμα στην κοινωνία. Που η μόνη δύναμή τους είναι τα “μπράτσα”, τα ρόπαλα και τα μαχαίρια. Που ο μόνος λόγος που τους οδηγεί να τα κάνουν, είναι η ψυχοπάθειά τους.

Στην περίπτωση της πλ. Εξαρχείων, όμως, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Δεν πρόκειται απλά για εκατό ψυχοπαθείς, αλλά για ένα ολόκληρο κομμάτι της Νεολαίας, το οποίο τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια έχει εξεγερθεί λόγω συγκεκριμένων κοινωνικών προβλημάτων: 25% ανεργία στους νέους. Μισθοί των 600 ευρώ και κρατική διαφθορά εκατομμυρίων. Αστυνομικοί – Ράμπο, ψηφοφόροι του Καρατζαφέρη και της “Χρυσής Αυγής”. Ρατσισμός και επιθέσεις ακροδεξιών. Αυτά έχουν κάνει ένα μεγάλο κομμάτι της Νεολαίας να βγαίνει στους δρόμους και να τα σπάει. Το φαινόμενο, λοιπόν, εδώ είναι μαζικό.

Άρα, προφανέστατα, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με καταστολή, όπως κάνεις με τους εκατό συγκεκριμένους ψυχοπαθείς της “Χρυσής Αυγής” που τους “μαντρώνεις” και τελειώνεις, αλλά μόνο με την εξάλειψη των κοινωνικών προβλημάτων που προκαλούν την εξέγερσή τους. Και τούτο, όχι μόνο διότι οι εξεγερμένοι πιτσιρικάδες δεν είναι ψυχοπαθείς φασίστες (είναι κανονικά παιδιά, που τους έχουμε κάνει να τα πάρουν στο κρανίο), αλλά και γιατί ΠΡΑΚΤΙΚΑ το “αντάρτικο πόλης” που έχουν αρχίσει δεκάδες “πυρήνες” στις γειτονιές της Αθήνας, δεν λύνεται με το να γεμίσεις Αστυνομία τα Εξάρχεια. Σε χτυπάνε στο GANT του Κεφαλαρίου – και γενικά, όπου σε βρουν αφύλακτο.

Ωστόσο, ας μην ξεχνάμε το εξής:

• Στην πλατεία Αγ. Παντελεήμονα το κοινωνικό πρόβλημα ήταν η ανεύθυνη, ανύπαρκτη και απάνθρωπη μεταναστευτική πολιτική και η παρενέργειά του ήταν η εμφάνιση των ακροδεξιών.

• Στην πλατεία Εξαρχείων το κοινωνικό πρόβλημα είναι η ανεργία των νέων, η αστυνομική βία, η κρατική διαφθορά κα. και η παρενέργειά του είναι οι βανδαλισμοί των αναρχικών.

Μπορεί, λοιπόν, πρακτικά να είναι σχετικά εύκολο να “μαζέψεις” τους ακροδεξιούς και να “καθαρίσει” ο Αγ. Παντελεήμονας, ή πολύ πιο δύσκολο πρακτικά να περιορίσεις τους αναρχικούς και να “καθαρίσουν” τα Εξάρχεια, όμως και στις δύο περιπτώσεις έχεις απλά καταπολεμήσει το σύμπτωμα και όχι τη νόσο. Δηλαδή, την παρενέργεια και όχι το ίδιο το κοινωνικό πρόβλημα.

Γ. Παπανδρέου: Αλλαγή πολιτικής στη Δημόσια Τάξη;

“ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ” – Γιώργος Α. Παπανδρέου.

Η δήλωση αυτή είναι ακριβώς ότι περιμέναμε όλοι να ακούσουμε από τον νέο πρωθυπουργό και την κυβέρνηση. Είναι πραγματικά αυτό που “ταιριάζει” με το δημοκρατικό ήθος του Γ. Παπανδρέου και του κοινωνικού “ρεύματος” που τον ψήφισε και σήμερα στέκεται στο πλευρό του και τον στηρίζει. Όλους εμάς, που ελπίζουμε πολλά. Μια λογική η οποία συνιστά απτή αλλαγή πολιτικής σε σχέση με την προηγούμενη συντηρητική και αυταρχική κυβέρνηση της Δεξιάς. Των Μαρκογιαννάκηδων και των Φαυλόπουλων.

Αναρωτιέμαι, όμως, αν αυτό ταιριάζει με την πολιτική "αστυνομοκρατίας" στα Εξάρχεια. Είναι “περισσότερη Δημοκρατία” το να ξυπνάμε κάθε πρωί και να είναι γεμάτος ο τόπος ΜΑΤ, Δ, ΜΕΑ, Ζ, Ειδικούς Φρουρούς; Όχι. Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Η “αστυνομοκρατία” και η λογική της καταστολής είναι μια καθαρά συντηρητική πολιτική. Την οποία εφάρμοσε απέναντι στην διεθνή τρομοκρατία ο G. Bush, απέτυχε οικτρά, και χαρακτηρίστηκε ως «μαύρη σελίδα της Ιστορίας». Ο διάλογος και η διαπραγμάτευση είναι η προοδευτική, δημοκρατική επιλογή. Και αυτή είναι η πολιτική που επέλεξε ο B. Obama, και έχει στο πλευρό του όλο τον πλανήτη.

Σίγουρα, πάντως, η δήλωση του Γ.Α.Π. ταιριάζει με την απόσυρση των φρουρών των Α.Τ., όπως και με τις συστάσεις του Μιχ. Χρυσοχοϊδη προς την 'Ομάδα Δ" για πιο ήπια συμπεριφορά. Κινήσεις που έγιναν ακριβώς μετά τον καταιγισμό τρομοκρατικών χτυπημάτων τις τελευταίες ημέρες. Οι οποίες απέδειξαν ότι η πόλωση και η όξυνση δεν είναι η σωστή επιλογή. Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αυτή τη στιγμή συντελείται ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ στη δημόσια τάξη.

Και το λέω γιατί είμαι σίγουρος ότι η λογική της άγριας κόντρας μεταξύ Μιχ. Χρυσοχοϊδη και τρομοκρατών / αντιεξουσιαστών ΔΕΝ είναι στη φιλοσοφία του Γ. Παπανδρέου και της νέας κυβέρνησης. Και γι’ αυτό μου έκανε τόσο αρνητική εντύπωση, όλο αυτό το διάστημα. Δεν “κόλλαγε”. Δεν ήταν αυτό που περιμέναμε όλοι.

Ας ελπίσουμε ότι όντως αλλάζει…

Ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ, η ψυχολογία και το “οξυγόνο” των περιθωριακών

Θα επισημάνω μια λεπτομέρεια που προφανώς διαφεύγει της αντίληψης του υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Είμαι βέβαιος ότι αυτό συμβαίνει διότι γνωρίζει ελάχιστα την ψυχολογία / ψυχοσύνθεση των βίαιων περιθωριακών ομάδων τις οποίες αντιμάχεται, είτε αυτές προέρχονται από την άκρα αριστερά και τον αντιεξουσιαστικό χώρο, είτε από την άκρα δεξιά.

Από την εμπειρία μου, μπορώ να βεβαιώσω ότι τα άτομα που απαρτίζουν αυτές τις ομάδες έχουν, στην πλειονότητά τους, ένα κοινό χαρακτηριστικό: Είναι άτομα με αναίτια μεγάλο ego, που μισούν την κοινωνία και τις κοινωνικές δομές, διότι θεωρούν ότι δεν τους δίνουν την απαραίτητη σημασία / προσοχή που νομίζουν ότι τους αξίζει, δεν τους εκτιμούν, δεν τους αποδέχονται. Και έτσι, επιλέγουν να περιθωριοποιηθούν και να εκδικηθούν με βίαιο τρόπο την κοινωνία, η οποία τους αγνοεί.

Αυτό που θέλουν να πετύχουν με όλα αυτά είναι να τραβήξουν την προσοχή της κοινωνίας. Να κάνουν τους πάντες, με το ζόρι και μέσα από ακραίες ενέργειες, να ασχοληθούν μαζί τους. Να συζητούν όλοι συνέχεια γι’ αυτούς, στα Media, στα καφενεία και στις γειτονιές. Να είναι το επίκεντρο της προσοχής (επιτέλους, μετά από πολύ «φτύσιμο» στην εφηβική και μετεφηβική τους ηλικία). Να δείξουν στην κοινωνία «ποιοί είναι» και να κάνουν τους πολίτες να αισθανθούν φόβο, δέος και περιέργεια. Να είναι στο επίκεντρο της προσοχής.

Δυστυχώς, ο κ. Μ. Χρυσοχοϊδης αγνοεί αυτή την παράμετρο. Όταν, λοιπόν, από την πρώτη μέρα της ανάληψης των καθηκόντων του και έκτοτε σε καθημερινή βάση, ασχολείται με αυτούς, είτε με δηλώσεις του, είτε με πολιτικές του (πχ. αστυνομοκρατία στα Εξάρχεια), το μόνο που καταφέρνει είναι να παίξει το παιχνίδι τους και να τους δώσει «οξυγόνο». Να τους χαρίσει τεράστια δημοσιότητα (αυτό ακριβώς που έψαχναν), να τους κάνει βασικό θέμα του δημόσιου διαλόγου (ψοφάνε γι’ αυτό), να τους δώσει λόγο ύπαρξης (ότι αντιστέκονται στην κρατική καταστολή).

Άρα, κατά τη γνώμη μου (που στηρίζεται στην εμπειρία μου), όσο ασχολείται μαζί τους, τους απειλεί και οξύνει την ατμόσφαιρα, παρασέρνοντας τα Media, τους bloggers και τους πολίτες, τόσο τους κρατά στη ζωή, τόσο τους «εξιτάρει» και τους ενδυναμώνει. It takes two to tango. Ή επί το ελληνικότερον, «χρειάζονται δύο για να γίνει καυγάς». Και ο κ. Χρυσοχοϊδης παίζει το ρόλο του όπως ακριβώς θα τον ήθελαν και οι περιθωριακές ομάδες.

Έτσι, είμαι σίγουρος ότι κάθε φορά που βγαίνει και κάνει λεονταριστικές δηλώσεις στα Media ή “σκούπες” στα Εξάρχεια, αυτοί πορώνονται και ενδυναμώνονται ακόμα περισσότερο, γιατί επιτέλους όλοι ασχολούνται μαζί τους. Και έτσι, στρατολογούν ή αποκτούν έρεισμα σε μεγαλύτερα κομμάτια της νεολαίας. Το ‘χω δει με τα μάτια μου, γι’ αυτό το λέω.

Περί "Σέχτας"...

Ας δεχθούμε ότι υπάρχουν ορισμένα πράγματα που ενοχλούν πολλούς (και πολύ) στην Ελλάδα: Η διαφθορά, η κρατική αυθαιρεσία, η αστυνομική βία, η φτώχια, οι κοινωνικές ανισότητες, η αδικία, η αναξιοκρατία, ο ρατσισμός. Σε κάθε δημοσκόπηση αυτό καταγράφεται με μεγάλα ποσοστά.

Πώς αντιδρούμε; Ο καθένας με το δικό του τρόπο: Άλλος κάνει κουβέντα στο καφενείο. Άλλος ανοίγει ένα μπλογκ. Άλλος ασχολείται με την πολιτική. Άλλος αδιαφορεί. Άλλος πάει στα Εξάρχεια. Άλλος φεύγει από τη χώρα. Άλλος φτιάχνει μια Μ.Κ.Ο.. Κι άλλος φτιάχνει τη «Σέχτα». Πιο απλά, όλοι αντιδρούμε, όμως το μέγεθος και το είδος της αντίδρασής μας, απέναντι σε κάτι δεδομένα αρνητικό, έχει καθαρά να κάνει με τον ψυχισμό και το ταμπεραμέντο του κάθε ενός.

Όταν γίνεται κάτι χοντρό, ο καφενόβιος βάζει τις φωνές. Ο μπλόγκερ τα «ρίχνει χοντρά» στο ποστ του. Ο πολιτικός κάνει μια σκληρή δήλωση. Ο φευγάτος στέλνει βιογραφικά σε εταιρίες στο Λονδίνο. Ο μπαχαλάκιας σπάει μια βιτρίνα. Ο τύπος της ΜΚΟ παίρνει μια κοινωνική πρωτοβουλία. Και ο τρομοκράτης παίρνει ένα καλάσνικοφ και γαζώνει όποιον βρει μπροστά του, με στολή ή με κρατικό αυτοκίνητο. Δεν τον δικαιολογώ, φυσικά, αλλά απλά καταννοώ γιατί λειτουργεί έτσι.

Το αυτονόητο είναι ότι η εκάστοτε κυβέρνηση προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα, για να σταματήσουν οι φωνές του καφενόβιου, τα σκληρά ποστ του μπλόγκερ κλπ.. Όμως, τι θα συμβεί αν (ενώ τα προβλήματα παραμένουν) η κυβέρνηση αποφασίσει να κλείσει όλα τα καφενεία για να μην γίνεται συζήτηση, όλα τα μπλογκ για να μην γίνεται κριτική, όλα τα αεροδρόμια για να μην φύγει κανένας; Ή τα Εξάρχεια, για να μην μαζεύεται εκεί η αντιδραστική πιτσιρικαρία και σπάει βιτρίνες;

Τότε, ο καθένας που έχει θιγεί, θα αντιδράσει – και θα βρει έναν άλλο δρόμο / τρόπο. Ειδικά όταν μιλάμε για πεισματάρηδες, απείθαρχους και αντιδραστικούς Έλληνες και όχι για Σουηδούς. Οι καφενόβιοι θα οργανωθούν και θα μαζεύονται σε σπίτια. Οι μπλόγκερς θα στέλνουν τα posts τους με email. Οι ΜΚΟ θα κάνουν “γιάφκες”. Ο φευγάτος θα “την κάνει” με βάρκα. Οι μπαχαλάκηδες θα σπάνε “ξέμπαρκες” βιτρίνες. Και οι της “Σέχτας” θα σκοτώνουν στην Αγ. Παρασκευή, την Ηλιούπολη και το Περιστέρι, όπου δεν έχει φύλαξη.

Όλοι, πάντως, θα αντιδράσουν. Οι εποχές που ο ηγεμόνας χτυπούσε το χέρι στο τραπέζι και όλοι σκιάζονταν, έχει περάσει ανεπιστεπτί. Τώρα, όταν ο ηγεμόνας χτυπάει το χέρι, όλοι εξαγριώνονται ακόμα χειρότερα και αντιδρούν. Αυτή είναι η πραγματικότητα του 21ου αιώνα. Καλώς ή κακώς.

Όπως, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι η λογική σου ότι “κλείνω τα μπλογκς και τα καφενεία μέχρι να λύσω τα προβλήματα, για να μην με βρίζουν μέχρι τότε”, έτσι δεν μπορεί να είναι και η λογική σου “κλείνω τα Εξάρχεια, μέχρι να λύσω τα προβλήματα που οδηγούν νέους με επιθετικότητα και έντονο ψυχισμό να τα σπάνε”. Ούτε "βγάζω φωτογραφίες επικίνδυνων καταζητούμενων, με επικύρηξη", για να το παίξω "σκληρός" και "αποφασισμένος".

Γιατί, πολύ απλά, το μόνο που καταφέρνεις είναι να εκνευρίζεις τους πιο εκνευρισμένους απ’ όλους. Τους πιο επιθετικούς. Τους πιο επικίνδυνους. Ρίχνεις λάδι στη φωτιά. Και ποιος την πληρώνει; Απλά, ο αφύλακτος.

Το είδαμε χθες το βράδυ στην Αγ. Παρασκευή.
Θα το ξαναδούμε. Σίγουρα.
Ο υπουργός το είδε; Μάλλον όχι, γιατί συνεχίζει να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι.
Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟ ΕΙΔΕ;

Υ.Γ.: Η τρομοκρατία και το αντάρτικο πόλης δεν σταματούν με καταστολή, γιατί απλά δεν μπορείς να έχεις Αστυνομία παντού. Και όπου δεν έχεις, εκεί θα σε χτυπάνε. Αυτό είναι το δογμα G.W. Bush μετά την 11η Σεπτεμβρίου, που νόμιζε ότι θα τους κλείσει όλους στο Guantanamo Bay. Τελικά, το μόνο που κατάφερε είναι να αιματοκυλήσει τον πλανήτη, να μην πιάσει τον Οσάμα Μπιν Λάντεν και την Αλ Κάιντα και να παρακαλάμε όλοι σήμερα τον Ομπάμα να αλλάξει πολιτική στις ΗΠΑ, για να σταματήσει να σκοτώνεται κόσμος στον υπόγειο του Λονδίνου και της Μαδρίτης, στην Κωνσταντινούπολη, στo Μουμπάι και στη Βαγδάτη.

Γιατί η νίκη της Ντόρας ΔΕΝ είναι αυτονόητη

Το θεωρούσαν σχεδόν αυτονόητο. Με μια τύπου «Σημίτης ‘04» διαδικασία διαδοχής, η Ντόρα θα πάρει την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, μετά την πολιτική ευθανασία του Καραμανλή και της κυβέρνησής του. Η Ντόρα, που τόσα χρόνια ήταν «καλό κορίτσι» και δεν έκανε ίντριγκες και εσωτερική αντιπολίτευση στον Κ. Καραμανλή, αφού τα ‘χαν βρει: Αυτή θα τον στηρίξει ανοικτά κι εκείνος, όταν είναι να φύγει, θα της αφήσει το κόμμα. Τα ‘χαν συμφωνήσει όλα. Ή τουλάχιστον έτσι διέρρεαν οι διάφοροι «κύκλοι» στο «τρίγωνο» Ρηγίλλης - Μέγαρο Μαξίμου – Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Για μένα, πάλι, δεν ήταν καθόλου αυτονόητο. Έχοντας θητεύσει στο ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας για περίπου 5-6 χρόνια, από το ’96 ώς το ’01, δηλαδή επί Καραμανλή, για ένα πράγμα δηλώνω απολύτως βέβαιος, γιατί το έχω ζήσει:

Η Νέα Δημοκρατία είναι μοιρασμένη με... χάρακα και συρματοπλέγματα ανάμεσα στις δύο οικογένειες. Οι Καραμανλήδες (και γενικότερα οι αντι-μητσοτακικοί και υποστηρικτές του λέγκασι του ιδρυτή) είναι περίπου το 50% του κόμματος. Οι Μητσοτάκηδες (όλοι φανατικοί της Αγίας Οικογενείας, ορκισμενοι στο όνομα του Ψηλού και σφικτοδεμένοι σαν «σύστημα») είναι κοντά στο 30%. Και ένα 20% είναι η σκληρή πατριωτική Δεξιά, η οποία μοιράζεται, ανάλογα με τα συμφέροντα των εκφραστών της, μιά από ‘δώ και μιά από ‘κει. Ωστόσο, πιο κοντά νιώθουν με τους Καραμανλήδες, αφού οι Μητσοτάκηδες τους πέφτουν πολύ λίμπεραλ...

Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο η Ντόρα να σχηματίσει πλειοψηφία μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Όταν τα λουριά σφίξουν, στον δεύτερο γύρο, και η «απειλή Μητσοτάκη» φανεί στον ορίζοντα, πιστεύω ότι ελάχιστοι Καραμανλικοί θα συνταχθούν μαζί της. Όχι γιατί «η Ντορα είναι σαν το Μητσοτάκη με περούκα» (ας δεχθούμε ότι έχει χτίσει αυτόνομη πολιτική παρουσία), αλλά γιατί μαζί της φέρνει όλο το (φρικαλέο για τους αντιπάλους του) «σύστημα» της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και της Αραβαντινού. Κι αυτό για τους Καραμανλικούς είναι απλά ένας εφιάλτης – οι «ανθρωποι» της Ντόρας και του πατέρα της να κάνουν κουμάντο στη Ν.Δ.. Η «μπότα» των Μητσοτακικών στη Ρηγίλλης. Δικαίως δεν βλέπουν με τίποτα τον εαυτό τους σ’ αυτό το κάδρο.

Με αυτή τη δυσκολία ως δεδομένο, θα περίμενε κανείς η Ντόρα να θέλει να «σπάσει» το προκάτ εκλεκτορικό σώμα (όπου αποτελεί μειοψηφία) και να ποντάρει στους εκτός κομματικού μηχανισμού ψηφοφόρους, δηλαδή στους Κεντρώους που ενδεχομένως τη συμπαθούν (περισσότερο από τον Σαμαρά) και θα μπορούσαν να της δώσουν την πλειοψηφία, κόντρα στον «καραμανλικό μηχανισμό». Αντ’ αυτού, ωστόσο, είδαμε το ακριβώς αντίθετο: Τη Ντόρα να θέλει να κάνει την εκλογή αρχηγού όσο πιο «κλειστή» γίνεται, και όσο πιο γρήγορα και με συνοπτικές διαδικασίες. Προτιμούσε από την αρχή να εκλεγεί από το Συνέδριο – κι αν μπορούσε, θα το έκανε και «μόνο από την Κοινοβουλευτική Ομάδα» και χωρίς δίμηνη προεκλογική περίοδο.

Εκεί νομίζω ότι την πάτησε. Έδειξε προς τα έξω ότι ΦΟΒΑΤΑΙ το σπάσιμο των μηχανισμών και το να δοθεί ο λόγος στην κοινωνία. Ή ότι θέλει να «υφαρπάξει» το κόμμα σε μια νύχτα. Το κατάλαβε πρώτος ο Αβραμόπουλος και την στρίμωξε, επαναφέροντας την πρότασή του για εκλογή από το λαό, α λα Παπανδρέου. Ο Σαμαράς «το ‘πιασε» στον αέρα και συμμάχησε αμέσως σε αυτό το επίπεδο με τον Αβραμόπουλο. Μαζί τους πήγε και ο Ψωμιάδης – τι λέγαμε πριν, για συγγένεια των Δεξιών με τους Καραμανλικούς;

Έτσι, έχει πλέον δημιουργηθεί ως ισχυρή εικόνα στην κοινή γνώμη ότι από τη μια μεριά είναι ο Αβραμόπουλος, ο Σαμαράς και ο Ψωμιάδης που θέλουν να ανοίξει το κόμμα και η διαδικασία εκλογής – κι από την άλλη, η Ντόρα (μόνη της), που φοβάται να κατέβει στην κοινωνία και να «ανοίξει» τις πόρτες της ΝΔ. Γνωρίζοντας τη λατρεία και την παραδοσιακή προσήλωση των Μητσοτάκηδων στους «μηχανισμούς» (αποτελούν το πιο καλοκουρδισμένο «σύστημα» της χώρας), το μήνυμα που στέλνει η Ντόρα είναι ότι θέλει να πάρει την ηγεσία με όσο πιο κλειστές διαδικασίες γίνεται, πίσω από κλειστές πόρτες. Και προφανώς, αυτό κάθε άλλο παρά δημοκρατική και συμμετοχική διοίκηση του κόμματος προοιωνίζει. Πώς περιμένει, λοιπόν, να νιώσουν άνετα οι Καραμανλικοί και να την στηρίξουν, όταν τους φοβίζει έτσι με το «καλημέρα»;

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, το «αυτονόητο» έγινε ντέρμπι και οι διαφορές έπεσαν στα όρια του στατιστικού λάθους, με προφανή δυναμική του Σαμαρά, ο οποίος φαίνεται ότι θα πάρει μαζί του και το μεγαλύτερο κομμάτι των υποστηρικτών του Αβραμόπουλου και του Ψωμιάδη. Και μ’ αυτά όλα να συμβαίνουν, ακούμε στις τηλεοράσεις ότι τη Ντόρα την έχει πιάσει νευρικότητα και κάνει το ένα λάθος πίσω απ’ το άλλο. Και τί να ‘κανε; Εκεί που το ‘χε σίγουρο, τώρα φαίνεται ότι αυτός που κατέστρεψε πριν από 16 χρόνια τον πατέρα της, απειλεί τώρα να καταστρέψει κι εκείνη. Λίγο το ‘χεις; Είναι να μην την πιάσει νευρικότητα;

STAGE: «Αφήστε μας να παρανομήσουμε»!!

Ειλικρινά λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να πω ότι συμπάσχω με τα παιδιά των Stage. Μάλιστα, μόλις μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι μόλις άκουσα την είδηση ότι έχουν ήδη κλείσει την πλατεία Συντάγματος και λένε πως θα συνεχίσουν έτσι, με διαδηλώσεις, όλο το χειμώνα.

Και δεν μπορώ να συμπάσχω διότι πρόκειται για πολίτες που:

Α) Η μόνη φιλοδοξία στη ζωή τους, όπως λένε, είναι να δουλέψουν στο Δημόσιο! Μια 23χρονη δηλώνει ότι «τώρα που με έκοψαν από τα Stage, θα πάω στο ΑΣΕΠ ή θα προσπαθήσω να συγκεντρώσω μόρια από αλλού...» κλπ. Καμία σκέψη, δηλαδή, να ψάξει για μια άλλη δουλειά, εκτός Δημοσίου. Με άλλα λόγια, τα άτομα προφανώς, εμπνέονται από το concept του Δημοσίου: Λίγη και κακής ποιότητας δουλειά, εφ’ όρου ζωής και χωρίς κίνδυνο απόλυσης, άσκηση εξουσίας. Συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να λυπηθώ που δεν τα κατάφερες, φιλενάδα.

Β) Μπήκαν ξέροντας ότι νομικά ΔΕΝ προβλέπεται η μονιμοποίησή τους, αλλά πίστεψαν στα ψέμματα της Δεξιάς κυβέρνησης και έγιναν, χωρίς κανένα ενδοιασμό, συνένοχοι σε μια (απατηλή) συνομωσία ότι «θα γίνει κάποιο μαγικό κόλπο και στο τέλος όλοι θα μονιμοποιηθούν». Με πιο απλά λόγια, ήταν όλοι τους έτοιμοι και πρόθυμοι να συμμετέχουν σε μια ΑΠΑΤΗ για να «βολευτούν» και τώρα διαμαρτύρονται γιατί δεν τους επιτρέπει η κυβέρνηση να παρανομήσουν. Έλεος!

Γ) Δεν λένε, όμως, απολύτως τίποτα γι’ αυτούς που τους κορόιδεψαν και τους είχαν να δουλεύουν τόσα χρόνια με 450 ευρώ και ανασφάλιστοι, λέγοντάς τους ότι «πήγαινε στα Stage για να ‘‘χωθείς’’ και μετά θα σε μονιμοποιήσω». Δηλαδή, αντί να τα ρίξεις σ’ αυτόν που σε έμπλεξε στην απάτη ή στον εαυτό σου που δέχθηκε, διαμαρτύρεσαι στην Αστυνομία, που... σε έπιασε! Υπάρχει πουθενά λογική; Και μάλιστα, ένας από αυτούς που σε έπεισαν να μπεις στην απάτη (με τα γνωστά αποτελέσματα), ο Αντώνης Σαμαράς, σου υπόσχεται ότι θα σε... υποστηρίξει και νομικά!! Ασύλληπτο;

Αυτοί οι τύποι είναι που διαδηλώνουν αυτή τη στιγμή στην Πλατεία Συντάγματος. Παιδιά γαλουχημένα στη λάθος νοοτροπία, που διαμαρτύρονται γιατί δεν τους αφήνει το κράτος να παρανομήσουν, όπως έκαναν άλλοι εδώ και δεκαετίες - και φτάσαμε σ' αυτό το χάλι! Κι ακόμα χειρότερα, αυτό που περίπου μας λένε είναι ότι «ναι, εντάξει, ήταν απάτη, αλλά μην αρχίσετε την εξυγείανση του Δημοσίου από εμάς, αλλά από τους επόμενους...». Ντροπή. Δυστυχώς, έτσι έμαθαν και θα πονέσει πολύ για να ξε-μάθουν.

Υ.Γ.1: Η απόδειξη για όλους τους παραπάνω ισχυρισμούς είναι ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ΔΕΝ έκανε κανένα καινούργιο νόμο για να τους «κόψει», απλά βασίστηκε και εφάρμοσε τον υπάρχοντα νόμο του Προκόπη Φαυλόπουλου. Αρα, εκεί να πάτε να διαδηλώσετε, στο γραφείο του κ. Πάκη. Αυτός σας την «έκανε», guys...
Υ.Γ.2: Αυτά τα γράφει ένας που είχε μπει το 2004 στο Δημόσιο («Αθήνα 9.84») με μισθό και με σύμβαση αορίστου χρόνου και ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ μετά από 2,5 χρόνια, γιατί βαρέθηκε το μίζερο κλίμα. Και ζει ακόμα. Και σίγουρα δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να ξαναδουλέψει στο Δημόσιο...